خواهرانه های زیزیلی، زیزیلک و نونوچه

دنیا هر روز جای بدتری برای زندگی میشه

2012-01-31T14:44:00.011+03:30

پرده اول:

امیر میرزایی حکمتی برای جاسوسی میاد ایران و همینطور که داره اعتراف میکنه کارت شناساییش رو نشون میده که ثابت کنه واسه سیا کار می کنه و تصادفا کارت مربوط به ارتش آمریکاست. جایی که اون رو برای مترجمی استخدام کرده (من حوصله نداشتم فیلم اعترافاتش رو ببینم و البته دلش رو هم نداشتم)

سوال اینجاست که چرا یه جاسوس باید کارت شناسایی سیا رو همراه خودش بیاره ایران.

پرده دوم:

شبکه استکباری بی بی سی 5 ایرانی رو نشون میده که لباس مشکی پوشیدن و با کلی ریش و موی آشفته که قیافه های خفنی دارن. با چشایی که انگار هیچ زندگی توش نیست زل زدن به دوربین و یکی که میگن رئیسشونه اعتراف می کنه که برای سپاه کار می کردن و واسه همین رفتن سوریه. همینطور که داره اعتراف میکنه کارت شناساییش رو نشون میده که ثابت کنه واسه سپاه کار میکنه و من یه دفعه می بینم که این کارت چقدر آشناست. از مخمل می پرسم این کارت پایان خدمت ارتش نیست؟ مخمل هم که ارتش خدمت کرده تایید میکنه.

سوال اینجاست که چرا یه سپاهی که برای عملیات مخفی میره سوریه باید کارت شناسایی سپاه تو جیبش باشه؟

این رو هم بگم که لابلای این گزارش، بی بی سی میگه که ایران گفته اینا کسایی بودن که برای ساخت نیروگاه رفته بودن سوریه و همزمان عکسی ازشون نشون میده که بیشترشون ریش نداشتن و با چشمهایی درخشان به دوربین زل زده بودن.

تاسف آوره فرقی نمی کنه این رفتار مال دولت ایران باشه یا ارتش آزادیبخش سوریه. در هر صورت شرم آور و تاسف انگیزه.

و اما در مورد سوریه:

من این روزها همش به این ماجراها فکر می کنم و یاد سید سبزی می افتم که نگران بود که بعضی ها "به هنگام نابود كردن خود به كاشانه و كشورتان لطمه نزنند*."

ظاهرا ماجرا همینه. وقتی دیکتاتور در باتلاق فرو میره به هر چیزی چنگ می زنه که این روند رو به تاخیر بیاندازه و نتیجه این میشه که کل کشور در باتلاق فرو میره

ملتی که مسالمت آمیز اومده بودن تو خیابون و این همه هزینه دادن حالا سرنوشتشون به ارتش آزادیبخشی گره خورده که هنوز قدرت نگرفته مردم رو اعتراف خودجوش میکنه.

به نظر شما آخر و عاقبت این ملت آشنا نیست؟ به نظر شما 20 -30 سال دیگه مردم سوریه به فرض پیروزی نمی گن زمان بشار خدا بیامرز؟ آخه تو که رفتنی بودی خب یه جوری می رفتی که حداقل مردمت خوشبخت بشن.

* بیانیه شماره 12

فرق مادر و خواهر

2012-01-15T16:49:00.005+03:30

زیزیلک چندتا عکس جدید فرستاده بردم مامان خانوم ببینه.

داشتیم با هم می دیدیم من همش حواسم به خونه و وسایلش بود و مامان خانوم به قیافه دختر عزیزش.

من: وای چه خونه ی دلبازی ، چه آباژور خوشگلی، آخیه گوزنش رو ببین چه خوشگله. از اون گوزنای کریسمسه.
مخمل: آره فکر کنم تازه خریده.آخه مارکش هنوز روشه.
مامانم: ببین جای بخیه ست رو دستش. دستش هنوز ورم داره.
ما: چی بگودیا!!!!!!!!!!

حالا تو این همه عکس و موضوع مامان خانوم فقط دست ورم کرده ی این بچه رو می بینه و دوباره غصه خوردن شروع میشه. البته بعد از گفتار درمانی گفت که ان طبیعیه البته یه جوری گفت که یعنی اگه مواظب خودش بود و تصادف نمی کرد الان دستش ورم نداشت.

راستش رو بخوایید من هنوزم جای بخیه ها رو تشخیص ندادم ولی دورغ چرا بعد از اینکه مامان خانوم گفت و دقت کردم دیدیم که ورم داره.

خانه ای که بود-1

2011-11-26T15:54:00.006+03:30

فروختیمش رفت! به همین سادگی

اینقدر راحت و سریع فروختیمش که هنوز باورم نمیشه. خیلی دوستش داشتم. وقتی به 4 شنبه که رفتیم محضر فکر می کنم انگار که دارم یه خواب رو به یاد میارم. احساس عجیبی دارم. نمی دونم چرا خاطرات مربوط بهش برام شده خاطرات دور انگار مال سالهای خیلی دوره.

خلاصه که نمی تونم احساسم رو بگم ولی فکر کنم خونه اول مثل ماشین اول و هردوشون مثل عشق اول می مونن. هیچوقت از ذهن آدم دور نمی شن.

پ.ن. قبلا در مورد اولین ماشینمون هم نوشته بودم. الان رفتم دوباره خوندمش. با همین جمله ها شروع شده.

اثاث کشی سر فرصت

2011-11-22T12:02:00.003+03:30

برای اولین بار در طول زندگی مشترک و بعد از 4 اثاث کشی، این دفعه اولین باری بود که برای تخلیه خونه و اومدن به خونه جدید یک ماه و چند روز فرصت داشتیم. خوشحال و خندون به مخمل گفتم این بار قشنگ سر فرصت اول پرده ها و لوسترها و بقیه چیزها رو نصب می کنیم و بعد هم خورد خورد وسیله هامون رو میاریم که زیاد بهمون فشار نیاد.
نشون به اون نشون که جمعه قولنامه نوشتیم و یکشنبه که آیینه و قرآن بردیم مامان خانوم و نونوچه تشویقمون کردن که آخر هفته اثاث بریم و سه شنبه تازه مطمئن شدیم که جمعه اثاث کشی داریم (اونم به یه خونه نو ساز با کلی مشکلات و کمبودها).
4 شنبه و 5 شنبه وسیله جمع کردیم و جمعه اثاث کشی کردیم و الان بعد از نزدیک به دو هفته نه خونمون پرده داره و نه لوستر. آیینه و سایر مخلفات دستشویی هم هنوز وصل نشده.
نکته جالب اینه که خونه از سه تا بزرگراه مشرف داره و چون پرده نداره کل زندگی ما شبها تو کوچه که نه تو بزرگراهه.

نتیجه اخلاقی اینکه مهم نیست ما برای اثاث کشی چقدر فرصت داریم. ما حتما باید ظرف 3 روزاثاث کشی کنیم.

پ.ن. :اون خونه رو هنوز تحویل ندادیم و مهلت تحویلش 15 آذره ولی الان یه هفته ست که خالیٍ خالی و آماده تحویله. آخه این همه عجله واسه چی؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

بیداری اسلامی یا بهار عربی

2011-10-24T15:17:00.005+03:30

این چند روز خیلی دلم گرفته. کلی منتظر سقوط قذافی بودم و حالا که مرده واقعا ناراحتم.
خبرها خیلی سریع رسید. خبر مرگ قذافی رو شندیم و بعد فیلم اومد که اول دستگیر شده و بعد به قتل رسیده و بعد اعلام شد حکومت بر پایه اسلامه و چند همسری آزاد شده و بانکداری اسلامی اجرا میشه و امروز هم میگن فیلم تجاوز به قذافی قبل از مرگش تو اینترنت اومده. البته من جرئت نکردم رو لینکش کلیک کنم و نمی دونم راسته یا دروغ. ولی لازم نیست که این خبر راست باشه که شما بتوند آخر و عاقب لیبی رو پیش بینی کنید.
از لحظه های دستگیری قذافی و شادی مردم تفنگ بدستی که شادیشون رو با شلیک هوایی نشون می دادن تا وعده حکومت اسلامی که با آزادی چند همسری و بانکداری اسلامی (که آخر و عاقبتش رقمهای نجومی اختلاسه) نویدش رو دادن برای مایی که سی و دو ساله دهه فجر رو جشن میگیریم، پیش بینی آینده اصلا سخت نیست.
لیبی جایی وایستاده که پداران ما 32 سال پیش ایستاده بودن. و ما مثل پدرانمون چه ساده بودیم که فکر می کردیم این بهار عربیه و ساده دلانه به کسایی که حرف از صدور انقلاب بعد از 32 سال می زدن و صحبت بیداری اسلامی می کردن، می خندیدیم.
و حالا من بیشتر از قبل نگران سوریه ام، نگران مصر، نگران یمن، نگران همه کشورهای خاور میانه و نگران کل دنیا
خلاصه که به قول مدیر قبلی ما دنیا جای بدی برای زندگی شده.
پ.ن. دیکتاتورها فقط به بقای خودشون به هر قیمتی فکر می کنن ولی مسئله اینه که اونها اگرچه رفتنی هستن ولی اینقدر روح و جسم مردم رو آزاردادن که تا سالهای سال و شاید تا ابد این زخمها برپیکر ملت خودنمایی می کنه و دیکتاتوری رو مثل یه بیماری مسری از نسلی به نسل بعد منتقل میکنه. این روزها همش به این فکر می کنم که این چرخه چجوری شکسته میشه؟ آیا راه نجاتی هست؟
بعدا نوشت: این نوشته توکا رو دوست داشتم.

بانک مسکن و مادر خانواده

2011-10-05T16:07:00.004+03:30

تو همه شعبه های بانک مسکن، یه تلویزیون گذاشتن که یه ریز و بدون وقفه فیلمهای تبلیغاتی بانک رو پخش می کنه. یکی از این تبلیغهای هیجان انگیز مربوط به مسکن کارت خانواده ست. یه حساب که می تونی روش 5 تا کارت با سقف پرداخت مشخص بگیری.

تو این تبلیغ دختر خانواده میره کتاب فروشی و برای خودش خرید میکنه و پولش رو با کارت پرداخت می کنه.
پسر خانواده میره اسباب بازی فروشی و برای خودش اسباب بازی میخره و پولش رو با کارت پرداخت می کنه.
مادربزرگ خانواده هم میره پارچه فروشی و برای خودش پارچه میخره و پولش رو با کارت پرداخت می کنه.
حالا این وسط مادر بدبخت خانواده میره تو یه فروشگاه و یه سبد بزرگ برمیداره و مایحتاج خانواده رو میخره و خوشحال و خندون پولش رو با کارت پرداخت میکنه.

یعنی من می خوام بدونم این مادر بدبخت خانواده هیچ خریدی برای خودش نداشته. اگه پدر خانواده لطف می کنه و یه کارت بهش میده حتما باید با این کارت فقط خرید خانواده رو انجام بده.
داشتم به این چیزا فکر میکردم و حرص می خوردم که بخش نتیجه گیری آگهی شروع شد و اول پدر خانواده اومد در مزایای مسکن کارت صحبت کرد و بعد یکی یکی افراد خانواده مرتب و خوشحال و خندون دیلینگ دیلینگ اومدن و کارتشون رو از بابا گرفتن و هر کدوم یه چیزی به این مزایا اضافه کردن و نکته مسخره این بود که این وسط مادر خانواده با یکی از این سبد پلاستیکی های در دار(که سبد پیک نیکه و خیلی ها تو صندوق عقب ماشینشون دارن) از راه رسید و ثابت کرد که تو این کشور مادر خانواده در همه حال حتی در حال تعریف از مکسن کارت خانواده هم باید سبد خریدش همراهش باشه و وظایف خونه داریش رو فراموش نکنه.
آخه به قول بعضی ها مملکته داریم !!!!!!!!!!!!

پ.ن. مدیونید اگه بعد از خوندن این پست به فکر استفاده از مسکن کارت خانواده بیفتید.

شروط زیزیلی

2011-10-01T15:05:00.004+03:30

دلم برای نوشتن تو این وبلاگ تنگ شده ولی این اواخر برای نوشتن سه تا شرط گذاشتم.

اول اینکه خود سانسوری نکنم که عمرا نمیشه.
دوم اینکه سعی کنم شیوه نوشتم رو از نوشتن جزئیات عوض کنم می خوام ولی نمیشه
سوم اینکه غمگین ننویسم خب شاید بشه
خب معلومه که با این شرایط حالاحالا ها نباید بنویسم ولی چون دلم تنگ شده برمی گردم و سعی می کنم حداقل شرط سوم رو رعایت کنم چون اون دوتای دیگه رو نمیشه هیچ کاریش کرد।
البته بین خودمون باشه اینا همش حرفه। بخوام صادق باشم فکر کنم مزرعه داری مهمترین دلیل این جدائیه।ولی من برمی گردم ।

از همه جا به مناسبت سال نو

2011-03-16T17:58:00.010+03:30

1-هرچقدر که غمگین باشی و اومدن بهار برات خوشحال کننده نباشه نمی تونی از تاثیر نسیم بهاری که حتی توی این شهر آلوده تو صورتت می خوره غافل بشی। قبل از این موج سرما با اینکه دلم پر غصه بود یه روز وقتی تو خیابون راه می رفتم نسیم بهاری به صورتم خورد و انگار از اونجا رفت ریز پوستم و بعد راهش رو به قلبم باز کرد. هوا بدجوری بوی بهار می داد و ناخودآگاه اومدن بهار رو احساس کردم و خلاصه که حس خوبی بود ولی بلافاصله از فرداش این سرما شروع شد و بوی بهار رو برد। حالا دیگه این حال و هوا به حال و هوای دل من هم میاد। دیگه هر چی سبزه و ماهی و بساط عید جلوی مغازه ها گذاشته باشن باز هم اومدن بهار رو احساس نمی کنم। مخصوصا حالا که حتی خونه تکونی رو شروع نکردیم। از خونه تکونی اینکه پنجره ها رو به بهونه پاک کردنشون باز می کردیم و بهار رو میاوردیم تو خونه، خوشم میومد ولی سرمای امسال حتی اجازه این رو هم به ما نمیده। خلاصه که دلم غصه داره। به قول رئیس قبلیم دنیا جای بدی برای زندگی شده و امیدی هم بهش نیست।

ای بابا می خواستم از بوی بهار بنویسم و سال نو رو تبریک بگم। نمی دونم چرا اینطوری شد।.

2-این گلها رو خیلی دوست داشتم و به مناسبت سال نو بهتون تقدیمشون می کنم।
اولین خرید عیدی که رفته بودیم با مخمل و مامانم و یکی از دوستام بودیم। خسته و درب و داغون بعد از کلی پیاده روی رسیدیم به بهبودی و ناایم از ماشن گرفتن مامان خانوم رفت توی یه گل فروشی و آقای گل فروش برامون زنگ زد آژانس و ما هم ازش گل خریدیم।
نرگس ها رو مخمل برام خرید। رز رو دوست عزیزم و اون شب بو ها رو هم آقای گل فروش بهم هدیه داد। از این خرید های عید و مناسبت های قبل این رو یاد گرفتم که هر چند همش میگم ما ملت هر چر سرمون بیاد حقمونه و این ملت درست بشو نیستن و مملکت دارم و و و । । । ولی با همه این ها تک تک مردم کشورم رو دوست دارم هونطور که عاشق مملکتم هستم। امیدوارم روزی بیاد که هم مردم به چیزی که مستحقش هستن برسن و هم این خاک دوباره سبز بشه। امیدوارم روزی بیاد که بهار رو با شادی و دل خوش بهم تبریک بگیم و امیدوارم که سال دیگه وقتی به مناسبت سال نو تو این وبلاگ مطلب می نویسم با خوشحالی بهتون تبریک بگم و خیلی آرزوهای دیگه برای هممون دارم।
3- قبل از مبدا جدید تاریخ یه سالی می شد که به وبلاگ خوندن معتاد شده بودم و وبلاگهای زیادی رو دنبال می کردم। اون روزها به نظرم حال و هوای وبلاگ نویسی یه جور دیگه بود। تو اکثر مطالب شور زندگی موج میزد। ولی از بعد از اون روز لعنتی همه چی بکلی عوض شده। از خیلی ها مثل سهیل و شبگیر دیگه خبری نیست و خیلی های دیگه مثل خانوم زیگزاگ و آنی دالتون و مخصوصا موسیو گلابی به کلی حال و هواشون عوض شده। از لابه لای خط هاشون میشه افسردگیشون رو احساس کرد।
این بلاییه که سر وبلاگ ما هم اومده। اولین عیدی که اینجا نوشتیم یه جور دیگه بودیم। عید بعدش عید پارسال بود که من یه چیزی نوشتم و وقتی زیزیلک سر سال نویی بهم زنگ زد بهش گفتم بخونه و اشکش دراومد (چون نوشته بدیه لینکش نمیکنم) و هنوز که بهش فکر می کنم بابتش عذاب وجدان می گیرم। خیلی به دلیل کاری که کردم فکر کردم و می دونم که بخاطر روحیه خراب اون موقعم بود। زیاد از ماجرای 22 بهمن نگذشته بود و من خیلی افسرده بودم و واسه زیزیلک هم خیلی دلتنگ بودم و افسردگیم باعث شد که همه سرخوردگیم رو سر زیزیلک بیچاره خالی کنم و اونطوری بشه که نباید بشه و سال گذشته رو با گریه و غصه شروع کردیم.
امسال هم حال و حوصله خوبی ندارم و برای زیزیلک و نونوچه (که خیلی وقته ندیدمش) خیلی خیلی دلم تنگ شده ولی اینقدر حالم خوب هست که نخوام غصه هام رو سر خواهرام خالی کنم। پس می تونم امیدوار باشم که سالی که در پیشه سال بهتری از امسال باشه و امیدوارم که اینطور باشه।پس بیایم سعی کنیم که یه طرح نو دراندازیم و این وبلاگ رو سال دیگه از این حالت افسردگی دربیاریم। شاید اگه شادتر باشیم اوضاع هم بهتر بشه। هر چند که هنوز هم معتقدم دنیا جای بدی برای زندگی شده و امیدی هم بهش نیست :)

با وجود همه اینهایی که نوشتم به امید بهاری سبز و سالی سرشار از شادی برای همه ایرانیها و مردم دنیا:

سال نو مبارک

پ।ن। دونم چرا فونتهای اینجا بهم ریخته। به جای نقطه خط می ذاره و بجای فارسی به یه زبون دیگه که فکر کنم هندیه نوشته میشن। فکر کنم تقصیر فیل شکنه.

خواهر داشتن، افراد را شادتر و امیدوارتر می‌کند

2011-02-23T15:45:00.005+03:30

این رو خانوم نارنجی عزیزم برام با ایمیل فرستاد، گفتم بد نیست تو این وبلاگ که یه وبلاگ خواهرانه ست بنویسمش। کاش خودش هم خواهر داشت.

چون کپی پیست کردم فرمتش بهم ریخته ست. ببخشید.

تحقیقات جدید نشان می‌دهد خواهر داشتن شما را شادتر و امیدوارتر می‌کند، این در حالی است که داشتن برادر ممکن است این اثر را در شما نداشته باشد.

همچنین این بررسی‌ها نشان می‌دهد خانواده‌هایی که حداقل دارای یک دختر هستند بهتر می‌توانند با مشکلات مواجه شوند و با آنها کنار بیایند.
دختران عشق و علاقه را در بین اعضای خانواده مستحکم‌تر می‌کنند و اعضای خانواده را تشویق می‌کنند بهتر با یکدیگر ارتباط داشته باشند.

دکتر تونی کاسیدی از دانشگاه Ulster که این بررسی را انجام داد در این باره گفت: خواهرها کمک می‌کنند تا اعضای خانواده سلامت ذهنی بهتری داشته باشند.
این بررسی‌ها نشان می‌دهد دخترها اعضای خانواده را به ارتباط بیشتر تشویق می‌کنند این درحالی است که برادرها این گونه نیستند. احساسات بسیار برای سلامت ذهن انسان‌ها مفیدند و داشتن خواهر سبب می‌شود این موضوع در خانواده‌ها بیشتر به چشم بیاید.

همچنین این مطالعات نشان می‌دهد دخترانی که دارای خواهر هستند در زندگی خود باهوش‌تر و مستقل‌ترند و زندگی موفق‌تری دارند.
بررسی‌ها نشان می‌دهد زمانی که در خانواده‌ای طلاق رخ می‌دهد خواهران بهتر می‌توانند وضعیت موجود را مدیریت کنند و از دیگر اعضای خانواده حمایت بیش‌تری به عمل می‌آورند.
تحقیقات نشان می‌دهد معمولاً پسرهایی که فقط دارای برادر هستند نسبت به دیگر پسرها در مدرسه عملکرد ضعیف‌تری دارند و نمرات پایین‌تری می‌گیرند.

شاید یکی از دلایل این امر آن باشد که پسرها به طور طبیعی تمایل کم‌تری برای گفت‌وگو کردن با دیگران دارند. زمانی که در یک جمع خانوادگی همه بچه‌ها پسر باشند معمولاً چندان جو گفت‌وگو بین اعضای خانواده و این کودکان حاکم نمی‌شود در حالی که وجود دختر در یک خانواده می‌تواند این جو را بشکند.

این تحقیق روی نزدیک به 571 نفر که بین 17 تا 25 سال سن داشتند صورت گرفت و در مورد وضعیت خانوادگی و وضعیت روحی و احساسی اعضای خانواده سؤالاتی از آنها مطرح شد.
در این بررسی‌ها مشخص شد داشتن خواهر باعث می‌شود دیگر فرزندان شادتر و امیدوارتر باشند و نتایج بهتری در مدرسه به دست بیاورند
وجود خواهر باعث می‌شود ارتباطات بسیاری بین اعضای خانواده صورت بگیرد و خواهر و برادرها از یکدیگر حمایت عاطفی بیش‌تری داشته باشند

Do you know my friend

2011-02-14T08:32:00.002+03:30

We used to hang out during my last year of highschool. She was really smart and she was 3 years younger than everyone else in the class. When she made it to university she was only 15 years old. She was the main reason that I made it through the university entrance exam. She encouraged me to study, she gave me really useful tips and made me go through sample tests.

We spent a lot of time during the 12th grade. We even coauthored a paper for the student physics conference, and Ironically we got thrown out of the competition because every one thought we must have cheated, because the problem we had solved just seemed way above the level you can do in high school.

When we got to university, she came with me to register at Sharif, she was hoping with the help of her father, who was a university prof in civic engineering in Tehran university, she too can transfer to Sharif. She had done 98% in math, was a bit short on other courses and she had made it to the electrical engineering program in Beheshti. Her father finally convinced her that she should go to Tehran university instead.

I saw her a few time after that. She even came to my office at Sharif when I had just started my master's program. She gave me her phone number, but stupid me lost it. She had just gotten married back then and had started working in a startup company with her husband.

I miss her very much, I tried finding her by contacting her parents, but they wouldn't give me her contact and so I just lost track of her. I google her once in a while, I miss her and want to know where she is and what she is doing, but I haven't been able to find her.

Do you know my friend? Do you know where she is? If you do, tell her that I miss her, that I was tamed by her* and now whenever I think of waves, standing waves in particular I remember her and miss her. The other day I was teaching in the class and I was talking about standing waves, when I remembered how much I need to find her. I can't imagine where I would have been today if I had never known her. Tell her to call me if you know my friend.

*: Refer to "The little prince".

شماره تلفنی که دیگه صاحبش نیستیم

2011-02-09T13:32:00.003+03:30

یه مقدمه طولانی برای این پست نوشته بودم و راستش خیلی سعی کردم ملایم بنویسم و خیلی از حرفهای دلم رو هم نگفتم ولی باز هم از خط قرمزهای 30 یا 30 وبلاگمون رد شدم واسه همین ترجیح دادم تا اطلاع ثانوی بصورت پیش نویس باقی بمونه. ولی با همه چیزایی که اونجا نوشتم و همه حرفی که ننوشتم اگه بیام بگم که شماره تلفن خونمون یه شبه منفجر شد و 4 رقم وسطش به کل عوض شد و بخوام از این موضوع شکایت کنم، خداییش یه ذره وسط دعوا نرخ تعیین کردنه ولی بزارید حرفمو بزنم که یه ذره دلم خنک بشه.
هفته پیش یه روز عصر طبق معمول رفتیم سوپر محلمون برای خرید عصرگاهی و برخلاف معمول دیدیم آقای سوپری به جای اینکه با دیدن مخمل نیشش تا بناگوش باز بشه مثل برج زهرمار داره نگاهمون می کنه. خدایی کارد میزدی خونش درنمی اومد. برخلاف همیشه هم هر دو تا برادر تو سوپر بودن.
خلاصه که بهمون خبر خوش رو دادن و گفتن از دیشب تلفن های کل محل قطع بوده و به 17 که زنگ می زدی می گفت دلیلش نوسازی خطوطه و بعد از نوسازی کل محل فهمیدن که 4 رقم وسط تلفن هاشون عوض شده بدون اطلاع قبلی و بعدی. یعنی هنوز که به تلفن های قبلیمون زنگ می زنیم (الان هم زنگ زدم که دروغگو نشم) به جای اینکه خانومه بگه مشترک گرامی شماره فلان به فلان تغییر کرده، یا جیغ میزنه و یا بوق اشغال.
حالا ما از روز اولی که این تلفن رو گرفتیم خیلی وقتها تلفنمون قطع بود، مثلا مخابرات میومد برای ساختمون ته کوچه تلفن وصل کنه می زد و تلفن ما رو قطع می کرد و هرچی هم که زنگ می زدیم 17 فایده نداشت. یه بار که مخمل رفت خودش جلوی مخابرات یکی از آقاهای 17 رو کشون کشون آورد که درستش کنه. بعدش هم که کار ما شده بود اینکه تو محل همین که ماشین آقاهای 17 رو می دیدیم می دویدیم و خفتشون می کردیم و یه پولی بهشون می دادیم که بیان سیم های تلفنمون رو وصل کنن. یکی دوبار هم محلش نذاشتیم و خودش وصل شد. یه بار هم که برای پرداخت قبضش سه دفعه پول از کارتم کم شد و نزدیک یه سال دویدم که پولمو پس بگیرم. خلاصه این خط واسمون از همون اول دردسر بود.حتی وقتی خواستیم ADSL بگیریم چون وضعیت پرداخت قبضش قاطی پاتی بود، رو خط دومون گرفتیم.
ولی تصور کنید مثلا آزانس محلمون که شماره ش عوض شده هم خودش بدبخت شده و هم ما مشتریها. یا همین سوپر محلمون که از عصبانیت داشت سکته می کرد. بیچاره کلی تبلیغ و تراکت پخش کرده و شماره تلفنش رو به مشتریهاش داده و حالا روز از نو رو روزی از نو. تازه می گفت همه شرکت ها این شماره رو دارن و من باید به 100 جا زنگ برنم که درستش کنم. یا فکر کنید مثلا یه شرکت باید چه خاکی تو سرش کنه.
خلاصه که از اون روز هر وقت بهش فکر می کنم، آتیش می گیرم از اینکه تو این مملکت حتی اختیار شماره تلفن خودمون رو هم نداریم. اقلا نکردن از قبل بگن یا اینکه بعدش وقتی زنگ می زنی به خط قبلی اقلا شماره جدید رو بگه. خیلی عصبانیم. خیلی.
پ.ن. این روزها اینقدر دلیل برای عصبانیت و افسردگی هست که این یکی واقعا توش گم میشه.
بی ربط نوشت. چند وقته که قیافه سعید ملک پور و خانومش (با اینکه ندیدمشون) همش تو ذهنم. شب که می خوابم با فکر اونا می خوابم و صبح که پا میشم تصویر اونا میاد تو ذهنم. یه جورایی وقت هایی که خوشحالم یه دفعه یادشون می افتم و عذاب وجدان می گیرم. با همه اتفاقهای بدی که این چند وقت افتاده، فکر می کنم که باید امیدم رو از دست بدم ولی باز هم امید دارم. نمی دونم کسی اینجا رو می خونه یا نه ولی اگه از اینجا رد شدید ازتون خواهش می کنم براشون دعا کنید. این سرنوشت نسل ماست و هرکدوم از ما می تونست یه سعید و یه زهره باشه.

دارچين

2011-01-20T18:34:00.004+03:30

دارچین در ویکیپدیا :
مصرف روزانه دارچین انسان را سلامت و جوان نگاه می‌دارد.
دارچین کلیه را گرم می‌کند و ضعف کمر و پاها را از بین می‌برد و کم خونی را درمان می کند .
دارچین بهترین دارو برای دردهای عضلانی است و جدیدا در آمریکای شمالی و کانادا کرم هایی ببازار آمده که دارای دارچین است و برای رفع درد بکار می‌رود.
حتما تا بحال متوجه شده اید که بعد از خوردن یک دونات دارچین همه چیز را زیبا می‌بینید و چقدر آرام هستید. این خاصیت دارچین است زیرا دارچین اثر آرام کنده وشاد کننده دارد و از بسیاری از داروهای آرام بخش بهتر است. و در حقیقت می‌توان گفت دارچین والیوم گیاهی است زیرا در دارچین ماده‌ای است بنام Cinnamodehyde که روی حیوانات و انسان اثر آرام بخش دارد.
اثر مهم دیگر دارچین پائین آوردن تب می‌باشد و حتی امروزه دارچین را بصورت قرص و کپسول درآورده اندکه بعنوان تب بر، بکار می‌رود. شما می‌توانید به آسانی با نوشیدن یک فنجان چای دارچین تب را بسرعت پائین بیاورید. دارچین رگها را باز می‌کند و اثر خوبی در گردش خون درد.
دارچین خاصیت عجیب دیگری دارد و آن قوی کردن مصونیت بدن در مقابل امراض است و حتی می‌توان گفت که اثر پنی‌سیلین و پادزیست (آنتی بیوتیک) را به مقدر زیادی دارا است. اگر حس کردید که ضعیف شده اید و ممکن است مریض شوید چای دارچین را فراموش نکنید و حتی اگر سرما خورده اید یا ضعف شدید دارید چای دارچین بهترین دارو است.
یکی از دانشمندان انگلیسی در کتابی که قرن نهم تالیف نمود ادعا کرد که دارچین معده را تمیز و آرام و قوی می‌کند. بنابراین اگر ناراحتی معده دارید حتماً از دارچین استفاده کنید دارچین با این همه خواص طعم بسیار خوبی دارد. حتی اگر چای معمولی می‌نوشید آنرا با یک قطعه پوست دارچین بهم بزنید که طعم آنرا بهتر کند.

اما دلیل اینکه به فکر نوشتن این مطلب افتادم اینه که الان حدود هفت -هشت ماهه که من هروقت شیشه چاییمونو پر می کنم کمی چوب دارچین هم روش می ریزم و هر بار که چای دم می کنم یک تیکه کوچک چوب دارچین هم داخل قوری میریزم و با چای دم می کنم . با اینکه در طول روز یک یا حداکثر دو لیوان چای می خورم اما اثرات باور نکردنی دارچین رو احساس می کنم .

همیشه هوا که سرد می شد خیلی زیاد سرما می خوردم . اما امسال تا حالا که سرما نخوردم .

سالها بود که صورتم مرتب جوش می زد اما الان مدتی که خیلی کم شده و تقریبا از بین رفته .

و تازه بعضی وقت ها روزی چندتا بروفن 400 می خوردم ولی دیگه نیازی به مسکن ندارم .

حالا نمی دونم واقعا اینا تاثیرات مصرف مداوم دارچینه یا تصادفیه . اما به شما هم توصیه می کنم همیشه دارچین مصرف کنید تا سلامت بمونید .

می تونید پودر دارچین رو به عنوان ادویه در غذاهای مختلف مثل مرغ ، قیمه ، مایع ماکارونی ، خورش بامیه و انواع غذاهای دیگه هم بریزید . پس سعی کنید از همین امروز پودر و چوب دارچین رو در ردیف اول ادویه هاتون قرار بدبد.

سلامت باشید .

The future me

2011-01-05T03:21:00.002+03:30

I met myself 50 years in the future today and had lunch with her. It was both interesting and scary.

She was talkative and constantly complaining about little things, She likes to gather people and doesn't like to be alone. She is throwing me a party this weekend. She loves soccer and hates TV commercials.

She was married, in a long distance relationship for 30 years, no children, works full time at 80, and her husband died two years ago. Now she doesn't have much to do anymore except for work. She told me she doesn't have any more ambitions that are not fulfilled. She told me staying at home and being lonely depresses her.

But it was clear that she did not regret not having any children. It was a choice that she made and was happy about it. She said she likes children, but could never commit to having one with her lifestyle and I completely understood her.

I have such mixed feelings about my life choices now. I love my job, love my life, but hate the long distance relationship. It makes me wonder if it is worth it. Pretty much in the same way, everytime I am happy and excited I wonder if it was worth leaving my family and achieving this. I really wish I could share this with my mom and Zizili and noonche joonam but that doesn't seem to happen at least anytime soon. And even if they where here, what about Uncles and Aunts and Grandpa?

New life

2011-01-05T03:14:00.002+03:30

I finally moved. I am still adjusting to the new life. Some major differences with the student life:

Like: I have a private office. I can do whatever whenever,
Dislike: I have a private office. Too boring for me, given that I used to talk constantly all day.

Like: People actually listen to what I say and think I know what I am doing
Dislike: People actually listen to what I say. I am constantly put in the spot to make a decision. Even when I have no clue what the answer should be

Like: I have a brand new lab
Dislike: I actually have to fill it!

Like: I have a 5 year contract in this economy. The job security is amazing
Dislike: After 5 years there is a big chance they will kick me out. I have to work harder than ever to make sure this doesn't happen.

Like: We both have jobs that we really like
Dislike: We are 4 hours away! I am to lonely. Did I tell you that I don't even have office mates? Probably means that I will go hours without saying a word.

New year's resolution

2011-01-05T03:12:00.002+03:30

Write shorter posts in this blog to make it easier !

زیزیلکم من واقعا بهت افتخار می کنم

2011-01-02T14:06:00.006+03:30

من و زیزلک و نونوچه به فاصله کمی از هم بدنیا اومدیم و تقریبا با هم بزرگ شدیم. نقطه مشترک هر سه مون این بود که بابامون فکر می کرد همون نابغه هستیم و بطور مرتب از ما پیش بقیه تعریف می کرد جوری که ما همش معذب بودیم و قبل از هر مهمونی رفتن باید کلی التماس می کردیم که چیزی از ما نگه ولی کو گوش شنوا. البته این وسط زیزلک یه چیز دیگه بود و بابام همیشه بعنوان مغز متفکر و انشتین خونه ازش اسم می برد. خدائیش هم زیزلک از اول یه چیزایی بیشتر از ما داشت و دانشمند شدنش زیاد دور از ذهن نبود. (البته من معتقدم که نونوچه هم اگه با استعدادتر و باهوش تر از زیزلک نباشه هوشش کمترم نیست ولی شاید استعداد هنری خیلی زیادش اون رو از مسیر دانشمند شدن دور نگه داشته). حالا اگه دوست دارید زندگی مغز متفکر خونمون رو مرور کنید می تونید ادامه مطلب رو بخونید.
قبل از دبستان:
از وقتی که یادم میاد وقتی برای غذا دور سفره مینشستیم همه از نشستن کنار زیزیلک فراری بودند جز بابام که کیف دنیا رو می کرد. زیزیلک تمام مدتی که همه داشتن غذا می خوردن، زیزیلک سرش رو تکیه می داد به دستش (در حالیکه آرنجش داشت پای بغل دستیش رو سوراخ می کرد) و به یه نقطه خیره می شد. هی بهش می گفتن غذات رو بخور و اون هم یه قاشق می خورد و دوباره روز از نو روزی از نو. واسه همین همیشه لاغر بود. بابام که همیشه استعداد عجیبی در بازجویی و حرف کشیدن از ما داشت (و البته من تا حدودی ازش این استعداد رو به ارث بردم) با حوصله و در حالی که قربون صدقه ش می رفت می پرسید که زیزیلک جان به چی فکر می کنی و زیزیلک هم می گفت مثلا به اینکه چرا این قاشق گوده و از این جور چراها. چراهای همیشگی و مداوم که بعضی وقتها رو اعصاب هممونه. بابام که از بچگی عادت داشت پز ما رو به همه فامیل بده، از همون موقع به همه فامیل می گفت این مغز متفکر خونمونه و من می دونم این بزرگ بشه دانشمند میشه. بعد هم برای اینکه استعداد ما رو پروش بده از همون موقع شروع کرد به یاد دادن شمردن و خوندن اعداد 5-6 رقمی و نوشتن و خوندن حروف انگلیسی.
دبستان:
از اولین روزهایی که زیزلک رفت کلاس اول بابام طبق معمول سر نهار که از درس و مشقمون می پرسید، مدام سراغ دیکته ش رو می گرفت و اون هم می گفت هنوز ننوشتیم تا اینکه بلاخره بازجویی های بابام جواب داد و دفتر دیکته ش رو بهمون نشون داد. زیزیلک چون چپ دست بود دفتر رو از سمت چپ باز کرده بود و از سمت چپ هم شورع کرده بود به نوشتن دیکته و همه حروف رو از چپ به راست ولی درست نوشته بود و خانوم اسعد مهربون هم زیرش نوشته بود "قابل تصحیح نمی باشد". یادمه که بابام اینا خیلی به این دیکته خندیدن ولی برای هممون جالب بود که چطوری همه حروف رو درست ولی از چپ به راست نوشته و اینطوری دبستان شروع کرد در طول دبستان هم همیشه شاگرد اول کلاسش بود و برخلاف من که اصراری نداشتم همیشه معدلم 20 باشه و به جز سوم دبستان تو سالهای دیگه هیچوقت معدل 20 نداشتم، زیزیلک از همون اول همیشه نمره های 20 می گرفت. حتی همزمان با من جدول ضرب رو یاد گرفت و تمام کلاس سوم من برام جدول ضرب هام رو می نوشت.
راهنمایی:
راهنمایی من و زیزیلک از هم جدا شدیم ولی چیزی که از راهنمایی زیزلک یادمه اینه که نمی دونم اول یا دوم راهنمایی معدلش نوزده و خورده ای شده بود و با اینکه شاگرد اول شده بود ولی مثل ابر بهار گریه می کرد و مامانم همسایه مون رو صدا زده بود و می گفت بیا ببین این بچه معدلش به این خوبی شده و اینجوری داره گریه می کنه.
یادمه تو همون دوران یه روز سر نهار کف دستمون رو دادیم که بابام برامون آیندمون رو بگه و بعد از مامانم زیزیلک با کلی اصرار دستش رو داد به بابام و بابام با دیدن دستش خیلی به فکر فرو رفت و بعد هم گفت خدا کنه چیزی که می بینم درست نباشه و بعد هم هیچوقت دیگه کف دست ما رو نگاه نکرد. فکر کنم تا الان دست یه نابغه رو ندیده بود.
دبیرستان:
از همون کلاس اول دبیرستان استعداد و علاقه زیزلک به فیزیک کم کم مشخص شد و دیگه بابام رسما به همه می گفت که دخترم انیشتن خونمونه. تو این دوره هم نبوغ زیزلک روز به روز بیشتر به ما ثابت می شد و تقریبا هممون می دونستیم که زیزلک حتما فیزیک می خونه. اون موقع ها با هم می رفتیم آموزشگاه اروند و یادمه که کاکوان تو اون همه بچه ای که تو کلاس فیزیک بودن، زیزلک رو یه جور دیگه دوست داشت و دائم داشت ازش تعریف می کرد ولی یه روزی از همون روزها زیزلک بهم گفت من احساس می کنم که هیچوقت به آرزوهای علمی که دارم نمی رسم و از همون روز من همیشه و همیشه نگران آینده ش بودم.
کنکور:
وقتی بهمون خبر دادن که رتبه 617 کنکور شده واسمون زیاد دور از ذهن نبود و طبق معمول فقط خودش بود که از این رتبه راضی نبود ولی خب برای انتخاب رشته کار سختی نداشت. تنها انتخابش تو سال های آخر دبیرستان و اولین انتخابش (از 4 تا انتخاب) واسه انتخاب رشته فیزیک شریف بود واینقدر قبول شدنش برای همون مسجل بود که روزی که رفت کارنامه ش رو گرفت هیچکی حتی تشویقش هم نکرد. بیچاره زیزیلک.
و اما در ادامه:
دوره لیسانس و فوق لیسانس هم که داستان دیگه ای داره و خودش باید بنویسه ولی همنقدر بگم تو کل این دوران درسش مهمترین چیز تو زندگیش بود جوری که روابط اجتماعی که مامان خانوم از همه ما انتظار داشت رو بطور کلی کنار گذاشت و بخاطر اینکه وقت زیادی رو تو دانشگاه می گذروند همیشه سرزنش می شد. تو این دوران مامان خانوم حساست زیادی روی زیزلک پیدا کرده بود طوری که حتی یه ساعت تاخیرش هم اون رو به حد جنون می کشوند. من سعی می کردم که همیشه وساطتش رو بکنم و هواش رو داشته باشم ولی فایده ای نداشت. حساسیت مامان خانوم به حدی بود که حتی طاقت نداشت زیزلک در اتاقش رو یه ساعت ببنده و یا اینکه چند روز تنهایی بره مسافرت. خودش هم بعضی وقتها اعتراف می کرد که خیلی بهش سخت میگیره ولی دلیلی برای این سخت گیری نداشت شاید چون احساس می کرد زیزلک ضعیف و نمی تونه از خودش خوب مراقبت کنه اینطور حساس شده بود. وقتی زیزلک داشت لیسانس رو تموم می کرد یه روز جمعه سر نهار برای اولین بار از خارج رفتن حرف زد و مامان خانوم با توجه به حساسیت هایی که روش داشت با بیل خاموشش کرد و کلی گریه و زاری راه انداخت ولی سالهای بعد اینقدر تو دانشگاه سختی کشید و اینقدر دوستهای صمیمیش رفتند که دیگه واسه ما فکر این که زیزلک هم یه روزی میره عادی شده بود. روزی که از ایران می رفت اینقدر از نظر روحی خراب بود و دپ زده بود که با دلخوری رفت و من بدبخت رو با چنان دلواپسی تو فرودگاه گذاشت که هیچ وقت یادم نمیره ولی وقتی 6 ماه بعدش برای عروسی نونوچه برگشت، مامان خانوم که همیشه مخالف رفتنش بود گفت خدا رو شکر که این بچه رفت و اقلا الان حالش خوبه (این بلاییه که ما سر نوابغمون تو این مملکت درمیاریم).
وقتی زیزلک بخاطر نگرفتن ویزا دوره دکتری تو یه دانشگاه خیلی خوب تو آمریکا رو از دست داد من مدام این جمله ش که هیچوقت به آرزوهای علمیم نمی رسم تو ذهنم تکرار می شد ولی زیزلک به راهش ادامه داد و اینقدر سخت کار کرد که با یه ذره خوش شانسی تونست برگرده آمریکا و بزودی اولین روزهای کاریش رو بعنوان استاد دانشگاه تو آمریکا شروع می کنه. نمی دونم این چقدر به آرزوهای علمیش که سالها قبل ازش حرف می زد نزدیکه ولی به نظر من بی انصافیه اگه بازهم اون جمله رو تکرار کنه.
با اینکه از همون اول به پیش بینی بابام معلوم بود که زیزلک یه نابغه و مغز متفکر و انشتین خونمونه ولی برای رسیدن به اینجا واقعا از جونش مایه گذاشت و شبانه روز زحمت کشید. می دونم که زندگی سخت و پر فزار و نشیبی داشته و واقعا لیاقت این شغل رو داشته ولی تنها حسرت من اینه که دیگه بابام خدابیامرز پیش ما نیست که وقتی مهمونی میریم یا مهمون برامون میاد و یا حتی وقتی تو آژانس نشسته به همه بگه مغز متفکر خونمون الان استاد دانشگاه ست تو آمریکا و بهش افتخار کنه ولی من بعنوان دختر ارشدش این وظیفه رو قبول می کنم واسه همین میگم "زیزلکم خوشحالم که حداقل به بخشی از آرزوهای علمیت رسیدی و موفقیتت رو تبریک میگم و امیدوارم که موفقیتت ادامه داشته باشه. این پست رو بعنوان هدیه ی تبریکِ کارِ جدید از من قبول کن و این رو بدون که همه ما بهت افتخار می کنیم."
پ.ن.: الان که یه بار دیگه متن رو خوندم مخصوصا پاراگراف اول رو دیدم که الحق وظیفه فرزند ارشدی رو بخوبی ایفا کردم و حسابی واسه خواهرام مایه گذاشتم P:

کوری

2010-12-29T16:45:00.004+03:30

تو شرکت قبلیمون یه مدیر داشتم که اگه بگم یه چیزی در حد بابام خدابیامرز دوسش داشتم دروغ نگفتم. روز اول که برای استخدام رفتم مدیر عاملمون منو فرستاد دفتر دوم شرکت که مدیرش رئیس هیئت مدیرمون، بود یه آقایی که خیلی بیشتر از سن و سالش می خورد و خیلی بدعنق و جدی به نظر می رسید. خلاصه قرار شد که همونجا مشغول به کار بشم و چند سالی که تو اون دفتر بودم شد یکی از بهترین دوران کاریم.
هر چی بیشتر با هم آشنا می شدیم بیشتر از هم خوشمون میومد. کلا مدلش اینطوری بود که اول اصلا بهت رو نمی داد ولی وقتی به تو و کارت اعتماد می کرد دیگه اون روی مهربونش رو با اون خنده های دوست داشتنیش نشونت می داد. خیلی وقتها فکر می کردی طرف اصلا تو باغ نیست و یا حرفی رو که زدی اصلا نمی شنوه ولی تجربه خودم و حرفهای دخترش که بعدا با هم دوست شدیم، بهم ثابت کرد که اینطوری نیست (دخترش هم مثل خودش بود اولش تو ذوقت می خورد ولی بعدا دوست صمیمیت از آب در میومد).
خلاصه این مدیر دوست داشتنی بعضی وقتها میومد و تو سالن می نشست و باهامون اختلاط می کرد (نمی دونم چجوری حدس زده بود که بچه ها ازش می ترسن و به منشیمون می گفت که می خواد این جو رو از بین ببره) و تازه اون موقعها بود که می فهمیدی بابا این چقدر هم سرش میشه. یه روز کتاب ملکه آتش رو، روی میزم دید و گفت من این رو خوندم. کلا جوونیهام خیلی رمان خوندم و الان هم بعضی وقتها می خونم و چندتاش رو هم اسم برد که من واقعا باور نکردم ولی وقتی در مورد خلاصه ملکه آتش حرف زد و راجع به خیلی کتاب های دیگه، دیگه باورم شد که مهندس جونم آدم تک بعدی نیست بعدش هم یکی دوتا کتاب خوب بهمون معرفی کرد که یکیش کتاب کوری بود و بقیه هم یادم نیست. اگه درست یادم بیاد چند روز بعد هم کتاب خودش رو آورد من بخونم. من هم یکی دو فصل اول رو خوندم (تا رفتن دکتر و زنش به تیمارستان) و از اونجا که کلا دوست ندارم رمان تلخ بخونم، از خیر خوندنش گذشتم و صفحه آخر کتاب رو خوندم که اگه سوال کرد از مرحله پرت نباشم و کتاب رو بردم بهش دادم. چند روز دیگه اومد تو سالن و راجع به کتاب باهامون صحبت کرد و نظر منو پرسید و من هم یه چیزایی بهش گفتم و از کتاب تعریف کردم و بعد هم اون گفت که کتاب تاثیر گذاریه. گفت این کتاب نشون میده وقتی ذات آدم بد باشه حتی اگه کور باشه هم برمیگرده به ذات خودش.
خلاصه این گذشت و بعد از گذشت این چند سال مخصوصا یکسال و نیم اخیر، فکر کردم اینقدر تلخی و بدی دیدم که بتونم تلخی کتاب کوری رو تحمل کنم و این شد که تاسوعا و عاشورای امسال رو به خوندنش گذروندم. واقعا فراتر از انتظارم و فراتر از تعریف های مدیرم بود. بنظرم مدیرم باید تاکید می کرد که بعد از خوندن این کتاب هرگز و هرگز اون آدمی که قبل از خوندنش بودی نمیشی ولی نگفت.
نمی دونم چطور میتونم توصیفش کنم و نمی خوام این کار رو بکنم ولی احساس می کنم زخمهایی تو روحم گذاشته که هرگز خوب نمی شن. نمی گم از خوندنش پشیمونم یا اینکه ازش خوشم نیومد. برعکس فکر می کنم همه ما باید بخونیمش تا بهتر خودمون و هم نوع هامون رو بسازیم. وقتی فکر می کنم اگه خودم جای هر کدوم از اون آدمهای کور بودم چی کار می کردم، نمی دونم جوابی که میدم صادقانه ست یا نه با این حال فکرش هم منو وحشت زده میکنه. وحشتی که نه بخاطر شرایطیه که توش ممکنه قرار بگیرم بلکه وحشت از نوع رفتاری که ممکنه من یا هر کدوم از کسایی که برام مهم هستن، بکنیم.
خلاصه اینکه بلاخره بعد از سالها کشمکش با خودم، کوری رو خوندم و آخرش دو سوال برام گذاشت:
اول اینکه بعضی وقتها دیدن چیزهایی که بقیه نمی تونن ببینن، تا چه حد می تونه دردناک باشه و واقعا دردی که زن دکتر کشیده چقدر بوده؟
دوم اینکه وقتی همه دوباره بتونن ببینن چی میشه؟ دنیا چجوری میشه؟ همه چی درست میشه؟
در جواب سوال اولی چیزی که به ذهنم میرسه اینه که خیلی وقتها چیزایی عذابم داده که فکر می کنم اکثریت اجتماع درموردشون بی توجه و یا کم توجه هستن و تحمل عدم توجه اونها از تحمل عذاب اول برام سخت تره پس قطعا بزرگی زجری که زن دکتر کشیده هرگز و هرگز برای من قابل تصور نیست.
و در مورد دوم باید بگم که همونطور که من که فقط خواننده کوری بودم هرگز نمی تونم فراموشش کنم، قطعا دنیای بعد از کوری هم هرگز با دنیای قبل از کوری قابل مقایسه نیست. مطمئنم که دنیا جای خیلی خیلی بدتری از قبل میشه . تبدیل میشه به دنیایی که تصورش می تونه صحنه هایی رو جلوی چشمم بیاره خیلی دردناک تر از چیزهایی که ساراماگو برامون توصیفشون کرده.
پ.ن.1. حالا که دوباره نوشته م رو می خونم، می بینم که واقعا نویسنده بدی هستم و اصلا چیزی که تو ذهنم هست رو نمی تونم به شما منتقل کنم- ببخشید
پ.ن.2-یکی از همکارای همون شرکت هم یه بار بهم توصیه کرد کتاب "ورونیکا تصمیم می گیرد بمیرد" رو بخونم و حتی اون کتاب رو بهم هدیه داد ولی اون رو هم نخوندم. بزودی می خوام بخونمش و نتیجه ش رو بهتون میگم. D:

غرغر های زیزیلی

2010-12-27T12:48:00.004+03:30

من . . . از . . . دندون پزشکییییییییییییییییی . . . متتتتتتتتتتتتتتتتنننننننننننننننفففففففففففففففففرممممممممممممم.
می فهمید متنفرم ، م ت ن ف ر.
یعنی دوندون پزشکی من طبقه دومه و از در ساختمون که می رم تو این بوی دندون پزشکی که تو راه پله پیچیده ها هی دلم می خواد برگردم و فرار کنم. از همون موقع پاهام شل می شه تا وقتی که رو یونیت می شینم و اون موقع اینقدر پاهام سفت میشه و به هم فشارشون می دم که نگو و نپرس. بعد این وسط یکی نیست بهم بگه آبت نبود، نونت نبود، تو این بی پولی دندون سفید کردنت چی بود.
اول که با کل بدبختی و عق زدن برای هر دو فکم قالب گیری کرد و بقول خودش Tray درست کرد بعد هم 5 هفته تمام بعضی هفته ها صبح و شب و بعضی هفته ها هر شب حدود یک ساعت این Tray لعنتی رو با مواد سفید کننده و بعد هم مواد ضد حساسیت تو دهنم تحمل کردم کلی هم عق زدم و بعد خانوم از دیروز بقول خودش office bleach رو شروع کرده و 100 تومن هم اضافه می گیره تازه دیروز بعد از نیم ساعت که پدر منو در آورده فهمیدم که فقط رو 4 تا دندون جلو کار کرده. بعد دیدید این آرایشگرا که خرابکاری می کنن رو سر آدم بعد همه ی همکاراشون میگن وای مبارکه چقدر بهت میاد. (یعنی وقتی تو آرایشگاه از موهام تعریف می کنن من می فهمم که دوباره همکارشون با آفتابه بالا سر من بوده.) این هم منشی رو صدا کرده و میگه خانوم فلانی بیا تو هم نگاه کن قشنگ 1.5 درجه روشن شده (البته من اومدم خونه و نگاه کردم 0.5 درجه هم روشن نشده فقط احساس می کنم سطحش زبر شده). بعد هم که حرف آخر رو زد و گفت دندون تو خیلی زرده و جنسش مقاومه و خوب تغییر رنگ نمی ده. من دندون هر کدوم از مشتریهامو که تو دفتر سفید کردم مقل قند شده.
نمی دونم این شانس گند ماست یا ما گوشامون مخملیه که به ما میرسه آسمون می تپه. بعد 500 تومن هزینه جنس دندون ما شد مقاوم و هیچی به هیچی D:

اون از اون دکتر پارسال که روز اول بهش گفتم من شنیدم شما دیگه کار نمی کنید و گفت "نه!!!!!!!! ما دکترا اول که ناشی هستیم زیاد کار می کنیم با کیفیت پایین و بعد کم کم تعداد رو کم می کنیم و کیفیت رو می بریم بالا. می دونید خانوم ها فکر می کنن که بعد از عمل باید مانکن بشن و تصورشون یه چیز دیگه ست و بعد این تصور دردسر میشه." همون موقع باید پا میذاشتم به فرار ولی خب آخرش این شد که من گفتم . . . و اون گفت . . . و نتیجه شد . . . و کم کم میشه . . . یعنی هیچی به هیچی. این هم از این یکی که بعد از 1.5 ماه زحمت میگه جنس دندونات بده و بد جواب میده. D:

به مخمل می گم من اصلا تو کارای بکش و خوشگلم کن شانس ندارم احتمالا اگه بخوام دماغ عمل کنم از اونایی میشم که دماغشون میفته. ولی فکر نکنید که من کوتاه میام. من معتقدم سالی یه عمل زیبایی از واجباته به شرطی که پولش باشه. حیف که امسال مسائل مالی دست و پای ما رو بسته بود و ما به همین سفید کردن دندونامون باید بسازیم تا ببینیم سال بعد چی میشه

هفته خود را چگونه گذراندید؟

2010-12-26T15:04:00.004+03:30

شنبه - طبق قرار قبلی مریم و خواهرش رو جلوی متروی آزادی دیدم و با هم رفتیم شوش که برای خواهرش جهیزیه بخریم. جاتون خالی خیلی خوش گذشت. فکر می کردم ماکزیمم تا 2-3 طول بکشه ولی تازه ساعت 3:30 به خودمون اومدیم و دیدیم هنوز ناهار نخوردیم. ساعت 6 هم رفتیم امین حضور و از اونجا هم حافظ برای خریدن لوازم برقی. خلاصه که من وقت دندون پزشکی داشتم و علیرغم میل باطنیم ساعت 7 باهاشون خداحافظی کردم ولی چه حالی داد. آخرین بار مریم رو سال 84 (دوماه بعد از فوت بابام) تو مشهد دیده بودم.
یکشنبه - به پیشنهاد من سر ظهر رفتم دنبال مریم و خواهرش میدون ولیعصر و باهاشون رفتیم یه رستوران نزدیک محل کار راضیه و با هم نهار خوردیم. باز هم خیلی خوش گذشت. وقتی با دوستای قدیمیت میری بیرون انگار دوباره جوون میشی. وقتی داشتیم با داداش مریم خداحافظی می کردیم تو بدبینانه ترین حالت بهش گفتیم یه ساعت دیگه بر می گردیم و قرار نهارمون 2.5 ساعت طول کشید. عصر هم با مخمل و محمد رضا از شرکت رفتیم دنبال مشکین واسه شام هانی. واسه سه هفته اومده بود ایران و بلاخره هفته آخر تونستیم جور کنیم که همدیگه رو ببینیم. وقتی دیدمش تازه فهمیدم که چقدر دلم واسه خودش و شوهرش که نیومده، تنگ شده.
دوشنبه - با توجه به ولگردی های دو روز گذشته سرم رو انداختم پایین و اومدم شرکت. آخه شنبه صبح رفتم دارایی و کلی نامه نگاری فوری باید انجام می دادم و خب می دونید که وقت نشد.
سه شنبه - با مشکین قرار گذاشته بودیم بریم شرکت قبلی به همکارامون سر بزنیم و شب قبل مکشین گفت برای اینکه بتونیم زودتر خلاص بشیم و برگردیم صبح زود بریم (البته مخمل پیش بینی کرده بود که دیر بریم یا زود فرقی نمی کنه) در هر حال تو ترافیک صبحگاهی گیر کردیم و 9 صبح گذشته بود که رسیدیم و نشون به اون نشون که تا ظهر طول کشید و تازه می خواستیم بیایم بیرون که متوجه شدیم خانوم یکی از همکارامون بخاطر مشکین از کلاس دانشگاهش زده و دیگه تو رودربایسی و این حرفها برای جبران محبتش پیشنهاد نهارشون رو قبول کردیم و اونا هم ما رو بردن رستوران ایتالیایی که یک ساعت طول کشید تا غذا رو آوردن. البته تازه موقع برگشتن فهمیدم که مشکین خانوم نهار خونه مامانش مهمون داشته و مجبور شده زنگ بزنه و بگه اونا نهار بخورن تا برسه و من یاد زیزیلک و مامانم افتادم و خلاصه که فکر کنم خدا باید بهش رحم کنه اخه مامان اون هم دست کمی از مامان من نداره D:
چهارشنبه - روز قبل که من شرکت نبودم امور مالی کارفرماها بخاطر نامه هایی که دوشنبه فرستادم هی زنگ زدن و هی مخمل هم نمی دونست چی باید بگه و خلاصه که کلی به جونم غر زد و واسه همین هم باز مثل بچه آدم سرم رو انداختم پایین و اومدم سر کار ولی اینقدر از دیدن همکارای قبلیم مخصوصا مدیرعاملمون و یکی دیگه از مدیرا ذوق زده بودم که هر یه ساعت یه بار به مخمل می گفتم تو رو خدا بیا بریم شرکت قبلی سر بزنیم (آخه همه سراغش رو می گرفتن)
پنجشنبه - دفعه آخر که زیزیلک ایران بود فاطمه که اومده بود بهش سر بزنه بهم گفت بچه های فرزانگان پنجشنبه اول هر فصلی رو دور هم جمع می شن و بهم پیشنهاد داد که من هم برم. خلاصه از اون موقع 3-4 دفعه برنامه گذاشتن و نیلوفر که مسئوله خبرم کرده بود ولی نمی شد برم و بلاخره این پنجشنبه قرار ساعت 1 تو یکی از کافه های ونک بود که رفتم و با اینکه کلا 6 نفر اومده بودن و به جز نیلوفر کسی رو درست نمی شناختم ولی بازم خیلی خیلی خوب بود از حال همه دوستام پرسیدم. نکته بد این بود که اکثر دوستام مخصوصا مژگان که حاضرم نصف عمرم رو بدم و دوباره ببینمش رفتن خارج و نکته بد دیگه اش هم این بود که 60 درصد بچه هایی که سراغشون رو گرفتم جدا شده بودن. البته خیلی هاشون دوباره و حتی سه باره ازدواج کردن ولی خب اوضاع جوری بود که نیلوفر به یکی از بچه هایی که دیرتر اومده بود در مورد من گفت این Stable ه. 11 ساله که ازدواج کرده. واقعا این حجم طلاق تا پارسال هیچ وقت تو ذهنم نمی گنجید. بگذریم. ساعت از 3 گذشته بود که از اونجا اومدیم بیرون و من بدو بدو خودم رو رسوندم تیراژه چون با مادر شایا و مشکین قرار داشتم. تا ساعت 7.5 هم با اونا بودم و بعد مادر شایا من و مشکین رو رسوند خونه ما که مشکین با مخمل خداحافظی کنه و اونجا یه ذره برام درد دل کرد و ما رسوندیمش ژوانی چون با یه سری دیگه از دوستاش شام قرار داشت البته مشکین گفت که نهار هم با یکی دیگه از بچه ها بوده و من باز هم یاد زیزلک بیچاره افتادم که اگه روز قبل از رفتنش همچین کاری بکنه مامانم جلوی در ورودی از پا آویزونش می کنه و اگه اون از خونش بگذره من حتما حسابش رو می رسم و شانسی برای رسیدن به امام نداره.
بیچاره زیزیلک. واقعا بهش زور میگیما ولی خب همینه که هست. اعتراض هم موقوف (یاد بابام خدابیامرز به خیر موقوف تکیه کلام اون بود)
جمعه - سه شنبه تو یه جوگیری به خانوم نارنجی قول دادم که جمعه عصر با اون برم بیرون ولی راستش از مامان خانوم ترسیدم و به روی خودم نیاوردم. اوضاع من هم دست کمی از شرایط زیزیلک نداره
خلاصه این بود انشای من در مورد هفته خود را چطور گذراندید. یکی از بهترین هفته هایی که تو یه سال و نیم اخیر داشتم و هنوز هم بخاطرش کلی انرژی مثبت دارم.
دیدن دوستای قدیمی و وقت گذروندن با اونا همیشه حس خوبی به آدم میده مخصوصا بعد از مدتهای طولانی باشه. کاش مامان خانوم هم از این کارها بلد بود.
پ.ن. خیلی بده که تو بلاگ اسپات نمیشه شکلک گذاشت. بیشتر مزه وبلاگ نویسی به شکلک هاشه. خاک تو سر بلاگفا

رسید مژده که ایام غم نخواهد ماند

2010-12-22T17:12:00.006+03:30

از بعد از مبدا تاریخ جدید و به یاد همه کسایی که یه جوری صدمه دیدن و به یاد خونواده هاشون دیگه نه شب یلدا بهم می چسبه و نه عید نوروز(هر چند که بعد از رفتن بابام هیچکدوم بهم نمی چسبید). چهارشنبه سوری هم که خیلی وقت بود از لیست برنامه هام خط خورده بود ولی دیشب اولین شب یلدایی بود که من و مخمل تنها بودیم و بخاطر یه کاری مجبور شدیم بریم بوستان و یه چرخی زدیم و من یه دستبند و یه آویز نقره که توش سنگهای سبز بود خریدم (یه آویز سنگ سبز داشتم که دیروز از دستم افتاد و سرش لب پر شد و من خیلی حالم گرفته شد واسه همین خریدمشون) و بعد هم شام رفتیم بیرون. یه شب یلدا بدون انار و هندونه و حافظ ولی خوب. به مخمل پیشنهاد کردم به همین مناسبت هر سال برام یه کادو بگیره :)

امروز یکی از دوستان یه ایمیل فرستاد که لینک یه فال حافظ آن لاین توش بود و من یه نیت نصف و نیمه ) کردم و شعرش این بود (از همون سایت اینجا کپیش کردم):

خیلی بهش احتیاج داشتم و امیدوارم که دست بند و آویز سبزم برام شانس بیارن و بزودی زود همه چی درست بشه هم وضعیت ما و هم وضعیت بقیه. کاش یه ذره به این چیزها (سنگ شانس و فال حافظ و . . .) بیشتر اعتقاد داشتم.
بعدا نوشت: چون فالش خیلی خیلی بهتر از حد انتظارم بود بهش شک کردم و رفتم دوباره امتحانش کردم. کلا 4-5 تا از شعرهاش مثبت حافظ رو انتخاب کرده و فال تو رو از اونها بر می داره. به این میگن کلاه برداری به خدا. باید حدس می زدم که کاسه ای زیر نیم کاسه است. :)

تا کجا؟

2010-12-08T17:35:00.001+03:30

همیشه یه وضعی پیش میاد که فکر می کنی دیگه از این بدتر نمی شه و همیشه هم متوجه میشی که اشتباه کردی. و این قصه ادامه داره تا کجا؟ نمی دونی.

پ.ن.- من امروز در بانک اطلاعات اهداکنندگان غیر خویشاوند (سلول های بنیادی) ثبت نام کردم و از شما هم دعوت می کنم که ثبت نام کنید. احتیاج به یه آزمایش HLA (آزمایش خون) داره که اگر نداشته باشید مجانی براتون انجام می دن. لینک به گوشه سمت راست اضافه میشه.

سر بی گناه تا پای دار میره ولی . . .

2010-12-07T14:21:00.011+03:30

بچه که بودیم خیلی این جمله رو شنیده بودیم که سر بی گناه تا پای دار میره ولی بالای دار نمیره. شمارو نمی دونم ولی من اینقدر این جمله رو شنیده بودم که یه جورایی بهش اعتقاد داشتم تا اینکه سالهای اخیر به این جمله شک کردم و اون روز لعنتی که فهمیدم دلارا رو اعدام کردم کلا این جمله رو بوسیدم و گذاشتم کنار و از اون روز سرهای بی گناه زیادی بالای دار رفتند که فرزاد و شیرین و شهلا فقط نمونه هایی از اونهاست.
روز لعنتی بعدی روزی بود که اومدم تو اینترنت و دنبال یه خبری از بهنود بودم. با اینکه با اعدام دل آرام تمام اعتقادم به عدالت کائنات (اصطلاح بهتری پیدا نکردم) زیر سوال رفته بود ولی باز هم یه حسی بهم می گفت بهنود فرق می کنه. همه از عزت الله انتظامی تا مادر ندا دنبال کارش هستن. این همه انرژی مثبت حتما کمکش می کنه ولی بهنود هم رفت و همه ما رو که از دور و نزدیک پرونده اش رو دنبال می کردیم از وکیلش و هم سلولیش بگیر تا خود من که نمی شناختمش تو شک و حیرت فرو برد و سوزوندمون. از اون به بعد دیگه از اعدام هیچ بی گناهی تعجب نمی کنم.
همین چهارشنبه لعنتی اخیر که شهلا اعدام شد راستش اگه صبح میومدم تو اینترنت و می خوندم که شاکی ها رضایت کردن تعجب می کردم. هیچکدوم از کمپین هایی که روزهای آخر راه افتاد نتونست ذره ای امید رو تو دلم زنده کنه و می دونم که این اصلا چیز خوبی نیست ولی واقعیته. این روزها سر بی گناه ها نه تنها پای چوبه دار میره بلکه به راحتی آب خوردن بالای دار هم میره. به همین راحتی.
درسته که دیگه این اعدام ها واسم عجیب نیست ولی هنوز هم نتونستم با اون حسی که بعد از خوندن خبر هر اعدام دارم کنار بیام. هر بار دستی میاد و قلبم رو چنگ می زنه و تمام وجودم رو از قلبم میکشه بیرون و با خودش میبره. هر بار تمام اعتقادات گذشته ام جمع میشن و مثل یه مته میان تو سرم و مثل خوره تمام مغزم رو می خورن. هر بار . . .
ولی هیچکدوم از اینها به اندازه این عذابم نمی ده که تو هیچ کدوم از این موارد من به عنوان یه انسان هیچ کاری نتونستم بکنم. دوست داشتم یه خبرنگار بودم، یه وکیل یا یه فعال حقوق بشر و یا هر کوفت دیگه ای ولی دوست داشتم یه کاری می کردم، یه کاری که بعدش حداقل می تونستم تو دلم بگم خب من سعیم رو کردم ولی نشد. ولی همه این شغل ها، شغل های پرخطر 30 یا 30 حساب می شن و من ترسوتر از این هستم که بتونم واردشون بشم.
این ها رو گفتم که بگم از دیروز تا حالا یه ریز دارم به خودم می گم نگران نباش، سعید ملک پور با بقیه فرق می کنه. امکان نداره که اعدام بشه ولی هر کاری می کنم ته دلم با این حرف ها آروم نمی شه. دیگه تجربه بهم ثابت کرده که این بار هم سر یه بی گناه دیگه بالای دار میره مثل بقیه و آب از آب تکون نمی خوره و هیچ عدالتی هم در کار نیست. آه مظلوم و این حرف ها هم همش کشکه.
یه لحظه هم نمی تونم خودش و خانومش رو فراموش کنم. دائم عکس هاشون جلوی چشممه. نمی دونم چرا اینقدر با خانومش احساس نزدیکی می کنم. (یه جور همذات پنداری) مثلا وقتی تو خیابون دست تو دست مخمل راه میرم یا بقیه وقتهایی که با هم هستیم ناخودآگاه یادش می افتم و به این فکر می کنم که الان چه احساسی داره وقتی می بینه کسی رو که اینقدر دوست داشته تو یه قدمیه طناب داره. حتی تصورش هم برای یه لحظه سخته. واقعا فاجعه ست. امیدوارم که حداقل این دفعه عشق بتونه یه کاری کنه. گفتم امیدوارم ولی شما باور نکنید.
پ.ن.: بخاطر پیدا کردن مطالب قبلیم برای بهنود و دلارا مجبور شدم یه نگاهی به آرشیو بزنم. واقعا چقدر حال و هوای اون اوایل با الان فرق می کنه. به امید رسیدن روزهایی حتی بهتر از اون موقع

چقدردلم یه شکم سیر گریه می خواد

2010-11-22T16:09:00.006+03:30

مازوخیسم یعنی اینکه ازصبح بشینی دو بارکل آلبوم رو چند بار هم این آهنگ روگوش کنی و بعد هی بغض کنی و بغض کنی و آخرش هم افسردگی حاد بگیری.
پ.ن. امروز زنجبیل بانو یه پست راجع به افسردگی نوشته بود خیلی وصف حال این روزهای منه. راستی زیزیلکم میشه به لیست سمت راست اضافه ش کرد یا نه؟

گزارش تصویری از قلعه رودخان

2010-09-14T14:52:00.014+04:30

خیلی تعریف قلعه رودخان رو شنیده بودم و مدتها بود دوست داشتم برم و ببینمش ولی فرصت نمی شد. این دفعه که رفتیم رشت به دایی بزرگه گفتم و اون هم کلی استقبال کرد و خودش برای جمعه پیش ترتیب همه کارا رو داد و همه چی رو ردیف کرد که دسته جمعی بریم.

قرار بود صبح زودتر حرکت کنیم و بریم بالا و برگردیم و بعد نهار بخوریم ولی دایی کوچیکه و پدر تا مغازه را ببندند شد ساعت 12:15 وبگذریم از اینکه من چقدر حرص خوردم و غر زدی. از اول راه دایی کوچیکه هی می گفت: من می دونم سیل و طوفان می گیره. بلاخره راه افتادم با دو تا ماشین و اول رفتیم شفت و از اونجا قلعه رودخان. جاده از شفت به بعد واقعا قشنگه و هر چی به قلعه رودخان نزدیک تر میشیم قشنگ تر میشه.
حدود 5 کیلومتری قلعه رودخان یه سراپایینی رو رفتیم پایین لب رودخونه و بساط نهار و کباب رو پهن کردیم.

بعد از نهار با غر غر من گروه چایی نخورده بساط رو زود جمع کرد و بلاخره رفتیم تا رسدیم به قلعه رودخان
پدر و دو تا زندایی ها پایین موندند و بقیمون راه افتادیم و رفتیم از پله ها بالا. بیشتر از 100 تا پله داره و اگه با سرعت متوسط بری بالا تقریبا یک ساعت تا یک ساعت و نیم میرسی به قلعه. همون پایین به ما گفتن که بدون عصا نمی تونید برید بالا و ما عصا خریدیم و چقدر خوب شد که عصا داشتیم مخصوصا موقع برگشت که پله ها حسابی لیز شده بود، خیلی بدردمون خورد.

قرار شد متی و ونی با ما بیان و هر جا که خسته شدن با دایی کوچیکه برگردن که برخلاف انتظار تا بالا اومدن و تازه زودتر از ما رسیدن.
چون آخر هفته بود و شنبه هم تعطیل بود جمعیت زیادی اومده بودن. مخصوصا تو پله های اول واقعا مسیر شلوغ بود ولی هر چی بالاتر رفتیم خلوت تر شد. البته همین شلوغی مسیر هم کلی باعث شد بخندیم. ما ایرانی ها واقعا آدمهای جالبی هستیم همدیگر رو نمی شناسیم ولی وقتی هم مسیر هستیم یا از کنار هم رد میشیم کلی با هم می خندیم و بقیه رو تو شادیمون سهیم می کنیم. خلاصه با هم مسیرهای ناشناختمون کلی بهمون خوش گذشت. بگذریم از اینکه موقع برگشت بقیه مردم هم کلی با ما (من و مخمل و سارا و اوری حال میکردن) واقعا بالا رفتن سخت بود. من و سارا از بقیه عقب افتادیم و اون اواخر مسیر که سارا دیگه سرگیجه گرفته بود هر جای مسیر از هر کی می پرسیدی چقدر دیگه مونده همه جواب می دادن یه ساعت دیگه (حتی وقتی قلعه رو می تونستیم ببینیم. )

ولی بالاخره رسیدیم.

خیلی ها غر می زدن همین بود. اینکه ارزشش رو نداشت ولی به نظر من که خیلی قشنگ بود. شاید قشنگرترین جایی که تو گیلان دیدم.
از پایین مسیر به ما گفته بودن سبک بریم بالا و ما هم فقط آب برداشتیم. رسیدیم بالا دیدیم ورودی می خواد و باید بلیط بگیریم. مخمل و بقیه هم که رفته بودن تو. ما موندیم چکار کنیم. خیلی ها مشکل ما رو داشتن و همش غر می زدن. ولی ما مشکلمون رو اینطوری حل کردیم که سارا رفت تو و از دایی پول گرفت و برگشت و بلاخره چشممون به جمال قلعه رودخان روشن شد ولی تو رفتن ما همان و بارون گرفتن همان. از لحظه ورودمون همه گفتن زود باشید بریم. بارون داره تند میشه و اصلا نتونستیم تو قلعه بچرخیم و سریع برگشتیم. تازه وضعیت اوری از ما هم بدتر بود. ما چند تا پله بالا رفتیم ولی اون اومد تو و با ما برگشت و همین که تو مسیر برگشت افتادیم بارون شدید شد و مثل دوش می بارید.

موقع برگشت من و سارا و اوری و مخمل بودیم و من معتقدم وقتی مخمل رو دور باشه آدم اگه باهاش جهنم هم بره، بهش خوش می گذره چه برسه به مسیر برگشت قلعه رودخان اونم زیر بارون. خلاصه که جاتون خالی خیلی حال داد. مدتها بود من اینطوری زیر بارون راه نرفته بودم. البته بالا چون درخت زیاد بود زیاد خیس نشدیم و ولی وقتی پایین رسیدیم تا برسیم تو ماشین مثل موش آبکشیده شده بودیم. من خوش شانس بودم هم کفش اضافه همراهم بود و هم مانتو و شال وبی بقیه مجبور شدن از دستمال هایی که مامانم باهاشون ماشین میشوره جای روسری استفاده کنن تا برسیم رشت.
دوربین رو مخمل برده بود و زیاد هم عکس نگرفت بعد هم که ما رسیدیم قلعه مه اومد پایین و بازهم نشد که عکس های خوبی بگیریم ولی این هم چند تا عکس دیگه.

اول از همه توی قلعه:

این هم از سرباز سلجوقی که مخمل بهش پیشنهاد داده بود سبیل دایی ها رو قرض بگیره

این بخش از مسیر رو خیلی دوست داشتم. واقعا قشنگ بود.
مخمل اینقدر سر به سر ملت گذاشت که بلاخره یه دوست پیدا کرد که یه بخش از مسیر با هم بودن.

نمی دونم چرا ما ایرانیها اصرار داریم به این شعار عمل کنیم که "طبیعت ما سطل زباله ما"
با اینکه تمام مسیر سطل زباله داشت ولی پر بود از آشغال چیپس و ظرف آب معدنی و خلاصه طبیعت به این قشنگی رو به گند کشیده بودن. اون رودخونه ای که ما برای نهار کنارش وایستاده بودیم هم با اینکه خیلی قشنگ بود ولی اینقدر آشغال توش بود که حال آدم رو می گرفت. بخاطر همین این خانوم با شخصیت تصمیم گرفت که دستکش دستش کنه و آشغالهایی که قبلی ها ریخته بودند یک کمی جمع کنه و حاصل کار یه کیسه زباله پر از آشغال بود که تازه گوشه های از آشغالها هم توش جمع نشد. :(

یادم رفت بگم که به پدر قول داده بودیم حدود ساعت 5 و 6 ببریمش خونه عمه ولی 3 رفتیم بالا و 7 اومدیم پایین. اون هم که پایین مونده بود و حوصله اش سر رفته بود، حسابی شاکی شد اول که می گفت دیگه هیچ جا باهامون نمیاد ولی ما سریع برگشتیم رشت و سریع تر از اون دوش گرفتیم و بردیمش دیدن عمه و یه ذره مخمل سر به سرش گذاشت و آخر شب گفت بازم باهامون میاد بشرطی که دیگه قلعه رودخان نریم یا اگه رفتیم، اون بالا نریم.

Candy Box

2010-09-09T21:04:00.002+04:30

I got the key to my office yesterday. This is the first time I have a real job and an office all by myself. As I walked into the empty office and sat behind the desk, really hungry , wishing that I had a piece of candy, I remembered my dads desk and the incredibly comfy chair that he had in the pharmacy. Certainly if it was his desk I could scavenge a piece of candy in one of the drawers.

He always made sure he had candy available, either in his desk or in his pocket. One of his suit pockets was always filled with candy. He always wore a suit and a tie. That was his way of protesting the system. I even remember that he would walk into government offices with his tie, which was considered a dangerous move back in the early years of revolution, but he always managed to smile his way out and sometimes by offering a piece of candy to the guy in that office. He was a happy man for most of his life.

Little kids, school kids and grown ups they all loved his candies. Some people would walk into the pharmacy just for a piece of candy and his great bright smile. He would always become so excited if someone asked him for candy. Little sick kids who walked into the pharmacy would leave with a shy smile on their faces. We as his kids/employees would get a daily dose of candy and sometimes more if we were hungry.

I never had a sweet tooth. I usually kept the candy I received daily in my pocket and sometimes offered it to my grand child in the physics department. At the end she was used to her daily dose of candy. I also remember that the candy saved me on my "konkoor" exam. I overslept that day and when I woke up there was no time for breakfast. I was also sick from the "nazri" dinner that out neighbor brought at 1AM the night before. Right before I left the car to go to my exam room, my mom took a handful of candy (these were the special fruit flavored ones that were hard to find those days ) from the dashboard and gave them to me. In the middle of 3hour exam, I was sick hungry and almost on the verge of leaving the room when I remembered them. Everything went smoothly after that.

Back in my office, day dreaming about the past I decided that one day I too can become a candy lady (or perhaps chocolate lady) and offer it to everyone that walks into my office as a way to commemorate my dad. A candy box will be the first thing I will buy for my office. I should find a nice one. I miss him so much. He was a happy man.

خداحافظ طلیعه سبز

2010-08-28T17:51:00.009+04:30

سال 86 با ناامیدی کامل شروع شد. ما به طور کامل از شرکت قبلی اومده بودیم بیرون و شرکت تازه متولد شده هم کار زیادی نداشت که خرجمون رو در بیاره. یادمه ه شب تو خونه ی ما، سه نفری (من و خانوم و آقای الف) ریختیم سر مخمل و شروع کردیم به غر زدن. مخمل هم یه ذره دلداریمون داد و گفتار درمانیمون کرد.

اولین قرارداد درست و حسابی رو 26 فروردیم همون سال بستیم که اونقدری بود که حداقل مخارجمون رو جواب بده ولی نمی تونستیم باهاش جایی برای شرکت اجاره کنیم. خلاصه نه کار درست و حسابی داشتیم و نه جا واسه شرکتمون. حتی فکر کنم که آقای الف واسه یه جا رزومه هم فرستاده بود و من هم به پیشنهاد یکی از دوستام یه کار پاره وقت تو پژوهشکده نفت رو قبول کردم.
این وضعیت ادامه داشت تا توی تابستون که دو تا کار بهمون پیشنهاد شد. دفترشرکت عملا خونه ما بود. آقای الف صبح ها میومد خونه و تو اتاقی که کامپیوتر داشتیم جمع می شدیم و یکم به کارای شرکت می رسیدیم. یادش به خیر اون موقع هنوز تو محل ما اکثر خونه ها کلنگی بود و از پنجره آشپزخونه تا دوردستها رو می شد دید. اونجا با هم می شستیم و موقع صبحونه و نهار سه نفری راجع به منظره و خونه هایی که داشت کم کم زیاد می شد نظر می دادیم.
ولی بلاخره یه پیش پرداخت 10 میلیونی واسه یکی از کارهامون گرفتیم و کم کم شروع کردیم به گشتن واسه یه دفتر. البته بگم که این کاره هیچیش خوب نبود به جز همون پیش پرداختش و ما هم کار تموم نشده ازش کشیدیم کنار و هنوز که هنوزه یه بخشی از پولمون رو نگرفتیم.
بگذریم. یه روز که از پژوهشگاه اومدم مخمل و آقای الف گفتن تو روزنامه یه جا پیدا کردن با 3 میلیون پیش و اجاره 350 تومن. اولین چیزی که به ذهنم رسید این بود که حتما یه ایرادی داره که اینقدر مفته. (معمولا جاهای دیگه حداقل 10 میلیون پول پیش می خواستن) اونها دیده بودنش و می گفتن جای بدی نیست و قرار گذاشته بودن که عصر من و خانوم آ رو برن که ما هم ببینیم و در ضمن خانوم دکتر (خانوم صاحبخونه) هم ما رو ببینه و گزینش کنه. با همون نگاه اول ازش خوشمون اومد مخصوصا ورودی طبقه اولش که خیلی مرتب و شیک بود.
اینجوری شد که برای اولین بار طلیعه سبز رو دیدیم و با دکتر و خانومش و آقای کاکایی آشنا شدیم. خیلی زود قرارداد بستیم و یکی از روزهای اواسط مرداد 86 اسباب کشی کردیم. (اینم بگم که تاریخ ثبت شرکتمون هم نیمه مرداد 84 بود)
بخاطر پول پیش کم، تونستیم با بقیه پول پیش پرداخت واسه شرکتمون وسیله و تیر و تخته هم بخریم و اینجوری کارمون رو به طور جدی شروع کردیم.

طلیعه سبز برای ما حکم یه شروع رو داشت و خاطرات خوب و بد زیادی رو اونجا داشتیم. البته خاطرات خوبش بیشتر بود. روزهای اول با دو تا کامپیوتر خونه هامون شروع به کار کردیم و روزی که داشتیم از اونجا اسباب کشی می کردیم یه خاور پر اثاث داشتیم.

اتاق من و آقای الف - همون روزهای اول که هنوز وسیله ای نخریده بودیم.

خلاصه که برای من جای دوست داشتنی و خوبی بود. صاحبخونه ش (دکتر) هم آدم خاصی بود با وسواس های خاص. البته وسواسش باعث شده بود که واحد ها رو به هر کسی اجاره نده و واسه همین طلیعه سبز یه ساختمون خیلی تر و تمیز با آدمهای خیلی محترم بود. نمی دونم چرا از همون روزهای اول مهر مخمل به دل دکتر افتاد و همیشه حساب مخمل و یکی دو تا دیگه از مستاجراش رو از بقیه جدا می کرد. بخاطر همین دو سال بعد هم بدون درد سر قراردادمون تمدید شد و یه جوری شد که دیگه ما احساس می کردیم واسه همیشه تو طلیعه سبز می مونیم.

سفره هفت سن نوروز 87

برف سنگین سال 87- با زنجیر چرخ رفتیم شرکت و خیلی خندیدیم (خانوم و آقای الف هم با ما بودن)

ولی بلاخره امسال دکتر تصمیم گرفت همه واحدهاشو بفروشه و با اینکه حتی به مخمل شرایط خرید قسطی رو پیشنهاد کرد ولی ما نتونستیم اونجا رو بخریم و از شانس ما اولین واحدی که فروش رفت واحد ما بود و اینطوری شد که ما برای همیشه با ساختمون طلیعه سبز و همه خاطراتش خداحافظی کردیم.
اینم بگم اسباب کشی ما از طلیعه سبز همزمان شد با رفتن آقای الف که هم اتاقی من بود. (حتی مراسم خداحافظیش رو فردای روزی که اومدیم شرکت جدید برگزار کردیم) از وقتی فهمیدم که قرار از شرکت بره هر دفعه می رفتم تو اتاق احساس م کردم که وقتی بره خیلی دلم می گیره. راستشش روزهای آخر که کمتر میومد شرکت واقعا حالم گرفته بود ولی تو همون روزا فهمیدیم که باید ما هم از اونجا بریم همین که دیگه قرار نبود تو اون اتاق تنها باشم برام خبر خوبی بود ولی خب طلیعه سبز رو دوشت داشتم و ناراحت بودم از اینکه میره پیش بقیه خاطره هام.

خداحافظ طلیعه سبز

در هر صورت ما سه سال خوب رو تو طلیعه سبز گذروندیم که همیشه خاطراتش همراهمون می مونه. البته من همیشه اعتقاد دارم که تغییر در نهایت معمولا اتفاق خوشایندی ه به شرطی که آمادگیش رو داشته باشی و با آغوش باز قبولش کنی.

بی ربط نوشت: خانم مدیر رو که یادتونه. همون دوستم که اولین بار با اسم جوجه برامون کامنت گذاشت. یه وبلاگ جدید داره که من تو لیست اضافه ش کردم.
راستی وبلاگ خانوم و آقای زیپ زاگ هم به جمع فیل ها پیوست. خداییش هر چی فکر می کنم نمی فهمم چرا ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

یاد باد آن روزگاران یاد باد

2010-08-04T17:27:00.008+04:30

اولین بار آقای الف رو تو جلسه دفاع مخمل دیدم (سال 80). استادشون (که مشاور مخمل بود)، کلاسشون رو تعطیل کرده بود و آورده بودشون سر جلسه دفاع. مهدی بهم معرفیش کرد. همکار مهدی بود و هم دانشگاهی هردومون. از همون اول ازش خوشم اومد. دیدنش یه حس مثبتی بهم می داد.

چند وقت بعد مهدی گفت که نامزدش دنبال کار میگرده و من هم داوطلب شدم که به مدیرم سفارشش رو بکنم (فکر کنم زمستون 81 بود). من هم رفتم گفتم یکی از دوستای صمیمیم دنبال کار می گرده و خلاصه خانوم آ بعد از یکسری اتفاقات و شاید هم خوش شانسی اومد شرکت ما استخدام شد. چون به همه گفته بودم که دوست صمیمی هستیم از همون روز اول با هم گرم گرفتیم و از اونجا دوستی چندین سالمون شروع شد.

اولین خاطره خوب چهار نفرمون بر می گرده به همون هفته اول استخدام خانوم آ.

اولین چهارشنبه خانوم آ مرخصی بود و مدیرمون یه نقشه (که شکل یه لوله بزرگ بود) بهم داد که دستش برسونم. اونم نزدیکای ظهر اومد در خونمون که نقشه رو بگیره و من هم یه ماکارونی پختم و نگهش داشتم تا آقای الف و مهدی هم رسیدن و با هم نهار خوردیم.

بعد از نهار گفتن با یکی از دوستاشون که تولدش تو هفت تیر قرار دارن که باهاش برن شهر کتاب نیاوران و از ما هم دعوت کردن باهاشون بریم و ما هم از خداخواسته قبول کردیم و یادمه که یک و نیم نصفه شب برگشتیم خونه. خلاصه اولین خاطره شاد و مشترکمون با حضور دوست دیگمون مینا و اون نقشه معروف شکل گرفت. کم کم خانوم آ و آقای الف تو قلب ما جا گرفتن و طوری شده بود که مخمل به همه می گفت خانوم آ دخترشه (زیزیلک حتما می دونی که چقدر احساسات پدرانه مخمل قویه :) )

چند وقت بعد از اومدن خانوم آ به شرکت، شرکتمون منتقل شد به تخت طاووس و همون موقع ها خانوم آ و آقای الف هم یه خونه تو تقاطع سهرودی و تخت طاووس اجاره کردن و زندگی مشترکشون رو شروع کردن. از شرکت تا خونه شون پیاده ده دقیقه بود و بخاطر همین وقت و بی وقت واسه خودمون یه مناسبت پیدا می کردیم و از شرکت می رفتیم و خراب می شدیم سرشون و چقدر بهمون خوش می گذشت. خیلی از روزها یکی دو تا از بچه های شرکت هم باهامون میومدن) خلاصه که دسته جمعی روزهایی خوبی داشتیم و می تونم بگم که یکی از بهترین دوران زندگیم بود. (یادش بخیر ماه رمضون اون سال چون خونشون نزدیک بود و مخمل هم روزه بود یشتر روزا حلیم یا آش رشته می گرفتیم می رفتیم اونجا)

اون خونه و خاطراتش رو خیلی دوست دارم. نطفه شرکتمون تو همون خونه بسته شد و اولین بار بعد از یه کاری که خارج از شرکت با هم گرفتیم و بخاطرش دو روز بی خوابی کشیدیم به این فکر افتادیم که می تونیم با هم یه شرکت داشته باشیم و بعد از دو سال آزما به دنیا اومد.

اون روزها هیچکدوممون وضع مالی زیاد خوبی نداشتیم و هر چی باشه تازه شروع کرده بودیم ولی یادمه که شاد بودیم. خیلی شاد. هفته ای یکی دو بار یا خونه همدیگه بودیم و یا با هم بیرون مییرفتیم. طوری شده بود که من و مخمل یا با خانوم آ و آقای الف بودیم و یا خونه مامانم.

اینقدر ما و خانوم آ و آقای الف بهم نزدیک بودیم که یادمه وقتی بابام فوت کرد اونا برامون سنگ تموم گذاشتن. آقای الف که مثل یه برادر تو خاکسپاری و مراسم سوم و هفتم بابام کنار ما و مخصوصا کنار مهدی بود و هر شب هم با خانوم الف می اومدن خونمون و بهمون سر می زدن. یادمه تو اون روزها کارشون خیلی واسم ارزش داشت و هیچوقت نمی تونم فراموش کنم.

بعدها با دو تا زوج دیگه که خانوماشون همکارمون بودن دوست شدیم (خانوم نارنجی و آقای زرد و مادر و پدر محترم شایا) و باز هم روزهای شاد، مسافرت های دسته جمعی و مهمونی های خودمونی و خاطرات خوبی که شاید دیگه هیچوقت تکرار نشه. یادمه تو خیلی از لحظه هایی که باهم بودیم (مسافرت کرمانشاه، تولد شایا، عروسی بهرنگ و . . .) سعی میکردم تک تک دقیقه ها رو تو ذهنم بسپارم و با خودم می گفتم از این لحظه ها لذت ببر چون دیگه هیچوقت برنمی گردن.

تو این سالها دوستی ما فراز و نشیب های زیادی داشت. باید اعتراف کنم یه سری مشکلات و دلخوری هایی هم این وسط پیش اومد ولی من همیشه دوستشون داشتیم و می دونم که این احساس دو طرفه بود. با اینکه تو سالهای اخیر رفت و آمدمون کمتر شده بود ولی هیچوقت دوستیمون قطع نشد. هر چی باشه آقای الف همکارمون بود و میزش کنار میز من بود و من همیشه نسبت به همکارهای همسایه یه احساس دیگه ای دارم مخصوصا که این همکار دوستی مثل آقای الف باشه.

این اواخر که کمتر با هم وقت می گذروندیم، هر وقت خانوم آ رو می دیدم و یا تلفنی باهاش صحبت می کردم احساس می کردم چقدر دلم واسش تنگ شده و چقدر دوسش د ارم.

همه اینها رو گفتم که بگم خانوم آ و آقای الف چهارشنبه هفته دیگه برای همیشه میرن کانادا و من خیلی خیلی دلم براشون تنگ میشه. می تونم بگم اونها بهترین دوستای دوره متاهلیم بودن و خاطرات مشترکی که باهاشون داشتم هم جز بهترین خاطرات زندگیم بود.

خانوم آ و آقای الف ازتون بخاطر همه لحظه های شیرین و دوست داشتنی که باهم ساختیم، متشکرم و سعی می کنم تک تک اون لحظه ها رو تو قلبم و مغزم حفظ کنم. هیچ وقت فراموشتون نمی کنم و دلم براتون تنگ میشه. همیشه براتون از صمیم قلب بهترین ها رو آرزو می کنم.

خداحافظ خانوم آ و آقای الف

پ.ن. یکی دیگه از دوستای اون اکیپ از انگلیس اومده بود و جمعه 15 مرداد (آخرین جمعه ای که خانوم و آقای الف ایران بودند) برای دیدنش با چند تا از بچه ها قرار گذاشتیم جلوی شهر کتاب نیاوران جمع شیم و ما و خانوم و آقای الف زودتر از بقیه رسیدیم و بیاد اولین قرارمون یه دور کوچولو تو شهر کتاب نیاوران زدیم.

دلم از اون دلهای قدیمیه از اون دلهاست

2010-08-04T00:16:00.002+04:30

محمد نوری هم رفت. من خیلی دوستش داشتم، انقدر که دلم نمیاد براش مرثیه بخونم. داشت زجر میکشد و دیگه زجر نمیکشه و این دل منو آروم میکنه. کلا من نسبت به آدمهای پیری که خیلی مریضی میکشن حساسیت خاصی دارم، مثل زیزیلی.
بگذریم! واسه من نوری همیشه زنده ست. خیلی دیر باهاش آشنا شدم. شاید باورتون نشه ولی اولین بارجان مریم رو از مریم اقدمی یاد گرفتم. این چند روزه که همش تو اینترنت پر شده منم همش یاد قطار کرمان هستم و اون مسافرت به یاد موندنی که من توش کلی دوست پیدا کرم و اون شب تا صبحی که با مامان دوقلوها تا وقتی که قطار به شتر خورده بود، بیرون کابین حرف زدیم.
بعد بازم یاد هزارتا خاطره ی دیگه که من با نوری داشتم افتادم. این نوار که توش این آهنگه نمیشه غصه ما رو یه لحظه تنها بزاره، منو برد به ۴-۵ سال پیش که تو McMaster آزمایش انجام میدادم چون دستگاه خودمون خراب شده بود. شبا خسته و کوفته و به شدت خوابالو باید یک ساعت راه میروندم تا برسم خونه. بعد منم خب اصلا به رانندگی تو بیخوابی عادت ندارم، چون من تو هر حالتی میتونم بخوابم حتی تو رانندگی. ولی چاره نبود. یه ون dodge caravan داشتیم که خیلی قدیمی بود و فقط کاست داشت از این قرتی بازیای CD و MP3 خبری نبود. این نوار اون روزها منو بیدار نگاه میداشت. تا خود واترلو، بلند بلند میخوندم و میروندم.
دلم از اون دلهای قدیمیه از اون دلهاست
که میخواد عاشق که شد پا روی دنیا بزاره پا روی دنیا بزاره.

تو برف و بارون، یادش به خیر. یه روز هم یادمه که سیبک پا شد صبح که من کوبیدم رفتم آزمایشگاه، با دوچرخه اش راه افتاد اومد سراغم.عصری رسید اونجا ۱۰۰ کیلومتر راهو. بعد دوچرخه شو انداختیم پشت ماشین و برگشتیم. یادش به خیر، گاهی هم میرفتم شام سر لعبت و داریوش خراب میشدم اش رشته میخوردم. آخه اونا همیشه اش رشته داشتن تو خونشون.
یاد اون روزه بخیر. خلاصه اینو گفتم که بگم نوری رو خدا بیامرزه، حتی وقتی که رفت، دل من رو باز کرد با کلی خاطری خوب که به یادم آورد. چند ساله هیچ کدوم از نوارهامو نمیتونم گوش بدم چون ون بیچاره دیگه عمرشو داد به شما و ما حالا یه ماشین خیلی کوچولو داریم که نصفه اون هم بنزین مصرف نمیکنه، ولی خوب مثله اون هم حال نمیده چون دیگه نمیشه پشتش رختخواب پهن کرد و وسط دنیا یه گوشه خوابید.

writing Persian with Google translate takes patience that I really don't have, but I couldn't really write this in English could I?

آنچه در پیش داریم

2010-07-24T14:33:00.011+04:30

چند روز پیش با خانوم مدیر (همون دوستم که شما به اسم جوجه میشناسید ولی خانوم مدیره) صحبت می کردم و می گفت اینجا سرزده و خبری نبود از کباب. بعدش نشستم با خودم فکر کردم که واقعا این وبلاگ چقدر مظلوم واقع شده و چه آرزوهایی براش داشتیم و چی شد.
اینطور نبود که حرفی برای گفتن نداشته باشم، حالی برای گفتن نداشیم و ندارم. کلی مطلب تو ذهنم بود و هست که حالا بعضی هاش رو لیست می کنم که به ترتیب بنویسمشون. ب خودم قول دادم حداقل هفته ای یه مطلب از اینا بنویسم و هر چی هم به ذهنم رسید بزارمش اینجا تو نوبت. تا بببینیم چی پیش میاد
حالا این شما و این لیست برخی از مطالب آینده:

خداحافظ خانوم آ و آقای الف
خداحافظ طلیعه سبز
حکایت ما و Power of One
چطور از بانک ملی صورتحساب شش ماهه گرفتم
ما و بازرس بیمه
زیزیلی و ترجمه سند ماشین
ایران خودرو خوب یا بد
ویزیتور های داروخانه
گزارش تصویری از قلعه رودخان

کلی مطلب داشتم ولی همین که اومدم لیستش کنم به کل از ذهنم پرید. اگه بعدا چیزی یادم اومد بهش اضافه می کنم.

اینم بگم در مورد جام جهانی و اسپانیا کلی حرف داشتم که چون از تاریخش گذشته یکی دو جمله برای ثبت در تاریخ اینجا م ینویسم.

اسپانیا رو دوست داشتم ا زهمون سالی که بارسلونا با ریوالدو و کرایف قهرمان اروپا شد و بعد از اون کم کم رائول و کاسیاس بازیکنی محبوبم شدند طوری که دیگه نیم تونستم بگم بارسلونا رو بیشتر دوست دارم یا رئال مادرید رو. همیشه عاشق اسپانیا بودم و منتظر قهرمانیش بودم. از همون روزها تو هر جام جهانی و جام ملتها می گفتم این بار نوبت رائوله که جام رو ببره بالای سرش و هر بار اسپانیا ناامیدم می کرد. دوسال پیش دیگه که این انتظار خسته شده بودم و دیگه به اسپانیا دل نبسته بودم، قهرمان شد و امسال هم بلاخره آرزوی من و خیلی های دیگه رو برآورده کرد. هر چند که کاسیاس و دل بوسکه بودند ولی واقعا جای رائول خالی بود که جام رو ببره بالا و واسه همین اصلا بهم نچسبید :(

کلا خدا اینجوریه. یه چیزی رو از ته دل می خوای و هی می خوای و هی می خوای و همین که به نداشتنش کم کم عادت می کنی اونوقت خدا یهویی می اندازتش تو بغلت ولی دیگه چه فایده آخه . . .

من و خرداد

2010-06-27T16:58:00.004+04:30

کلا از ماه خرداد خوشم نمی آد. از همون بچگی که مجبور بودیم تو گرما درس بخونیم واسه امتحان ثلث سوم ازش بدم می اومد و بعدش هم که بابام تو خرداد فوت کرد و پارسال هم که دیگه گفتن نداره و امسال هم که فردوس خانوم و . . .
البته بگم که دوم خرداد یه استثنا بود که فکر کنم اونم بخاطر نزدیکی به اردیبهشت میشه ندیده اش گرفت.

امسال خرداد تجربه خیلی بدی بود. از مراسم خاکسپاری و ختم تو اون گرمای وحشتناک که بگذرم باید بگم داشتم دیوونه می شدم. هر روز و هر گوشه شهر که یم رفتم همش خاطرات پارسال جلوی چشمم بود. خاطراتی که با خوشی زیاد شروع شد و به فاجعه ختم شد. وقتی یادم می اومد چقدر مردم شاد بودند و چقدر با هم مهربون شده بودند و آخرش چی شد دچار افسردگی مضاعف می شدم.

خیلی از روزاش دلم می خواست بیام و یه چیزی بنویسم ولی نمی شد. برای من که تو گودر جرئت نمی کنم واسه این نوشته (که با تمام وجودم احساسش می کنم) دکمه Like رو فشار بدم نوشتن از احساس درونیم خیلی سخته.

امروز تصمیم گرفتم برای سالگرد اون روزها فقط و فقط متن آهنگ قشنگ Chris de Burgh رو بذارم. همین و بس

Let there be light where there was darkness
Let there be love where there was hate
Even in the terrors of the night
Sooner or later, comes the day

Let there be joy where there was sorrow
Let there be hope where there was none
And even as your life-blood flowed away
Neda, your heart is living on

People of the world stand up for freedom
Voices call from a distant shore
For the winds of change are blowing stronger
And Evil men will fall
For freedom will not wait anymore

Let there be Spring where there was Winter
Let there be green where there was grey
Even as the Lion seems to sleep
Sooner or later, he will wake

People of the world stand up for freedom
Voices call from a distant shore
For the winds of change are blowing stronger
And Evil men will fall
For freedom will not wait here anymore

Women of the world have died for freedom
Hear them call from a distant shore
For the winds of change are blowing stronger
And Evil men must fall
For freedom will not wait here anymore

People of the world stand up for freedom
Voices call from a distant shore
For the winds of change are blowing stronger
And Evil men will fall
People of the world have died for freedom
Hear them call from a distant shore
For the winds of change are blowing stronger
And Evil men will fall
For freedom will not wait here anymore

People of the world

پ.ن چون باید زود برم، متن رو خیلی با عجله کپی و پیست کردم. امیدوارم غلط زیاد نداشته باشه

بلاگر و آقا فیله

2010-05-05T11:36:00.002+04:30

این مطلب همون روزی که در اینجا رو بستن در نهایت عصبانیت نوشته شده و امروز که بلاخره من تونستم از در پشتی وارد بشم میذارمش.

*******

می بینم که جناب آقا فیله به اینجا هم رسیده و اینجا رو هم کلگاری کرده.آخه این چه وضعیه. پس من چی کارکنم. باید ده دفعه یه مطلب رو بنویسم و دکمه انتشار پیام رو بزنم که بلکه یه بار هم که شده مطلبم چاپ شه و نپره.
خییییییییییییییییییییییییییییییییلی عصبانیم.
زیزیلک خانوم باید از این به بعد خودت زحمت بکشی و بنویسی. ما رو از دور خارج کردن.

پ.ن.1. می خوام وبسایت محک رو به لینک ها اضافه کنم. البته اگه بشه.

پ.ن.2. مطلبم رو کپی کردم که اگه پرید از دست نره و بتونم پیست کنم. به امید خدا می خوام دکمه نارنجی رو بزنم. سه ... دو... یک...

پ.ن.3. دفعه اول که شکست خوردم. اگه این دفعه هم نشه دیگه از خیرش می گذرم تا بعد که یه راه حل پپدا کنم.

بعدا نوشت. دفعه دوم هم نشد. محک رو هم نتونستم اضافه کنم. :(
باشه تا یه راهی واسش پیدا کنم.

ششم اردیبهشت هشتاد و نه

یک زیزیلی عصبانی

2010-04-22T10:26:00.001+04:30

نونونچه جونم تولدت مبارک باشه
هزارتا بوسه گنده تا برسم اونجا جشن بگیریم با هم
اینو اینجا نوشتم که برگردی از وقتی امدیم اینجا تو دیگه سر بهمون نمیزنی

These Fake Iranian Scientists

2010-04-18T22:22:00.003+04:30

I promise soon to write a real post to explain why I have not been writing in this blog for so long. I also have a lot of half finished post that I will try to update soon. But for now let me tell you a story about another one of these fake Iranian scientists that made me so mad that I just had to come here and blow the whistle. Once my post is done I intend to send a link to "Professors against plagiarism" blog and I think this is now a good time to add that blog to our list of friends. I have been following this blog regularly and every story makes me really mad. In part because we have been trying hard to do real science, whether inside Iran or outside. These people want to get a name overnight and perhaps use some government funding, but by doing that they make it harder or impossible for the real scientists to be acknowledged and their papers to be published. Because now the journals know to reject papers (or flag them) if they come from Iran due to possible plagiarism. It is also because people in the government have no idea what research really is and they are easy to fool.

So, here is the story! I was sitting in my office on Sunday heating up my lunch (which soon I realized is gone bad, because I had forgotten to put it in the fridge overnight) and thinking about how much work I have to do in the next week before I can go home, I have to finish making a few samples for a German collaborator, Write 2 pages (my share of ) a grand proposal to get a new lithography machine in Penn, finish a few powerpoint slides for my Madison boss's talk in Barcelona (by monday morning) , finish reading a few papers for a modeling that I have to do and still don't fully understand for a meeting tomorrow morning, teach the new grad student how to use the instrument before I leave so that he can use the instrument while I am gone. So you see I am overworked already and still don't claim to be a "scientist" as that takes many more years of work than what I have accomplished in the last 10 years or so of doing serious research. In any case I decided to take a break and check my facebook (I am a natural procrastinator :D ) when I saw a friendship request by someone that I don't know. So I decided to check his page, and here is what he claims he is: (I am keeping his name if someone is interested they can ask me)

About Me:: Assistant Researcher of AAS (American Astronomical Society) Since 2007, and Associated Researcher of Smithsonian Institute for technology (Physics Department) Since 2008.Very knowledgeable in areas of Super-Gravity in BH's, High models of String theory, and had new theories about gravity and Dark matter effects in BH's. Versatile and experienced with a variety of best Universities top Scientists in the world. From 2006, researching in some areas of new kinds of Optics that called : New prototype of LMT- Liquid Telescope Mirrors, and Coating on thin layers and recently in cool sputtering and working with kinds of laser in Medical Applications and industry as Optics& Laser Engineering in Applications of Physics Institutes .

Colleges:

IAU of Bonab-Poly technics university of tehran 08'06
University of Bristol, 2 Present a Lecture in Conf. '05
Hawaii, Honolulu, 2 Present a Lecture and AAS 210s Scientists Meet conf. '07
Tabriz State Univ-Maraghe

High School:

Segat Aleslam '02

Employer:

Smithsonian Institution/American Astronomical Society

Position:

Associate Researcher/Assistant Scientict

Time Period:

May 2007 - Present

Location:

Tabriz, Iran

Description:

I have contact with these inst. by Internet, and in some cases for som conf.we see the adminstor there, I am working on Super massive Black-Holes and Homogenious Space modeling, and recently my workd held in Other way that called: Optical Surface and Laser in Medical. and in u wana 2 get more about me!! u can ask!!!

Aside from most of his credentials being completely wrong. This guy has no idea what affiliation means as for him presenting a seminar at some college means that he is part of it. I checked Smithsonian and AAS website and clearly (as I expected) this guy is not affiliated with those institutes. Later he explains that he has just collaborated with them by sending them an e-mail!! He doesn't know what the title "Associate researcher" is, which by the way he probably means assosiate professor which takes at least a tenur track process (where your research is probed for at least 5 years before they decide to permanently hire you) to get.

This guy is also interestingly clueless about scientific process. I have never seen anyone claiming he is "Very knowledgeable in areas of Super-Gravity in BH's, High models of String theory," not even the best scientists in the world. On top of that he also knows everything about non-linear optics which is also a challenging field in physical sciences (and I should know that because I have been working on it for a few years and still don't think I quite know much)

And to make me more mad he wants me to get a piece of pie (" in u wana 2 get more about me!! u can ask!!!") what more is there beside you being the definition of fraud! Needless to say he is doing all of this because his status in FB is "Single" and he has a picture of himself in nice suits and a tie with a medal (I am surprised he forgot to brag about his fake medal) attached to his suit. (reminds me of that other guys that was recently in the news)

Also just to be sure that I am not labling a real scientist as a fraud I checked the ISI web of science for his publications . As far as I can tell he only has one published ISI paper in the field of non-linear optics with affiliation with Unversity of Bonab. Nothing about super gravity or modeling (as this was an experimental paper if I believe they have done it themselves) and no other affiliation with other institutions.

Well, enough being mad, back to work on a weekend.
P.S. Typo's in the bold part are his not mine.

طبیعت زیبای هومند آبسرد

2010-04-17T15:02:00.015+04:30

پارسال اوایل بهار (اون موقع ها که هنوز شاد بودیم)، یه پست با این عنوان نوشتم و عکس نهال هایی که عمو هوشی داده بود که واسه باغ بابای مخمل ببریم رو گذاشته بودم.
از سه تا نهال دوتاشون گرفتن کلی هم گل دادن. ما امیدوارم که امسال میوه هم بدن. اینجا عکسشون رو تو یه سالگی می ذارم.

این هم چندتا عکس قشنگ دیگه. امیدوارم که بتونه تلخی همه اون پستهای غمگین قبلیم رو یه کوچولو جبران کنه.

پ.ن. پوستم کنده شد تا این عکس ها رو Upload کنم فقط به خاطر شما :)

من و خانواده دکتر ارنست

2010-04-17T13:00:00.007+04:30

کارتون خانواده دکتر ارنست رو که حتما یادتونه. .تو یکی از قسمت های این کارتون، صحنه ای بود که خونواده دکتر ارنست کاپتان کشتی رو به خاک سپردن و همزمان با اون، کشتی نیمه غرق شده هم به طور کامل زیر آب رفت. صحنه غم انگیزی بود و تو اون عالم بچگی خیلی از دیدنش متاثر شدم طوری که هنوز هم این صحنه همراه منه و خیلی وقت ها بهش فکر می کنم.

تو زندگیم دو بار این صحنه رو درک کردم اولین بار در مورد بابام بود وقتی که دو روز قبل از فوتش برای آخرین بار یه فرم رو امضا کرد که به مامانم وکالت می داد برای برداشت از حساب سپه.

بعد از فوتش خیلی به این موضوع فکر کردم که شاید ما از بابام دست شستیم و ناامید شدیم که اینطوری شد و هنوز هم جوابی براش پیدا نکردم. بگذریم.

شنبه قبل یکبار دیگه کشتی خانواده دکتر ارنست اومد تو ذهنم.

از پنجره اتاقم تو شرکت، برجی که خانوم نارنجی و آقای زرد توش زندگی می کردند، دیده میشد و من عادت دارم برای رفع خستگی هر چند بار یکبار به منظره بیرون نگاه کنم، هر دفعه هم با دیدن برج دلم شاد میشد و تو دلم بهشون سلام می کردم.

از قبل از عید یکی از ساختمونهای کلنگی کوچه خراب شد که ساختمون هفت طبقه با اسکلت فلزی جاش رو بگیره و این ساختمون خیلی سریع بالا رفت و از بعد از عید هم آجر چینی طبقاتش شروع شد. شنبه پیش وقتی اومدیم سر کار آجرچینی دیوارهای کناری طبقات بالاتر تموم شده بود و برج آرمان برای همیشه پشت دیوارهای خونه همسایه پنهان شد.

حدس می زندی شنبه پیش چه روزی بود؟

روزی بود که خانوم نارنجی وسایلش رو از خونه برد و آقای زرد و خانوم نارنجی برای همیشه از زندگی هم رفتند بیرون. از شنبه به بعد هر وقت که بیرون رو نگاه می کنم، غم بزرگی تو دلم سنگینی می کنه و یاد کارتون دکتر ارنست می افتم.

پ.ن.1. این ماجرا تاثیر خیلی بدی روی روحیه ام داشت. هر کاری می کنم نمی تونم باهاش کنار بیام. یاد تک تک خاطرات مشترکمون می افتم و قلبم درد میگیره. راستش رو بخوایید می تونم اندازه 10 تا پست راجع به احساسات جریحه دارشدم مطلب بنویسم ولی شما خواننده های نداشته چه گناهی دارین آخه. تا همین شنبه پیش همش فکر می کردم که یه راه برگشتی هست. از شنبه هرچی فکر می کنم می بینم که همه پلهای پشت سر خراب شده. بعد فکر می کنم وقتی این مسئله می تونه منو اینقدر داغون کنه، پس ببین خودشون چی می کشن.

پ.ن.2. چند شب پیش مخمل می گفت حالا شایدم دوباره آشتی کردن و من فهمیدم که هر چند ظاهرش نشون نمی ده ولی اون از این ماجرا خیلی ضربه خورده.

سال 88 بدترین سال زندگیم بود؟

2010-03-16T11:50:00.005+03:30

خب، خب به سلامتی کلکسیون نحسی این سال تکمیل شد و دیروز بعد از ظهر خبر فوت ناگهانی یکی از بچه های دانشگاه رو شنیدم.

دوسال پیش که بعد از سالها دور هم جمع شده بودیم، اولین بار بود که شناختمش و فرداش هم با چند تا دیگه از بچه ها اومدند خونه ما. اون موقع یه بچه داشت که یکسالش نشده بود. یعنی بچه اش الان به زور سه سالشه. یادمه که خیلی از خودش و خانومش خوشم اومده بود. خیلی با شخصیت بودند. الان که فکر می کنم می بینم که چقدر خاطرات اون شب و اون روز دور هستند. یک شب رویایی که خیلی از دوستان قدیمی همدیگرو بعد از ده سال دیدند. یادمه که از هیجانی که داشتم شب قبلش و حتی خود اون شب نتونستم بخوابم.

هممون با این فکر از رستوران اومدیم بیرون که حتما باید این دیدارها رو زود به زود تجدید کنیم و مرتب از حال هم خبر داشته باشیم. ولی . . .

دیروز داشتم وبلاگ بچه های دانشگاه رو می خوندم دیدم رضا واسه مرتضی پیغام گذاشته که "دلم برات تنگ شده از عروسی احمد به بعد ندیدمت. 5 سال از اون موقع گذشته" و امروز احتمالا رضا و مرتضی همدیگه رو می بینن دوباره بخاطر احمد ولی بخاطر مراسم ختمش.

واقعا دنیا به نظر شما مسخره نیست.

تمام دوسال گذشته تو اون وبلاگ داشتیم واسه هم می نوشتیم که ممکنه این روزها دیگه تکرار نشه و بیاید قدر بدونیم و از حال هم خبردار بشیم. بیاید دور هم دوباره جمع بشیم و از این حرفها ولی هر کدوم از ما به بهونه ای این حرفها رو نشدنیده می گرفتیم و از امروز به بعد می دونم که تو هر برنامه گردهمایی احتمالی، قلب من از غصه و ناراحتی فشرده میشه و از اون بدتر اینه که وقتی یاد اون روز خوب تو دوسال پیش بیفتم به جای شادی پرده سیاهی از غم و اندوه تو ذهنم میاد.

***

از اول هفته داشتم فکر می کردم بیام تو ایم وبلاگ بیچاره که دیگه هیچکی تحویلش نمیگیره برای عید بنویسم. رفتم مطالب پارسال رو خوندم و دیدم که چقدر خوشحال بودیم. با اینکه سالهاست عید واسه من رنگ و بوی گذشته رو نداره ولی باز هم رنگ سبز بهار من بی ذوق رو هم به وجد آورده بود. براتون یه شعر قشنگ گذاشته بودم و نونوچه (که دیگه مدتهاست اینجا سر نزده )عکس سفره هفت سینش رو گذاشت و عکس آقا گاوه رو. آقا گاوه ای که با اینکه رنگمون سبز بود ولی شاخمون زد. یادش به خیر انگار سالهاست که از اون روزها گذشته. واسه همین دلم نمی اومد که امسال در آستانه بهار بدون رنگ و بوی شادی بیام اینجا و چیزی بنویسم که یاد آور سختی های این سال لعنتی باشه ولی با اتفاق دیروز دیگه نتونستم که ننویسم.

امسال سال سختی برای من و شما بود و می دونم که سال سختتری برای خیلی از مردم بود. مردمی که غصه های ما در برابر غمهای اونها واقعا ناچیزی. سالی که با شادی و امید شروع شد به بدترین وجهی داره تموم میشه و از همه بدتر اینه که من علیرغم همه دلداری هایی که به خودم و به اطرافیانم میدم دارم صبر و امیدم رو از دست میدم.

دیروز که این خبر رو شنیدم با اینکه زیاد نمی شناختمش، تمام تنم شروع کرد به لرزیدن و گریه کردم. نمی دونم چرا اینقدر شدید گریه ام گرفت ولی شاید بخاطر همه باریه که امسال تحمل کردم و سعی کردم به همشون بخندم. هنوز هم بعض دارم. هنوز هم دلم می خواد گریه کنم ولی خجالت می کشم. از همه اونهایی که امسال صدمه دیدند خجالت می کشم و سعی می کنم خودم رو کنترل کنم.

ای کاش واژه ای بود که می تونستم باهاش همه احساسم رو براتون شرح بدم ولی نمی تونم پیداش کنم. ای کاش اجازه داشتم حداقل با همین واژه های موجود همه حرفم رو بزنم و ای کاش. . .

در هر صورت برای خواهرای خوبم و همه کسایی که می شناسم و همه خواهرا و برادرایی که امسال پیداشون کردم و همه مردم سرزمینم، در آستانه فصل سبز بهار، سالی خوب (حداقل سالی بهتر از امسال) و روزهایی به سبزی بهار آرزو می کنم.

زیزیلک و نونوچه عزیزم سال نو مبارک

یک سالگرد متفاوت

2010-02-18T15:20:00.003+03:30

پیش نوشت: من همین دیروز کشف کردم که چرا تو نوشتن واسه وبلاگ تنبلی می کنم. راستش خیلی وقت ها، خیلی چیزها هست که می خوام بیام اینجا و بنویسمشون. خیلی از مطالب هست که بارها تو ذهنم (موقع خواب) مرورشون می کنم تا بیام و با شما درمیون بزارم ولی وقتی میرسم پای کامپیوتر، حس و حالش میره. یکی از دلایلش شاید این باشه که خیلی حرفها رو نمیشه تو یه جای عمومی نوشت حتی اگه این جای عمومی خواننده ای جز نویسنده هاش (که از یکیشون خبری در دست نیست) نداشته باشه. میدونید که بعضی از حرفها جیزند. مثلا خیلی دلم می خواست از دوستهای جدیدی که پنجشنبه به مناسبتی پیدا کردیم و ظرف یکی ، دوروز جز دوستای خوبمون شدند، حرف بزنم. از همه اون لحظه های دلهره و از همه اون لحظه های شادی بعد از اضطراب.

ولی از این حرف ها گذشته، یکی از دلایلی که کمتر میام اینجا، اعتیاد جدیدمه. بعد از اعتیاد به Farm Town و Facebook، اعتیاد جدیدم چت تو محیط Gmailه. از صبح که پام میرسه شرکت کامپیوتر رو روشن می کنم به عشق چت با زیزیلک و بعد هم که مادر محترم شایا میاد روی خط و جدیدا هم که خانوم نارنجی به جمع معتادین چت اضافه شده.

دیروز که شور همه چیز رو در آوردیم وآخر وقت من و مادر محترم شایا و خانوم نارنجی گروهی چت سه نفره داشتیم. واسه همین دلم نمیاد از اون یکی اکانتم قطع شم و به این یکی اکانت وصل شم. شاید اگه به جای Blogspot از به فضای دیگه استفاده می کردیم، بیشتر از نوشته های من مستفیض می شدید :)

دلایل دیگه ای هم هست از جمله تنبلی بنده که شاید بعدا در موردش صحبت کنم چون این پیش نوشت خودش یه پست شد.

سه شنبه قبل (همین پریروز) برای من روز مهمی بود. از یکی دو سال پیش هر وقت به 27 بهمن نزدیک می شدم به یاد این روز می افتادم و کلی نقشه واسش کشیده بودم. می خواستم یه سالگرد ازدواج متفاوت رو به مناسبت یک دهه زندگی مشترک برگزار کنم. همش فکر می کردم چه جور مهمونی بگیرم. کی رو دعوت کنم و از این حرفها. ولی با توجه به اینکه امسال، سال خیلی بد و پر استرسی رو گذروندیم و بخصوص پنجشنبه پیش که دیگه کلکسیونش تکمیل شد، به تنها چیزی که فکر نمی کردم داشتن یه سالگرد ازدواج متفاوت بود.

یکشنبه که داشتیم با مادر محترم شایا در مورد اتفاقات اخیر صحبت می کردیم و حرف نذر و نیازهای پنجشنبه شد، می گفت که ما هر سال اول ربیع الاول قبل از اذان صبح در یک مسجد رو می زنند و میگن که این کار خیلی خوبه. اولین چیزی که بهش فکر کردم این بود که چقدر من نسبت به سالهای گذشته تغییر کردم حتی نسبت به سال گذشته. جوون تر که بودم حتما با شندین چنین خبری خوشحال می شدم و بدون درنگ تصمیم می گرفتم من هم برم و با خدایی که همیشه می دونستم دوستم داره حرف بزنم و ازش خواسته هام رو بخوام ولی دروغ چرا، امسال همچین مطلبی هیچ حسی جز یه حس دوگانگی بهم نداد. ترجیح میدم راجع به این مسئله زیاد حرف نزنم چون فکر کردن بهش حالم رو بد می کنه.

بگذریم

همینطوری که صحبت می کردیم تقویم رو چک کردم با کمال تعجب متوجه شدم که اول ربیع الاول امسال 27 بهمنه و به مادر مخترم شایا گفتم من هم میام به شرطی که صبحونه کله پاچه بخوریم (البته گفتن نداره که بنده رژیم هستم ) و اگه مخمل هم قبول کرد بیاد، کله پاچه به مناسبن دهمین سالگرد ازدواجمون مهمون ما هستید.

خلاصه زنگ زدن و هماهنگ کردن شروع شد و دوستان جدیدمون هم دعوت شدند. می دونید که کلا دعوت کردن از مخمل خودش پروسه و آدابی داره ولی در نهایت مادر محترم شایا و مخمل بدون اطلاع من با هم هماهنگ کردند.

من امیدوار بودم یکبار دیگه و این بار در کنار امامزاده صالح، جمع هشت نفرمون، دور هم جمع بشیم (در مورد جمع هشت نفرمون بخاطر ارزشی که برام داره تو یه پست دیگه می نویسم) که متاسفانه نشد. پدر فداکار ظاهرا مسافرت بود و خانوم نارنجی و آقای زرد هم که نیومدنشون قابل قبول بود. ولی سه تا از دوستای جدیدمون بودند و خانوم آ و آقای الف هم اومدند. (البته زحمت رسوندن من و مخمل رو هم به عهده گرفتن) قبل از اذان صبح رسیدیم امامزاده صالح و در کمال شگفتی کلی خانوم و دختر خیلی سوسول دیدیم که اومده بودند در بزنند. یک لحظه از ذهنم گذشت که شاید اکثر این جمعیت مثل من حاجت سبز دارند و برای همین وقتی در زدم اولین چیزی که از خدا خواستم ، خواسته سبزم بود و بعد هم برای همتون دعا کردم. نمی دونم قبل از اذان پشت در مسجد امام زاده صالح چه جویه که هرچقدر هم مثل من شده باشی جو گیر میشی.

بعد هم با بچه ها رفتیم شمع روشن کردیم و داشتیم دعا می کردیم که یه خانومه اومد و گفت شرط می بندم همه کسایی که اینجا هستند سبزن :)

به مناسبت اینکه با اون خاله هم نظر بودم، نوار سبزی رو که مخمل روز پنجشنبه در یک جای مناسب استتار کرده بود بالای شمع ها به نرده بستیم که هم حاجت بگیریم و هم اینطوری به بقیه کسایی که میان شمع روشن می کنن دوستی سبزمون رو اعلام کنیم.

بعد هم رفتیم نیاورون و کله پاچه زدیم تو رگ. جاتون خیلی خالی بود. خیلی خوش گذشت. اینقدر خوش گذشت و چسبید که من و مخمل که نهار نتونستیم بخوریم. ولی از شام دونفره اون شب نمی شد گذشت واسه همین رفتیم هانی و بعد هم برای جبران بخشی از کالری های اکتسابی ساعت 11 شب از هانی تا هفت تیر قدم زدیم و برگشتیم. این بخش آخرش برام قشنگ ترین بخش اون روز بود (البته به جز بخش خرید عروسک :) ) فکر کنید تو یه خیابون خلوت و تاریک (اولش یه ذره ترسناک بود) به یاد قدیم قدم بزنی. من و مخمل خیلی وقت بود که بدون هدف (البته هدف سوزوندن چربی بوده ولی ) با هم قدم نزده بودیم.

در نهایت اون روزی که مدتها انتظارش رو می کشیدم ، با یک صبح و شب متفاوت تموم شد هر چند که روز خوبی بود ولی اگه بخوام صادقانه بگم در تمام روز یه جور احساس گناه آزارم می داد. برای من به عشق و خوشبختی فکر کردن وقتی یکی از بهترین دوست هام درگیر مسائل مضحک جداییه، خیلی آزار دهنده است.

بهر حال دهمین سالگرد ازدواجمون هم گذشت و ما دهه دوم زندگیمون رو شروع کردیم. شاید روز سالگرد ازدواجمون اونطور که می خواستم نشد ولی خوشحالم که مخمل رو دارم و برای همه کسایی که دوستشون دارم مخصوصا واسه زیزیلک و نونوچه زندگی دونفره به خوبی زندگی خودم و حتی بهتر از اون رو آرزو می کنم.

خواهرای عزیزم اگه مطمئن باشم که تو زندگی شما هم همینقدر عشق و خوشبختی هست هیچ آرزوی دیگه ای براتون ندارم. دوستتون دارم.

مخمل عزیزم می دونم که هیچ وقت به اینجا سر نمی زنی ولی دوستت دارم و بابت همه سالهایی که گذشت ازت ممنونم.

Immigration experience

2010-01-27T03:00:00.001+03:30

Now that I am talking about my weird dreams. Let me talk about the dream that made me extremely happy the other night. Even though I had one of my now usual nightmares right after it, it was quite refreshing to wake up with that dream. However for someone that doesn't have an immigration experience this might be as ordinary as any other dreams, but I can't explain how exciting it is for someone like me living in a town with only a few friends all from work.

Imagine walking in the street going back from work to home and bumping into your sister and going window shopping instead. It is quite a normal experience when you are living at home city with lots of family to run into family member or even a friend. But it never happens here. I never expect to be walking in the street and bumping into someone that I know. And if I do, they are people from work, not someone that makes you so happy.

It was quite extraordinary. First because my way back home in my dream was in Jomhoori street (basically my root home from high school) and second because it happened that Zizili was also walking along the same direction and she ran to catch up with me. In the dream I immediately realized that this can't be real, but I was so extraordinary happy that I decided I am going to accept that it is real. See how complicated my life is? My brain doesn't even let me enjoy it and starts analyzing why this can't be real. I woke up a few seconds after that, spending the next 10-20 minutes being really happy about my dream and went back to sleep to continue with my nightmares.

15 years ago it would just be a normal dream or reality.

صندوق صدقات و تلویزیون رنگی

2010-01-23T17:22:00.001+03:30

چند روز پیش تو وبلاگ پیاده رو ، این مطلب رو از آیدا خوندم و یاد ماجرای تلویزیون رنگی خریدن خودمون افتادم.

ما خونمون یه تلویزیون 14 اینچ نارنجی توشیبا داشتیم که بخاطر آنتنش همیشه برفکی بود. البته ما اجازه نداشتیم زیاد تلویزیون ببینیم و کل تلویزیون دیدن ما محدود میشد به یک ساعت کارتون عصرگاهی و گاهی اگه خوش شانس بودیم فیلم سینمایی جمعه ها رو می دیدیم. من حتی تا مدتها اوشین رو هم اجازه نداشتم ببینم و تو راهنمایی دوستام واسم تعریف می کردن. (خونه ما به تمام معنی یه دیکتاتوری برقرار بود البته دیکتاتورش مهربون بود. )
اینم بگم تا دق نکرده که این وسط نونوچه طبق معمول قصر در رفت و از اونجا که هر محدودیتی همزمان برای بچه های خونواده برداشته می شد نونوچه وقتی چهارسال از من کوچیکتر بود اجازه دیدن سریال های شبانه نصیبش شد. فکر کنم دلیل اینکه الان مغزش بهتر از من کار می کنه همین باشه. محدودیتهای اجتماعیش کمتر بوده P:
بگذریم. اون وقتا که من کلاس چهارم بودم و زیزیلک سوم، یه روز تو مدرسه اعلام کردن که فردا عدسی میدن و اگه می خوایید پول بیارید. ما هم که تو عمرمون عدسی نخورده بودیم (البته بعد از اینکه مامان خانوم فهمید که عدسی دوست داریم، این موجود خوشمزه پاش به خونه باز شد ولی قبلش من یادم نمیاد که عدسی خورده باشم.) از بابامون پول گرفتیم و با ذوق و شوق منتظر زنگ تفریح موندیم.
یادم نیست عدسی کاسه ای 5 تومن بود یا دو تا کاسه 5 تومن بود. حالا فرض کنید که اعلام کردن عدسی کاسه ای 5 تومن. بابامون به ما نفری 10 تومن داده بود و ما می تونستیم نفری دو تا کاسه عدسی بخوریم ولی طبق معمول از عقلمون استفاده کردیم و نفری یک کاسه عدسی خوردیم و 10 تومن باقیمونده رو روی یه پروژه درست و حسابی خرید تلویزیون رنگی سرمایه گذاری کردیم که البته پروژه موفقیت آمیزی هم بود.
اون روز سر نهار طبق معمول بابام شروع کرد به بازجویی از ما. خدا وکیلی بابام بازجوی خوبی بود که از این استعدادش متاسفانه استفاده درستی نشد و محدود به بازجویی از ما شد. همچین با زبون خوش و خنده و شوخی از ما حرف می کشید که نگو.
خلاصه پرسید بلاخره عدسی کاسه ای چقدر بود و شما چند تا کاسه عدسی خوردید و بقیه پول رو چکار کردید که من و زیزیلک صادقانه اعتراف کردیم که:
"می دونید خانوم دینی ما گفته اگه پول بریزید تو صندوق صدقات، خدا دعاتون رو مستجاب می کنه. اگه خدا این دنیا دعاتون رو احیانا اجابت نکرد اون دنیا حتما خواسته تون رو برآورده می کنه" ما هم دیدیم این دنیا که تلویزیون رنگی نداریم، بقیه پول رو انداختیم تو صندوق صدقات که اقلا اون دنیا خدا بهمون تلویزیون رنگی بده.
نمی دونم با این حرفمون چه احساسی به بابام دست داد ولی بعد از ظهر اون روز یا فرداش یه تلویزیون رنگی 21 اینچ پارس با کمد و دم و دستگاه آورد خونه و حدود یک ماه بعد هم یه ویدیی سونی واسمون گرفت و ما فهمیدیم که حرف خانوم دینیمون در مورد صندوق صدقات چقدر درست بوده. خدا نه تنها تو همین دنیا آرزومون رو برآورده کرد که یه ویدیو هم بهمون جایزه داد :)
اینطوری بود که ما تلویزیون رنگی دار شدیم البته بگم ها ظرف یک هفته از خدمت تلویزیون در اومدیم اینقدر با کانالهای حسیش بازی کردیم که یادمه یه بار اتصالی کرد.
البته حالا که به این داستان فکر می کنم نتیجه ای که ازش می تونم بگیرم تاثیر شستشوی مغزی روی بچه هاست. بابام خدا بیامرز همیشه سعی می کرد ما رو از این جریان حفظ کنه ولی ببینید تاثیرش چقدر بوده که ما دو تا الف بچه با اون بچگیمون از خوردن کاسه دوم عدسی که اینقدر دوستش داشتیم گذشتیم. البته بعدش به این فکر می کنم که خب خدا هم جوابمون رو داده پس معلممون همچین هم بیراه نمی گفته ;)
ببخشید من اصلا راوی خوبی نیستم. این یکی از بهترین خاطرات زندگیمه ولی هر کاری کردم نتونستم اوج احساسمو نسبت بهش براتون توضیح بدم :)

پرسپولیس - حکایت نسل ما

2010-01-23T16:53:00.001+03:30

پرسپولیس رو دیدم و گریه کردم. با گریه به مخمل گفتم بیچاره مرجان و اون با خنده تلخی گفت این زندگی همه ماست و من دوباره گریه کردم و اینبار شدید تر. گریه کردم برای خودم، برای زیزیلک، برای نونوچه، برای مرجان که چند سال از ما بزرگتره، برای نسل خودم، برای نسل قبل و بعد خودم. برای همه اونهایی که برای رسیدن به یک رویا تلاش کردند و قربانی دادند و بعد جشن پیروزی گرفتن غافل از اینکه قربانی بعدی خود اونها هستند.

**********

شب تاسوعا موقع برگشت به خونه ، مثل معتادا هرچی گشتیم یه فیلمی پیدا کنیم و ازش چندتا فیلم بخریم نشد که نشد. خمار خمار اومدیم خونه. تمام شبکه های اونور خط خطی بود و شبکه های اینور هم که روزِ روزش ارزش نگاه کردن نداره چه برسه به شب تاسوعا.
خلاصه اینکه رفتیم سراغ آرشیو خودمون و قرعه به نام پرسپولیس افتاد و چه پیش درآمد مناسبی برای پس فرداش.
خیلی وقت بود پرسپولیس رو داشتم ولی همیشه از دیدنش طفره می رفتم. شاید یه جورایی جرئت دیدن حقیقت رو نداشتم. ولی بلاخره دیدمش. خیلی غم انگیر بود. خیلی باهاش احساس نزدیکی کردم. خیلی از صحنه هاش برام آشنا بود و خیلی از خاطراتم رو زنده کرد. بخصوص فضای سیاه و سفیدش خیلی قابل درک بود. بیچاره مرجان. بیچاره نسل مرجان.
خلاصه گریه کردم و غصه خوردم ولی از دیدنش لذت بردم. به نظر شما به این میگن مازوخیسم؟

تمرین

2010-01-23T03:53:00.000+03:30

هورا این اولین باره که من اینجا فارسی مینویسم. من هیچ وقت درستو حسابی کیبورد فارسی رو یاد نگرفته بودم. البته میخواستم اینجا نوشتن تمرینی واسه من باشه که انگلیسی یاد بگیرم. والی واقعن یه چیزایی هاست که سخته به انگلیسی بنویسی احساس آدم درست منتقل نمیشه. چند روزه که دارم با این اسباب بازی جدیده گوگل که میزاره فنگلیسی بنویسی کلی خوش میگذرونم. اولین email انگلیسیمو به زیزیلی زدم حالام امدم اینجا ببینم چی میشه باهاش نوشت.
دیشب طبقه معمول که این روزا من خواب بد بختی میبینم، خواب دیدم که تو دانشگاه شریفم و یه کسی تصمیم گرفته که ساختمون ابن سینا خیلی قدیمی و باید تخریب بشه که به جاش ی ساختمونه نو بسازن. ولی زحمت نکشیده این کارو یه وقتی انجام بده که کلاسها تعطیله واسه همین وقتی که کلاسها پر بوده ساختمونو تخریب کرده . خلاصه یه چیزی شده بود تو مایهای زلزلیه هائیتی یه عده هم گیر کرده بودن تو طبقهای بالا (تو خبه من ابن سینا ۸ طبقه بود) و نمیتونستن از ساختمون خارج بشن. یکیشونم از طبقی پنجم خودخوشی کرد، ولی وقتی خورد زمین هنوز زنده بود. خلاصه من به عادت اینجا زنگ زدم به ۹۱۱ که التماس کنم آمبولانس و آتشنشانی بفرستن. ولی بازم به مدله اینجا که به هر جایی زنگ میزنی یه منشی تلفنه مسخره اتوماتیک هزارتا حالت رو واست ردیف میکنه (البته پلیس معمولا اینجوری نیستا) شروع کرد پرسیدن که به چه زبانی میخای حرف بزنی و واسه اینکه با کسی حرف بزنی شماری چندو انتخاب کن و از این حرفا. منم داشتم فحش میدادم که بابا جونه یه آدم داره تلف میشه شما میپرسی به چه زبونی میخای اینو بگی؟ خلاصه که خیلی بد بود. بد دیدم واسه این بچههایی که اذیت شده بودن یه مراسم گرفتیم، همه سفید پوشیده بودیم و نشسته بودیم تو دلگشا و آوازایی رو میخندیم که شاد بشن. همه بودیم، از فکو فامیل بگیر تا همهی دوستای ایران و خارج نشین. لیلا خاتمی هم بود که من بدش رفتم از پدرام و لیلا حال خاتمی رو پرسیدم :)
بعدش خواب دیدم که آخرین ماهی مامان خانوم رو با مداد کشتم. یعنی داشتم باهاش بازی میکردم که مرد :( مونده بودم با چه زبونی به مامان خانوم بگم که دیدم با ۷-۸ تا قورباغه و مارمولک اومده خونه میگه تصمیم گرفتم به جای ماهی ای رو نگاه دارم.
بعدشم کلی خبه بی ربط دیگه دیدم. خلاصه میشه لطفآ یکی اینو تعبیر کنه؟ باز خوبه این دفع خبه جنگ و در گیری رو ندیدم و به خاطره شعرای جالبی که خوندیم نسبتا شد از خواب بیدار شدم بر عکس هر شب دیگه .

میگم این گوگل سریع تره ولی خیلی هم آسون نیست و بازی چیزا رو قات میزنه. ولی به من که حال داد خواب به زبونه فارسی تعریف کردن.

بس کنید

2010-01-16T11:05:00.005+03:30

پنجشنبه سر ظهر از کلاس برگشتم خونه و طبق معمول اولین کاری که کردم روشن کردن تلوزیون بود. بازهم طبق معمول شروع کردم به چک کردن سریع کانال های تلویزیون میلی و رسیدم به شبکه خبر و ثانیه هایی از تشییع پیکر مرحوم علیمحمدی رو دیدم. چشمم افتاد به جمعیتی که اطراف تابوت رو گرفته بود و غم همه دنیا اومد تو دلم.

ناخدآگاه یاد تشییع جنازه بابام خدابیامرز افتاد. روزی که از بیمارستان آوردنش خونه رو خوب یاد میاد.همون موقع سعی کردم تک تک لحظاتش رو به خوبی تو خاطرم نگه دارم چون می دونستم این آخرین باریه که بابام تو خونه است. آوردنش و دور اتاقش گردوندنش و بردنش. مثل برق و باد از جلوم رد شد و من یکدفعه احساس کردم چقدر این تو خونه بودن کوتاه بود بخاطر همین دویدم دنبالش. چون جلوی در کلی کفش ریخته بود فهمیدم که فرصت پیدا کردن و پوشیدن کفشم رو ندارم و برای همین پا برهنه دویدم تو کوچه و دنبال آمبولانس تا سر کوچه دویدم. احساس آرامش می کردم. احساس می کردم از حداکثر زمان بودن با بابام خدابیامرز استفاده کردم. بعد چشمم به کارمند داروخانه افتاد که جلوی خونه وایستاده بود. طبق خواست اهالی محل داروخانه قرار شه بودد ببرنش اونجا و از اونجا ببرنش بهشت زهرا.

از کارمند داروخانه خواستم که خودش رو برسونه اونجا که وقتی بابام میرسه اونجا باشه. احساس می کردم این اواخر نزدیک ترین آدم به بابام تو اون محل، کارمند داروخانه است و دوست داشتم وقتی بابام می رسه اونجا اون هم اونجا باشه. دوست داشتم همه کسایی که دوستش داشتن و دوستشون داشت، همراهیش کنن. از اینکه اونها رو اطرافش می دیدم احساس آرامش می کردم. وقتی سر کوچه دکتر کوشی اومد و منو بغل کرد و دلداریم داد چقدر آروم شدم.

خیلی چیزها از اون روز یادمه از اینکه من و نونوچه و مامان خانوم چقدر دوست داشتیم از تک تک لحظه های کوتاه باقیمانده استفاده کنیم.

همه این ها روز پنج شنبه از جلوی چشمم رد شد و تمام وجودم رو آتیش زد. آدمهای دور تابوت مرحوم استاد علیمحمدی هیچ سنخیتی باهاش نداشتند. همون چند ثانیه که از شبکه خبر دیدم کافی بود که بفهمم این ها هیچ تفاوتی با دوستان ساندیسی 9 دی ندارند. برای خونوادش، دوستاش و شاگردهاش دلم سوخت. دلم خیلی سوخت. دلم آتیش گرفت. می تونستم احساس کنم چقدر از دیدن این وضعیت داغون شدند. یادم اومد که همون روز وحشتناک 8 خرداد چقدر من حساس بودم و چقدر کوچکترین دستور و امر و نهی منو تا مدتها تو شرایط روحی بدی قرار داده بود.

از پنجشنبه تا همین الان این افکار رو نتونستم از ذهنم دور کنم. من هرگز مرحوم علیمحمدی و خونواده اش رو ندیده بودم همونطور که هیچوقت سهراب و اشکان و ندا و خیلی های دیگه و خونواده هاشون رو ندیده بودم ولی از ته دل خودم رو تو این غم ها شریک می دونم. از ته دل سعی می کنم خودم رو جای تک تک این خونواده ها بزارم که بتونم احساسون رو درک کنم. ولی می دونم که حتی ذره ای از غم عظیمی رو که تو دلاشون دارند نمی تونم درک کنم.

من می تونم غم از دست دادن یه عزیز رو درک کنم. با همه وجودم می تونم این غم رو بفهمم چون خودم تو شرایط تقریبا مشابه بودم ولی چیزی که از اون دردناک تره و هرگز نمی تونم عمقش رو درک کنم، اینه که وقتی نذارن اون طور که دلت می خواد برای عزیزت غزاداری کنی با عقده ای که تو دلت می مونه چکار باید بکنی؟ وقتی آخرین لحظات بودن با عزیز از دست رفته ات رو برای خودشون و برای مصالحی ناچیز مصادره می کنن چطور می تونی تحمل کنی؟ وقتی من با کوچکترین امر و نهی فامیل و آشنا در اون روز 8 خرداد وحشتناک هنوز که هنوزه نتونستم کنار بیام این خونواده های داغدار با این همه امر و نهی ازطرف غریبه هایی که (. . . . ) چطور میشه کنار اومد.

وقتی نمی تونی اونطور که می خوای از عزیزت خداحافظی کنی، وقتی نمی تونی و نباید براش اون طور که خودت صلاح می دونی مراسم بگیری، با زخمی که تو دلت عمقیق و عمیق تر میشه چکار می کنی؟

نمی فهمم و نمی تونم حتی یک لحظه این شرایط رو تصور کنم. این باعث میشه که خشم ونفرت و ناامیدی تمام وجودم رو پر کنه. این صفات بد نتیجه ای ندارند جز بغضی که تو گلوم مونده و دردی که تا اعماق روحم رو فرا گرفته. خسته ام از این همه بی عدالتی.

خسته ام. خسته.

پ.ن.1. امروز که بعد از دو روز بی خبری اومدم پای اینترنت تو وبلاگ احمد شیرزاد این مطلب رو از خودش و این یکی رو از دکتر کریمپور خوندم. دو تا پاراگراف آخر مطلب دکتر کریم پور تیر خلاصی بود به روح افسرده و غمگین من. خیلی متاثرم کرد. ضمن اینکه فهمیدم که تشییع پیکر مرحوم علیمحمدی از اون چیزی که من تصور می کردم به مراتب وحشتناک تر و دردناک تر بود. واقعا برای برای خونوادش و شاگردهاش افسوس می خورم و ناراحتم.

پ.ن. 2. روزی که با کلی ذوق و شوق من و زیزلک اولین پست های این وبلاگ رو نوشتیم قرار بود از دغدغه هامون و از تجربیات تلخ و شیرینمون بنویسیم. قرار بود لحظات هیجان انگیزی با نوشتن و خوندن مطالب این وبلاگ برای هم بسازیم. چیزی که هرگز تصور نمی کردم این بود که بعد از گذشت یکسال شرایطی پیش بیاد که همش از غمهام و احساسات بدم بنویسم و فضای این وبلاگ اینقدر تلخ و غم انگیز بشه. معذرت می خوام.

A tribute to Prof. Ali-Mohamadi

2010-01-14T10:01:00.000+03:30

I didn't know him much, I had seen him in a few local physics meetings, but
he was Sibak's teacher in a summer camp for gifted high school students.
Everyone who knows him, says that he was a very nice guy and he wasn't
involved in politics or sensitive research area.

He was the first person to ever receive a Ph.D degree in Iran and one of the
few who decided to stay at home to make a difference.

I can not comprehend the circumstances surrounding his death. No body deserves
to die like this, in front of the family, a death so tragic. I just can't understand this
can't accept it and can't figure out what this means for the rest of us.

I can't even imagine how his family feels right now. I wish them comfort and patience.

What is the point

2010-01-09T02:43:00.002+03:30

What is the point of achieving something, when you can't celebrate it with your family?
What is the point of having everything you wanted without being able to share it?
What is the point of writing a blog when you can't write what is in your mind?
What is the point of dreaming about that old beautiful downtown house when it doesn't exist anymore? Even worse: What is the point of having a nightmare happen in that place to ruin the good memory?
What is the point of having two citizenships, when no country in the world treats you like a human being?

P.S. I am sick of my nightmares, every night something is going wrong. Last night I woke up, I didn't know who I am or where I am or what is going on, and started screaming when I saw Sibak, not realizing who he is. This is the second time that I can't recognize that I am awake and my brain can't access the consciousness. It is like I can't access the information necessary to even recognize who I am. A weired kind of amnesia that once lasted a few minutes, to a point that Sibak thought I am joking.

P.S.2. I have about 10 links about the environment that I have been meaning to link here and talk about them, but I really don't see the point right now.

خانوم صورتی و آقای بنفش

2009-12-20T14:21:00.003+03:30

چند روز بود می خواستم بیام و بنویسم ولی حسش نبود. حالا که اومدم پس این رو هم می نویسم.

بعد از جریان خانوم نارنجی و آقای زرد که خیلی تو روحیه ام تاثیر گذاشت و از بد بدترش کرد، جریان آقای بنقش و خانوم صورتی پیش اومد. البته جریان این دو نفر فکرکنم قدیمی تر از اون دو نفر باشه. هفته دوم ماه رمضون آقای بنقش حدود یک هفته قاطی کرد و بعد خانوم صورتی از زندگیش رفت که رفت و فکر کنم همین روزها هم برای همیشه این زندگی از هم می پاشه. یکی دو هفته ای هست که صحبت دادگاه و احضاریه و این حرفهاست و این بار اگه اشتباه نکنم خانوم صورتیه که می خواد تمومش کنه.

اصلا درک نمی کنم. مثل ما و مثل خیلی از زوجهای اطرافمون و مثل خانوم نارنجی و آقای زرد این دوتا هم از دانشگاه با هم آشنا شدن و از صفر شروع کردن. طی این سالها که فکر کنم حداقل بالای 5 سال بوده تونستن خودشون رو جمع و جور کنن و با هزار بدبختی و وام خونه بخرن و ماشین بخرن. ظاهرا کم کم داشتن به وضعیت ثابت می رسیدن که یهو همه چی خراب شد. از نظر من بعنوان ناظر خارجی حتی تا هفته اول ماه رمضون هم همه چی گل و بلبل بود و یکدفعه ترکید.

آخه چرا؟ نمی فهمم و این نفهمیدن اعصابم رو خرد می کنه. خیلی برای دوستانم ناراحتم و از اون مهمتر اینکه اینها نمونه هایی از جامعه ما هستند و این نشون میده که بنیاد خانواده تو این کشور چقدر به مویی بنده.

می دونید وقتی از بیرون نگاه می کنید هیچ ایرادی نمی بینید تو هیچکدوم از دو مورد. هر دو آدم دوست داشتنی هستند و تحصیلکرده و هر دو شاغل. مجموع حقوق دونفر هر کفاف یک زندگی متوسط رو میده. فقط می مونه همون بحث تفاهم.

وقتی جوون تر بودم مثلا 5 سال پیش فکر می کردم وقتی با شوهرت تفاهم نداری خب راحت ترکش کن و برو سراغ زندگیت. هیچ مردی ارزش این رو نداره که تو حتی یه ذره اعصابت رو خرد کنی و این تفکر با افتخار برای خیلی ها هم توضیح دادم ولی الان بعد از 10 سال زندگی مشترک و با دیدن نمونه های بغل گوشم همش به این فکر می کنم که وقتی تو آخر به آخر و خشت به خشت هی زندگی رو با شوهرت می سازی وقتی بهترین سالهای جوونیت رو توی زندگی مشترک و با همسرت می گذرونی باید واقعا باید کارد به استخونت رسیده باشه که حاضری بزنی تمام ساخته هات رو خراب کنی. ضمن اینکه بدون تعارف باید گفت شرایط جامعه برای زن و مردهایی که جدا میشن اصلا راحت نیست بخصوص برای خانوم ها. واقعا خیلی بعیده که زندگی دومت رو به راحتی زندگی اول و با همن احساس بتونی شروع کنی ضمن اینکه شکست زندگی اول تو وجودت یه جور کمی اعتماد به نفس و از اون مهمتر عدم اعتماد به جنس مخالف رو ایجاد می کنه.

واقعا نمی دونم دوستانم چه شرایطی رو تجربه کردند و چطور کارد به استخوانشون رسیده که مجبور به این کار شدن ولی امیدوارم و از صمیم قلب دعا می کنم که در تصمیمشون اشتباه نکرده باشن و این تصمیم تنها راه حل بوده باشه.

چند وقت پیش داشتم با نونوچه دردل می کردم و می گفتم این دوتا مورد چه تاثیر بدی توی روحیه ام گذاشته و اون هم از زوجی از دوستاش صحبت کرد که در آستانه جدایی بودن و نکته جالب این بود که میگفت وقتی پای صحبتشون میشینی هیچ دلیل قانع کننده و هیچ حرف حسابی نمی شنوی و جمله ای که با تمام وجودم درک کردم این بود که فقط می تونی بگی چشم خوردن. خیلی خوب و خوش بودن و کلی با هم مسافرت و تفریح و گردش رفتن و یکدفعه همه چی فرت.

نمی دونم چی بگم. من فکر می کنم یکی از دلایل بزرگ این جدایی ها عدم زندگی با جنس مخالف (این رو خیلی تند رفتم)، نداشتن فرصت برای شناخت جنس مخالف و روحیاتش و خواسته هاش و ندانستن طرز برخورد با اونها قبل از ازدواجه و حالا این پیش کش از اون مهمتر اینه که حتی بخاطر مسائل مذهبی تو ایران اکثر جوونها حتی با نامزداشون اونطور که باید رفت و آمد ندارن و واقعا نمی دونن شریکشون از زندگی چی می خواد و یا فرصت این رو ندارن که توضیح بدن خودشون چی می خوان و ضمن اینکه خیلی از مسائل تو این مملکت جلوشون رو میگیره. این حجب و حیای ما ایرانی ها و این تعارف های الکی مون ما رو کشته.

خداییش فکر کنید! شما با دوست دختر یا پسرتون چند تا مسافرت رفتید. اصلا چقدر با هم بودید و تو چه شرایطی با هم بودید. بیشتر مجبور بودید تو خیابونی، پارکی، سینمایی، رستورانی همدیگر رو ببینید و اون هم که همش یا به تعارف و تعریف گذشت و یا ترس از اینکه ماموران محترم سر برسن و یا اینکه اونها سر رسیده بودن و شما مشغول توضیح دادن بودید.

البته باید اعتراف کنم که به لطف یک پدر روشن فکر و یک مادر مهربون، ما سه نفر شاید از معدود دخترهایی بودیم که شرایطی بهتر داشتیم و مخصوصا من که دیگه شورش رو در آورده بودم (مگه نه زیزیلک) و من همیشه گفتم و میگم که خوشبختیم رو تو زندگیم با مخمل، مدیون پدر و مادر هستم که به موقع جلوم رو گرفتن و به موقع آزادم گذاشتن. ولی چند نفر از دخترای ایرانی این شانس رو دارن.

حالا تازه فکرش رو بکنید بعضی از آدمهای . . . . ، طرح تفکیک جنسیتی رو مطرح می کنن. خب این همه تو دانشگاه طرف رو می بینیم و این همه باهاش آشنا میشیم آخرش میشه این. وای به حال اینکه تو محیط دانشگاه هم دختر و پسر رو از هم جدا کنید. بعد انتظار دارید جوونهای ما کجا با جنس مخالف آشنا بشن و روحیاتشون رو بشناسن حتما باید کتاب مردان مریخی و زنان ونوسی رو بخونن!!! واقعا دارید شور همه چی رو درمیارید به خدا!

پ.ن. خیلی این روزها اعصاب دارم، سه شنبه سرایدار ساختمون شرکت اومده بالا و میگه من دوتاش کردم. مخمل پرسیده چی رو و اون گفته خانومم رو! فکر کن سر جمع یه اتاق 12 متری (شایدم کوچیکتر) داره و اونوقت دوتاش کرده. فعلا هم که خانوم اولی رو برده همون بندر ترکمن گذاشته نمی دونم تا کی! از اون بدتر اینکه بهم گفت میارمش روزی یه ساعت بهش کامپیوتر یاد بده. خدا رو شکر که تاحالا نیاورده. اخه با خانوم قبلیش سلام و علیک داشتیم و هر وقت میدیدمش و باهاش سلام و احوالپرسی می کردم سریع یه شیرینی یا مربایی واسم میفرستاد بالا. خلاصه من نون و نمکش رو نخورده باشم شیرینی و مرباش رو که خوردم.

البته بخاطراینکه انصاف رعایت بشه باید بگم که بچه نداشتن و همکارا میگن خب حتما بخاطر این مسئله و با رضایت خانوم اول بوده. واقعا فکر می کنید این دلیل منصفانه ایه؟ من که این دلیلها تو کتم نمی ره. خدایا چی میشد من هم یک فعال حقوق زنان می شدم؟

حسن آقا و آقای X

2009-12-20T12:58:00.008+03:30

دلم خیلی گرفته از خیلی چیزا و از خیلی آدما. حالم از این زندگی بهم می خوره. زندگی تو کشوری که همش رنگ دروغ و ریا و فریب داره. زندگی تو کشوری که همش می خوان تو به مرگ و نیستی و نابودی فکر کنی. زندگی تو کشوری که همه آدماهاش از من بگیر تا اون بالاتر از من و همسطح من و پایین تر از من چون فکر می کنیم خودمون معصومیم حق اشتباه برای هیچکس دیگه قائل نیستیم.
هی من نمی خوام فضای این وبلاگ رو غمگین کنم و هی نمی دونم چرا میام اینجا که غر بزنم. داشتم فکر می کردم که پارسال همین موقع ها بود که با زیزیلک شروع کردیم به نوشتن تو این وبلاگ (البته نه دقیقا این وبلاگ) و چقدر اون روزها شاد بودیم. انگار که سالها از اون موقع می گذره. ادم هیچوقت نیم تونه پیش بینی کنه که چی پیش میاد و نمی دونم چرا چند وقته اوضاع همیشه بدتر از بدترین پیش بینی های ماست. :(
بگذریم بیاید یه داستانی رو براتون تعریف کنم.
آقای X یه همسایه داشت. این همسایه قدیما قدیما یعنی حدود 30 سال پیش یه آدم متحجری بوده و از اون بدتر اینکه تو دم و دستگاه لات محل برو بیایی داشت. اهل محل بهش می گفتن حسن مشنگ و کلی جوک بود که واسش درمیاوردن. نیست زورشون به رئیسش نمی رسید یه جورایی دق دلیش رو سر این یکی در میاوردن. وقتی که آقای X بچه بود این حسن آقا پرش به پر X هم گرفته بود و دلش رو شکسته بود. می دونید که بعضی چیزا هست که بچگی تو ذهنتون می مونن و هیچ وقت نیمرن هر چقدر تهذیب نفس کنید و سعی کنید خودتون رو از افکار بد پاک کنید همیشه دنبالتونن.
خلاصه این حسن آقا بعد از حدود 10 سال خوابنما میشه و یه دفعه یادش میاد که چه اشتباهاتی کرده و توبه می کنه و تصمیم میگیره به راه راست بیاد و واسه همین با آقای گنده لات محل بهم می زنه و منزوی میشه و آدم خوبی میشه و هر جوری شده سعی می کنه گذشته رو جبران کنه ولی خب نمی تونه تک تک آدمایی که مورد ظلمش بودن رو پیدا کنه ولی هر وقت فرصتی دست میده میگه اشتباه کردم و از این حرفها.
بلاخره حسن آقا با یک مرگ ناگهانی و مشکوک از دنیا میره و همه رو در بهت میزاره. حالا صحنه رو مجسم کن تو کوچه آقای X داشته می رفته که یکی از همسایه ها (خانم O ) رو می بینه که شوکه و غمگین از مرگ حسن آقا وایستاده. طفلکی هنوز گیج و حیرون بود و خیره شده بود به دیوار. بلاخره هر چی باشه حسن آقا این اواخر بخاطر اینکه سعی داشته گذشته رو جبران کنه یه جورایی تو دل اهل محل جا باز کرده بود مخصوصا تو دل خانوم O بخاطر حمایتی که این اواخر سر یه جریانی از خودش و خونواده اش کرده بود.
همین که این دوتا نزدیک هم رسیدن به دفعه آقای Y از راه میرسه و میگه آقای X شنیدی حسن آقا فوت کرد. آقای X هم نه میزاره و نه برمیداره و میگه آره شنیدم. حسن مشنگ رو میگی دیگه.
آقای Y و خانوم O شوکه میشن و آقای Y ولی قبول کنید که با افتخار مرد و آقای X میگه که بستگی داره افتخار رو چی معنی کنیم و بعد خاطره بدی رو که از حسن آقا حدود 25 سال پیش داشته نقل میکنه و هر دو خانم O رو با قلبی شکسته و روحی داغون ترک میکنن. خانم O به این فکر می کنه که کلا چندتا معصوم تو این دنیا وجود داشتن و چرا ما فکر می کنیم بقیه آدما حق اشتباه ندارند.

خب حالا خانم O رو تو این داستان در نظر بگیرید من زیزیلیشونم و دیگر هیچ.

اصولا من آدم انتقاد ناپذیریم و معمولا وقتی ازم انتقاد میشه ناراحت میشم. ولی باید از خودم انتقاد کنم و بگم یکی از بدترین خصوصیات اخلاقی من که جدیدا کشفش کردم اینه که زیاد تحمل افکار مخالف خودم رو ندارم و شنیدنشون برام سنگین تموم میشه. نیم دونم چرا ولی در چندماه اخیر حتی روابطم با دائی کوچیکه تحت تاثیر این مسئله قرار گرفته و اصلا چشم دیدن خودش و خانومش رو ندارم و بهمین دلیل هم امروز داشتم فکر می کردم که کاش همون موقع که به مخمل گفته بودم حرفم رو گوش کرده بود و واسه خونه ADSL می گرفت که یه چند روزی مثلا تا آخر هفته مرخصی می گرفتم و مینشستم خونه پای اینترنت. شاید حالم بهتر میشد و شایدم بدتر میشد. کی میدونه؟

بخشش یک محکوم به قصاص

2009-12-05T17:13:00.003+03:30

امروز چندان حال و حوصله خوبی ندارم. فکر کنم بخاطر کوه کارهاییه که پیش رو دارم و وقت محدودم. در هر صورت با این حال خرابم اومدم مطلب گذاشتم و همینکه دکمه ارسال پیام رو فشار دادم صفحه پرید. فکر کن. اصلا حوصله دوباره نوشتن ندارم واسه همین خلاصه می نویسم. دیگه از این وضعیت اینترنت خسته شدم. بیشتر از یک ربع سعی کردم که دوباره این صفحه رو بالا بیارم. بلاخره هم با فیلترشکن موفق شدم. اخه این چه وضعیه که تو این کشور داریم. خدایا چی مشد اگه اقلا یه اینترنت درست و حسابی داشتیم.

مدتهاست بخاطر دغدغه هام وبلاگ آقای محمد مصطفایی رو دنبال می کنم. وکیلی که خیلی از پرونده های مورد توجه من رو داشته از جمله بهنود شجاعی.
امروز بعد از مدتها بلاخره تو این وبلاگ یک خبر متفاوت خوندم. یک محکوم به قصاص توسط مادر مقتول بخشیده شد. قاتل مردی بوده که دچار جنون آنی شده و همسرش رو با بیرحمانه ترین وضعی بخاطر یک شک احمقانه و اشتباه کشته. حالا مادری که دخترش رو از دست داده از حق خودش گذشته و گفته "به خود می گفتم که نمی توانم جان کسی را بگیرم و قدرت به دار آویختن کسی را ندارم. تا اینکه با خدا معامله کردم و فقط و فقط برای رضای خدا قاتل فرزندم را بخشیدم."
نمی تونم دقیقا احساسم رو از خوندن این خبر توصیف کنم. واقعا می تونید تصور کنید. خودتون رو یک لحظه بذارید جای اون مادر. یک نفر به طرز وحشیانه پاره تنت رو بکشه و تو بتونی از خونش بگذری. به نظر من این نهایت انسانیت و گذشت رو لازم داره. من که این همه در مورد لغو مجازات اعدام و قصاص ادعام میشه اگه بخوام صاد باشم باید بگم مطمئن نیستم بتونم همچین کاری بکنم و از خدا می خوام که همچین گذشتی رو تو وجود من هم قرار بده.
بعنوان یک زن ایرانی افتخار می کنم به این مادر همدانی و همه مادران این سرزمین که در طول تاریخ خشن ترین رفتارها رو تحمل کردن و زیر بار سخت ترین محرومیتها قرار گرفتن ولی همیشه در وقت مقتضی زیبا ترین صحنه های گذشت و ایثار و شجاعت و فداکاری رو رقم زدن. مادرانی که این روزها بیش از پیش ازشون می شنویم و می بینیم.

پ.ن1. چندین بار در طول نوشتن می خواستم از واژه های جوانمردی و بزرگمردی برای توصیف این مادر با گذشت استفاده کنم ولی حس کردم این یه جور کم لطفیه. چون این کار نهایت گذشت مادرانه بود و بس.
چند سال پیش مدیرم یکبار برای تعریف از من گفت " من به همه گفتم این خانوم توی کار مثل یه مرد می مونه. وقتی کار رو شروع میکنه تحت هر شرایطی باشه دقیق و سر وقت کارش رو تحویل میده" . راستش خیلی بهم برخورد که بعنوان اولین کارشناس خانوم تو اون شرکت سعی کردم نمونه کاملی از یه کارمند خانوم موفق باشم و نتیجه این بشه. از اون وقت تاحالا به این مسئله حساس شدم. واقعا فکر نمی کنید اینکه بهترین تعریف از یک خانوم این باشه که "فلانی مثل یه مرد می مونه" بخاطر فرهنگ مردسالارمونه. واقعا بنظر شما این انصافه؟
پ.ن2: الان که دوباره خوندم دیدم با نوشته قبلیم متفاوته و من قبلیه رو ترجیح میدادم ولی اشکال نداره.

دوست واقعی

2009-11-23T15:25:00.007+03:30

مدتها بود که چندتا مطلب تو ذهنم مونده بود و می خواست بیام و اینجا بزارمشون ولی این چند وقت اینقدر سرم شلوغ بود و یا حال و حوصله نداشتم که دست و دلم به نوشتن نمی اومد. ولی امروز که اومدم و اولین پست رو گذاشتم دستم راه افتاده و دلم نمیاد مطلب جدید نذارم. این آخرین پست امروزه ولی آخرین پستی نیست که توی سرمه:

ظهر یک روز جمعه اواسط مهرماه:

ظهر خونه مامان خانوم منتظر نونوچه و کلوچه بودیم که بیان برای نهار که زنگ زد، صداش خیلی ناراحت بود و ازم خواست در مدتی که ماموریت میره مراقب خانوم نارنجی باشم. یه چند وقت بود که رفتاراشون مشکوک بود و ما هم دلمون گواهی بد می داد. موقع خداحافظس پرسیدم مطمئنی که همه چیز مرتبه؟ زد زیر گریه و گفت نه. ظاهرا برای درددل اومده بود جلوی خونه و ما هم نبودیم. ازش خواستم بیاد دنبالم که با هم صحبت کنیم. خلاصه تو اون ظهر جمعه که مامان خانوم بعد از مدتها فسنجون درست کرده بود و ما منتظر یه نهار و یه بعداز ظهر شاد و خوب رو داشتیم همه چیز یکدفعه خراب شد.

حدود یکساعت با هم حرف زدیم. با هم که نه ! اون حرف زد و من گوش کردم، اون گریه کرد و من گریه کردم. نمی دونستم تو این جور مواقع باید چکار کنم و چی بگم. اول که سوار ماشین شدم فکر کردم خانوم نارنجی می خواد ترکش کنه ولی بعد فهمیدم خودش دیگه نمی خواد زندگی کنه. دلایل زیادی داشت که از نظر خودش خیلی معتبر بودن ولی من راستش رو بخواید دلیل قانع کننده ای توشون پیدا نکردم. البته چرا خب یه چیزایی بودن ولی من بیشتر ناراحتی و غصه ام از این بود که خانوم نارنجی کم و بیش همه این دلایل رو قبول کرده بود و ازش یه فرصت برای جبران گذشته ها می خواست و آقای زرد (البته اگه قبلا در موردش می خواست بنویسم آقای سبز بود شایدم یه رنگ دیگه ولی زرد نبود) قبول نمی کرد که نمی کرد. می گفت الان که من گفتم هر چقدر هم تغییر کنه و هر کاری کنه دیگه از نظر من ارزشی نداره. مرغ آقای زرد یه پا داشت. فقط یه پا. می گفت یه سال بود که به این مسئله فکر کردم ولی تازه دو هفته است که به خانوم نارنجی گفتم.

نمی دونستم چی بگم. تصمیمی بود که گرفته بود و حرفهای من هیچ تاثیری نداشت. بهش گفتم یه چند وقت جدا از هم باشید و بعد تصمیم بگیرید ولی قبول نمی کرد. بهش گفتم هیچ راهی نداره و اونم گفت نه. گفت که خانوم نارنجی نمی خواد کسی بفهمه و ازم قول گرفت به کسی نگم و حتی اگه می خوام به مخمل بگم فقط یه بخش هایی از حرف هاش رو بگم.

وقتی از هم خداحافظی کردیم به این فکر می کردم که واقعا به این راحتی میشه یه خط قرمز کشید به سه سال دوستی و 5 سال زندگی . من دیگه عاشقت نیستم و فقط دوست دارم واسه همین می خوام برم دنبال زندگیم. همین؟ یه روز پاشی خانومت رو ببری کافی شاپ و بگی من دیگه نمی تونم باهات زندگی کنم؟

یکبار دیگه به همه خاطرات مشترکمون نگاه کردم. هر دوتاشون رو خیلی خیلی دوست داشتم مخصوصا خانوم نارنجی رو که بهترین دوست سالهای اخیر زندگیم بود. لحظه های خیلی خیلی خوبی داشتیم و تا قبل از مهر ماه حتی یک لحظه هم شک نکرده بودم که این زندگی ممکنه پر از مشکل باشه و این جوری خراب بشه. راستش اگه بخوام منصف باشم اگه بهم می گفتن یکی از این دوتا اون یکی رو نمی خواد من فکر می کردم این خانوم نارنجیه که از دست آقای زرد و کاراش خسته شده :(

واقعا آدما قصه های عجیب و غریبی دارن که هر چقدر هم بهشون بزدیک باشی نمی تونی داستانشون رو حدس بزنی.

از همون لحظه این مسئله همه فکر و ذهنم رو به خودش مشغول کرد و از همه بدتر احساسی بود که در مورد خانوم نارنجی و رنجی که می کشید، داشتم. فکر کن شوهرت دیگه دوستت نداشته باشه و تو هنوز عاشقش باشی و بهش التماس کنی که باهات زندگی کنه.

تا چند وقت قبل من می گفتم هیچ مردی ارزش این رو نداره که بخاطر بودن باهاش بهش التماس کنی ولی حالا که یک کم نزدیکتر به قضیه نگاه می کنم می بینم اگه من هم جای خانوم نارنجی بودم شاید پا روی احساستم می ذاشتم و بخاطر زندگی 5 سال با گوشت و خونم ساخته بودم و بخاطر انرژی که این سالها گذاشته بودم و حتی شاید بخاطر اینکه تو این مملکت لعنتی اسم طلاق روم نباشه، التماس می کردم. خلاصه داغون شدم. خیلی داغون شدم. مخصوصا که این مسئله رازی بود که باید نگهش می داشتم و نمی تونستم با هیچکی در موردش صحبت کنم و از اون مهمتر اینکه فکر می کردم شاید تجربه زندگی مشترک من و مخمل بتونه بهشون کمک کنه ولی مسائل اونقدر خصوصی بود که نمی تونستم به آقای زرد و خانوم نارنجی بگم و هنوز هم این سوال برام مطرحه که واقعا راهی هست که من بتونم کمکشون کنم یا نه؟

طبق قولی که داده بودم همه جریان رو حتی به مخمل هم نگفتم و فقط تا مدتها همش به مخمل می گفتم آخه یعنی میشه به همین سادگی همه چیز رو بهم زد؟ هنوزم نتونستم با این قضیه کنار بیام.

صبح یک روز کاری اواسط آبان ماه:

بعد از مدتها خانوم نارنجی شروع کرد به فرستادن ایمل و کمی تو اینترنت فعال شد. من و مخمل فکر کردیم بعد از اینکه رفتن پیش مشاور (آقای زرد گفته بود بابای خانوم نارنجی پیشنهاد کرده برن پیش مشاور و بعد تصمیم بگیرن) اوضاع خوب شده. زنگ زدم به آقای زرد و اون گفت فایده ای نداشته. دنیا رو سرم خراب شد.

خلاصه اون روز صبح هم یه ایمیل از خانوم نارنجی گرفتم. از همون هایی که هر روز چند تا میگیرم و سریع می خونم و بعد هم پاکشون می کنم. از همون ایمیلهایی که این روزها زیاد رد و بدل میشه و قراره که با خوندنشون ما آدمای بهتری بشیم و بهتر به زندگیممون نگاه کنیم. ایمیلش در مورد دوست واقعی و دوست معمولی بود. حتما شما هم تا الان دیدینش. تو حالت عادی این ایمیل هیچ فرقی با ایمیل های دیگه برای من نداشت ولی این بار آتیشم زد. اگه من می خواستم یه دوست واقعی اسم ببرم، خانوم نارنجی اولین گزینه بود و فکر می کردم که من هم دوست واقعیش هستم ولی من چطور دوست واقعی می تونم باشم که در حالیکه دوستم سخت ترین دوران زندگیش رو تحمل می کنه، من نیم تونم کنارش باشم و حداقل درددلش رو بشنوم . می خواستم یه ایمیل براش بزنم و این ها رو بنویسم ولی بخاطر اینکه ترسیدم همین مسئله باعث خرابتر شدن رابطه شون بشه، صرفنظر کردم و فقط براش نوشتم "یعنی ما دوست های واقعی هستیم" و اونم نوشت آره با یه بوس گنده. :(

خیلی ناراحت شدم. نمی تونم ناراحتی و ناامیدیم رو توصیف کنم. با اینکه ما بطور مداوم با هم در ارتباط تلفنی بودیم ولی این روزها که بیشتر بهم احتیاج داره، من جرئت تلفن کردن رو بهش ندارم. بلاخره هفته پیش خودم رو راضی کردم و بهش زنگ زدم و یک ساعتی با هم صحبت کردیم ولی در طول مدت صحبت من معذب بودم و احساس عذاب وجدان می کردم. دلم می خواست چشمم رو روی همه چی ببندم و بهش بگم که وقتی این همه تو داره و وقتی این همه عذاب میکشه که ظاهرش رو حفظ کنه، چقدر ناراحت میشم و چه حالی پیدا می کنم. دلم می خواست بهش بگم که آرزو می کردم دوست واقعیش باشم. دوستی که بتونه حرفهاش و درد دلهاش رو بشنوه و تو همچین شرایطی کنارش باشه. دلم می خواست بهش بگم که حالا که خواهر نداره تو این شرایط سخت من می تونم کنارش باشم ولی فقط به این شرط که خودش بخواد. به این شرط که اون هم منو دوست واقعیش بدونه. نتونستم بگم و این حسرت به دلم موند که در کنار دوستم باشم و بتونم کمکش کنم. دوستی که فکر می کردم دوست واقعیش هستم.

امروز صبح:

آقای زرد به موبایلم زنگ. امیدوار بودم که بگه که عقلش اومده سرجاش و برگشته سر خونه و زندگیش. فکر کردم می خواد بگه به روی خانوم نارنجی نیارم و همه چی تموم شده. با خوشحالی تموم جواب دادم. دیدم خیلی حالش گرفته است. فکر کردم می خواد بگه همه چی تمومه. گفت "از خانوم نارنجی خبر داری؟" گفتم "نه" گفت "خواب بدی دیدم و نگرانشم" دلم می خواست نزدیکم بود و می زدم توی سرش که با دست خودش زندگیش رو نابود کرد. ازش خواستم اجازه بده به خانوم نارنجی بگم که می دونم جریان چیه ولی مخالفت کرد و اونم می گفت که کارها خراب تر میشه و دوباره ازم خواست که تا وقتی خود خانوم نارنجی بهم نگفته به روش نیارم.

اخه یکی نیست بهش بگه تو که مرغت یه پا داره و تصمیم رو گرفتی برات چه فرقی می کنه. حداقل بذار اگه می تونم به دوستم کمک کنم که راحت تر این دوران سخت رو بگذرونه.

خلاصه جریان از اینکه نوشتم مفصل تره ولی شما بهم بگید که چکار کنم؟ شما بودید چکار می کردید؟ و سوال مهم تر اینکه واقعا چطور میشه که 5 سال زندگی مشترک یه شبه نابود میشه؟

پ.ن.1: واقعا Blogspot واسه پرچونه هایی مثل من و زیزیلک اصلا فضای خوبی نیست. نونوچه هم که تاحالا پستی نذاشته و نمی تونم در موردش قضاوت کنم :).

پ.ن.2: برای امروز کافیه چون ممکنه پست جدید زیزیلک نخونده بره تو آرشیو

پیدا کنید پرتقال فروش رو

2009-11-23T14:42:00.004+03:30

علی کردان که تا یک ماه پیش سر و مر و گنده واسه خودش راست راست راه می رفت، یکدفعه ای در جدالی با چندین بیماری کشنده، درگذشت.

من بعد از استیضاح ایشون نظریه داشتم و دارم که فرضیاتش رو می نویسم و خودتون پرتقال فروش رو پیدا کنید.

بسیاری از مسئولان دولتی در سالهای اخیر و وابسته به هر دو جناح دارای مدرک تحصیلی مشکوک بوده و هستند و بسیار دیگرشون متهم به دزدی علمی در سطح بین المللی هستند.
علی رغم همه مخالفتها با دولت خاتمی، دزدی علمی یکی از معاونینشون تو ایران زیاد سر و صدا نکرد که قعطا بخاطر این بوده که در دو گروه سیاسی تو این مملکت پر هستند از آدمهایی با این سوابق علمی
علی کردان سالهای سال بعنوان معاون آقای لاریجانی در صدا و سیما مشغول به کار بوده و اتفاقا اولین بار مدرک دکتراش رو در این سازمان استفاده کرده
آقای لاریجانی در زمان استیضاح کردان، رئیس مجلس بوده.
بعد از آقای کردان هم وزیرهایی با مدارک مشکوک و مشکل دار معرفی میشن به همین مجلس هشتم و جالبه که مجلس کوچکترین توجهی به این مسئله نمی کنه.
خود نمایندگان مجلس معتقدند که مدرک کردان یک قل مشابه داشته و دارنده این قل مشابه هنوز دریکی از بالاترین پستهای دولتی مشغول به کاره
کسایی که طرح استیضاح آقای کردان رو در مجلس عنوان کردند بر خلاف تصور اصلاح طلب نبودند و اتفاقا به گفته خود فراکسوین اقلیت، این فراکسیون نقشی در این زمینه نداشته.
با وجودی که در ترکیب مجلس هشتم نمایندگان اصولگرای حامی دولت و شخص ایشون بیشتر از مجلس هفتم بوده، وزیر دولت استیضاح شده و رای نیاورده.
در چنین شرایطی آقای کردان استیضاح شد و رای نیاورد و این وسط یک مرتبه صادق محصولی (که بعنوان وزیر نفت کابینه نهم هنوز معرفی نشده ، بخاطر پاره ای از مسائل توسط مجلس هفتم رد میشه)، به عنوان وزیر پیشنهادی معرفی شد.

خلاصه کلام اینکه دیدن فیلم های متعدد پلیسی و جنایی باعث شده که این نکته آویزه گوشم بشه که تو هر قتلی، مظنون ردیف اول کسی است که از این قتل بیشترین نفع رو می بره.

حالا به نظر شما از برکناری کردان و وزارت وریز بعد از اون چه کسی بیشترین نفع را برده؟؟؟؟؟؟؟؟؟

امیدوارم خدا گناه های کردان رو ببخشه. من که دلم براش خیلی می سوزه (یعنی می سوخت) چون معتقدم آبرو و اعتبارش قربانی مصالحی بالاتر شد.

Does it have to have a title?

2009-11-21T20:47:00.002+03:30

I have been away for so long that I feel guilty to write in this blog again. I feel like it belongs to Zizili now. In my defense I was extremely busy with applications and job searches and getting really unlucky in the lab with my experiments. There are so many things to write about. I started a few posts and never had a chance to finish them and put them here. I will try to finish them all eventually and make up for the long absence.

One of the hardest decisions in my life was to decide to live apart from my family. Growing up I always thought my mom is living too far from her family and I always wondered whether that was a good decision. I remember when Zizili left to study in another city I had extremely hard time to accept it, and that usually meant that I was really mean to her whenever she visited and was about to leave. Now you can imagine how stupid it would have sounded like if someone told me that I would leave my family to go and live in another country and barely be able to visit once a year. But life never turns out the way you want it too.

When I was convincing myself to leave, I knew that I am sacrificing a lot of important things in my life. I knew that I will probably never be able to live with my father again (which turned out to be true). I knew that it would be years, if not forever before I can live with my mom or Zizili and Noonche again and not to forget the rest of the extended family of aunts and uncles and cousins. But I convinced myself that I will always be able to visit, communicate over the phone or the internet. I have to admit after all these years and even though I am relatively happy here, this is the worst part of the immigration process: Not having a family by you.

I make up for this loss by trying to visit often. It was a blessing that back in 2002 I could not go to US and become trapped by visa problems by a few years. I can not imagine how devastating it would have been for me not to be able to visit my dad when he was extremely sick or not to attend Noonche’s wedding. It is true that I am not visiting my family as often as I like, but the chance is always there. If there is an emergency I can be there in a matter of a few days. If I feel sick or lonely I can always manage to find the time to go back. For me nothing is worth loosing that ability. No job opportunity or political belief is worth it. (I was really naïve back when I decided to come to US to study, now that I think back, I appreciate the help of the visa officers that denied my visa) Political beliefs come and go. People change their minds about it. I am by no means the person I was 10 years ago and most probably won’t exactly think the same 10 years from now. But my family will always be my family and I they will always be there for me and supporting me. I can not imagine to do something, anything that endangers my connections and ties with them.

Zizili joon, I know that it may be different for you. After all you are living the life that I couldn’t take. I chose to escape, you chose to stay. So you have every right to try to change it. When we started this blog, we made a pact to just write about our experiences, little that we knew within a year your experiences in life would be so profoundly changed by the political situations around you. I don’t want to be mean or cruel, or indifferent from the lives of people that I care about. I know that I am selfish, but I want to be able to visit you. I want to be able to hug you. I want to be able to be there for you if you need me. I can not imagine how miserable aunt Azar’s daughter was when she couldn’t even visit her sick mother. I can not imagine living her life. I am sorry how hard I am making it for you, but for me no belief is worth it, or will ever be worth it. I don’t want to have to stay away from this room, but I want you and Noonche in it too.

بخاطر هیچی

2009-11-11T14:35:00.004+03:30

دلم خیلی گرفته. امروز خبر اعدام احسان دلم رو سوزوند. قلبم هنوز بخاطر این همه بی رحمی و بی عدالتی درد می کنه. من اصلا کاری ندارم که چه کار کرده و ز نظر قانونی حقش بوده یا نه. (هر چند که من معتقدم که هیچ کس نباید اعدام بشه چه برسه به جوونی که واقعا جنایتی نکرده)

مشکل من اینه که آخه چرا باید حکم اعدام توسط دادگاه تجدید نظر صادر بشه و برخلاف قانون خود این مملکت یک بیگناه اعدام بشه.

اصلا درک نمی کنم. همیشه می دونستم جون آدما تو این کشور ارزشی نداره ولی نمی دونستم تا این حد بی ارزشه. انگار کسی که اون بالا نشسته و حکم صادر می کنه داره در مورد یک گونی سیب زمینی و یا حتی چیزی کمتر از اون تصمیم می گیره.

برخلاف قانون تو دادگاه تجدید نظر حکم اعدام می ده که چی رو ثابت کنه آخه؟

حالا اون با قساوت تمام همچین حکمی داد یعنی از بالا تا پایین این قوه هیچ کسی پیدا نمی شه که ذره ای رحم و مروت تو وجودش باشه و بتونه کاری بکنه.

من اصلا توقع کار غیر قانونی از این قوه معظم ندارم ولی تعجبم و دردم از اینه که در یک بی قانونی آشکار، یک جوون بیگناه اعدام میشه و آب از آب هم تکون نمی خوره. آخه مگه میشه. یعنی به همین سادگی.

واقعا خونواده اش الان چی میکشن. مادر بدبختش چه گناهی کرده. به خاطر هیچی پسرش رو از دست داد.

البته بخاطر هیچی که نه. من معتقدم که احسان قربانی بازیهای کثیفی شده که شاید شخص خودش کوچکترین نقشی در اونها نداشته.

وقتی خبر احتمال اعدام دل آرا رو شنیدم تهِ دلم یه ندایی می گفت این اتفاق نمی افته. وقتی خبر احتمال اعدام بهنود رو شنیدم گفتم امکان نداره. خدا بزرگه بلاخره یه راهی پیدا میشه. امسال خبرهای اینچنینی کم نبودند و من هر دفعه امیدوار بودم که معجزه ای اتفاق بیفته.

امروز صبح هم که خبر احتمال اعدام احسان رو می خوندم با خودم گفتم حتما مردم، خونواده اش، وکیلش موفق شدن. این دفعه با دفعه های قبل فرق می کنه. این که ولی دم و شاکی خصوصی نداشت. آخه تبعید کجا و اعدام کجا؟

ولی نیم ساعت بعد فهمیدم که بازهم اشتباه کردم. بازهم یه جوون دیگه قربانی شد. نه قربانی جنایتی که خودش، نه قربانی جنایت کس دیگه، بلکه قربانی جنایتی که عاملش مرجع جلوگیری از بی عدالتیه.

باز هم یه جوون دیگه قربانی شد درحالیکه من با خوشبینی تمام منتظر معجزه ای دیگه بودم. عکسش یک لحظه از ذهنم دور نمی شه و داره آتیشم می زنه.

خدایا هستی؟ خدایا می بینی؟ خدایا اگه هستی و می بینی چرا کاری نمی کنی؟ آخه تا کی؟ آخه چرا؟

خدایا دارم شک می کنم. نه اشتباه می کنم. شک کردم ولی نمی خوام به خودم و بقیه بگم که شک کردم.

حالم خیلی خرابه و بدتر از همه اینه که باید با این حال خراب به همه لبخند بزنم. نمی دونم چرا ولی می دونم که تو این دوره و زمونه که مردن آدما از هر زمانی آسونتر و الکی تر شده، برای خیلی ها دغدغه های من و بی قراریهای من برای تک تک این آدماهایی که این اواخر اعدام شدند، سنگسار شدند و یا کشته شدن، یه جورایی مسخره است.

خیلی حالم بده. نمی دونم چی نوشتم و فقط نوشتم که سبک بشم. نمی خوام برگردم و دوباره متنم رو تصحیح کنم هر چند که خیلی از حرفها مونده رو دلم و سانسورشون کردم ولی حوصله ندارم متنم رو مرتب کنم. همینه که هست.

پ.ن1: راستش کم کم حال کسایی رو که میان تو وبلاگ بقیه واسه خودشون تبلیغ می کنن، می فهمم. بعد از اینکه مطلب قبلیم هیچ نظری نداشت، به این نتیجه رسیدم. هر چند وبلاگ یه جای خصوصیه ولی وقتی مطلبی توش می ذاری دلت می خواد نظر بقیه رو در موردش بدونی.

پ.ن.2: دلم برای وبلاگ خیلی تنگ شده بود و خیلی وقت بود می خواستم توش بنویسم ولی این روزها حس و حالش رو نداشتم مخصوصا که از نوشتن بعضی مطالب منع شده بودم. امروز اومدم مطلبی در مورد فیلم The Power of One بنویسم شاید باور نکنید ولی وقتی این صفحه باز شد متن بالا خود به خود اومد. مطمئنم که مورگان فریمن و بقیه می تونن یه چند روز دیگه صبر کنن.

پ.ن.3: زیزیلکم امیدوارم این مطلب رو صیاصی فرض نکنی. خیلی جلوی خودم رو گرفتم ولی نتونستم ننویسم. باور کن حساسیتهات رو درک می کنم و اگه واقعا از خط قرمزها رد شدم، آمادگی دارم که از این وبلاگ اسباب کشی کنم همونطور که مجبور شدم از اتاق مشترکمون تو خونه پدری دل بکنم و برم دنبال سرنوشت.

مسعود رسام هم رفت.

2009-11-02T11:47:00.009+03:30

سبز سبزم ریشه دارم من درختی استوارم
سبز سبزم ریشه دارم در زمستان هم بهارم
شور و عشق و شادیم را از خدایم هدیه دارم
هرچه هستم هرچه باشم چشمه ام پاکم زلالم

چند روز پیش وقتی تو وبلاگ ویولت دیدم که نوشته مسعود رسام بیمارستان بستری شده و ازمون خواسته بود واسه سلامتیش دعا کنیم دلم گرفت و دیشب متاسفانه شنیدم که مسعود رسام هم رفت مثل خسرو شکیبایی، مثل احمد آقالو و مثل خیلی از هنرمندهایی که رفتن و با رفتنشون دل ما رو سوزوندن.

روحش شاد و یادش گرامی .

با شنیدن اسم مسعود رسام ناخوداگاه خیلی از ما یاد "خانه سبز" میفتیم. سریالی که دهه هفتاد وقتی من شاهرود دانشجو بودم جز محبوب ترین سریال های تلویزیون بود وبه لطف مسعود رسام و بیژن بیرنگ مجموعه ای از دوست داشتنی ترین هنرمندهای ما یکی از بهترین و به یاد موندنی ترین نقشها شون رو آفریدن. یادمه با چه ذوق و شوقی می نشستیم پای تلویزیون و چقدر از دیدن این سریال لذت می بردیم.خانه سبز با دکلمه زیبای خسرو شکیبایی و بعدش هم یه آهنگ زبیا شروع می شد و در به یک تیتراژ پایانی قشنگ هم ختم می شد و بازیگرایی مثل حمیده خیر آبادی (نادره) ، خسرو شکیبایی ، مهرانه مهین ترابی ، رامبد جوان ، آتنه فقیه نصیری و اکرم محمدی توش بازی می کردن و اون آقای پیر که من خیلی دوستش دارم و شخصیت محبوب من تو اون سریال بود (ولی متاسفانه الان اسمش رو یادم نمی یاد- آهان الان سرچ کردم داریوش اسد زاده- خیلی دوسش دارم شاید بخاطر اینکه پیرمردها رو دوست دارم)

امروز وقتی داشتم دنبال شعر بالا می گشتم متوجه شدم مسعود رسام به جز خانه سبز کارگردان خیلی دیگه از برنامه های محبوب ما بوده مثل چاق و لاغر، دنیای شیرین دریا، دنیای شیرین، هاچین و واچین، محله بهداشت و محله برو بیا و سریال های همسران و غیر محرمانه.

شاید این هم جز همون فرهنگ مرده پرستیمون باشه نمی دونم ولی دلم گرفته، از این فکر که کسی که بخش زیبایی از دوران کودکیم رو ساخته و لحظات شادی برای من و خیلی از هم سن و سالها و هم نسل های من و حتی بزرگترهام خلق کرده، از این دنیا رفته، واقعا دلم گرفته.

برای اینکه زیاد هم مرده پرست نباشم ، باید بگم که ناخودآگاه هر وقت اسم مسعود رسام میاد تو ذهنم به یاد بیژن بیرنگ می افتم که تو خیلی تیتراژهای پایانی سریالها و برنامه های محبوبمون اسمش در کنار اسم مرحوم رسام می اومد. براش سلامتی و شادی و طول عمر آرزو می کنم و همینطور صبر بخاطر از دست دادن یار و همکار همیشگیش

پ.ن.1: شعر بالا رو که بخشی از تیتراژ پایانی خانه سبز بود، بعد از کلی گشتن از اینجا برداشتم. اینجا رو هم ببینید بد نیست

یک نوجوان دیگر

2009-10-12T11:55:00.005+03:30

بهنود شجاعی هم اعدام شد مثل دلارا و مثل خیلی از جوونهای دیگه ای که در سن کمتر از 18 سالگی خواسته و ناخواسته مرتکب قتل شده بودند و بعضی هاشون هم که اصلا یا در دفاع از خودشون کسی رو کشتن و یا اینکه اشتباهی محکوم شدن.

بهنود شجاعی در 17 سالگی دوستش رو در یک نزاع بطور تصادفی با چاقو کشته بود و به قول خودش در اون شرایط ممکن بود جای قاتل و مقتول عوض بشه. خیلی ها تلاش کردن که از خونواده مقتول رضایت بگیرن و حتی پدر و مادر مقتول در حضور عزت الله انتظامی، پرویز پرستویی و کیومرث پوراحمد قول دادند که رضایت بدن و طبق قانون همینکه اونها در برابر شهود معتبر اعلام رضایت کردن برای نجات بهنود از قصاص کافی بوده ولی متاسفانه بخاطر مسائل و لجبازیهای سیاسی این مملکت، قوه قضایی در این مورد مثل خیلی از موارد دیگه اونطور که می تونست همکاری نکرد و اختلاف های بوجود اومده خونواده مقتول رو نسبت به اعدام مصمم کرد. متاسفم که یکبار دیگه نجات جون یک انسان بخاطر خیلی از بی ملاحظگی ها ندیده گرفته شد و یک جوون دیگه در حالیکه می تونست فرصتی برای جبران اشتباه بزرگش داشته بشه، اعدام شد.

مادر مقتول در حالی چهارپایه دیروز صبح از زیرپای بهنود کشید که بهنود و خیلی از کسایی که این اعدامها قلبشون رو بدرد آورده تلاش کردند رضایت اولیای دم رو جلب کنند و موفق نشدند. تا روز اعدام، در طی چهار سال بهنود سه بار تا پای چوبه دار رفته بود و پنج بار حکم اعدام بهش اعلام شده بود. بهنود در حالیکه التماس می کرد اعدام شد و من نمی دونم اون مادری که دیروز صبح با کشیدن چهارپایه از زیر پای بهنود مرتکب قتل یک انسان شده چطور می تونه به زندگی قبلیش برگرده و بدون غذاب وجدان به زندگی ادامه بده. ته قلبم مطمئنم که اون مادر بیچاره علاوه بر غم ازدادن جوونش، از دیروز به بعد باید بار سنگین قتل یک جوون دیگه روهم بر دوش بکشه و بیشتر از قبل زندگیش سیاه میشه. من نمی تونم از دست پدر و مادر مقتول ناراحت باشم چون این فرهنگ ما ایرانیهاست و قطعا اونها فکر کردن که تو این هیاهوی ایجاد شده برای گرفتن رضایت، خون پسرشون فراموش شده و هیچکس به جوون اونها که کشته شد فکر نمی کنه و همین مسئله باعث شده که یک مادر در یک شرایط کاملا احساسی توانایی این رو داشته باشه که جوونی رو که التماس می کنه در حقش مادری کنه، بکشه.

من مشکلم با سیستم قضاییه و با حکم قصاصه. بقول زیزیلک چرا قانون باید اجازه بده کسی با احساساتش در مورد زندگی کس دیگه قضاوت کنه. مگه قاضی نباید عادل و بدور از احساسات باشه؟ چرا در اسلام نباید خانم ها قاضی باشن؟ به نظر شما این یه پارادوکس بی رحمانه نیست؟

چرا اینقدر جون آدما تو این مملکت بی ارزشه؟

چرا اینقدر که در برخی موارد مسخره تبلیغ میشه نباید در مورد لذت عفو و بخشش تبلیغ بشه؟

چرا مسئولان ما حداقل کاری نمی کنن که این فرهنگ مسخره انتقام گیری رو تغییر بدن و سعی نمی کنن تلطیفش کنن؟

واقعا دختر 9 ساله و پسر 15 ساله از لحاظ عقلی به حد بلوغ رسیدن که قدرت تشخیص و تصمیم گیری صحیح داشته باشن و بتونن مسئولیت کارهاشون رو بپذیرن؟

همونطور که در اینجا ، اینجا و اینجا گفتم اصولا من با مجازات اعدام و مرگ مخالفم چه برسه به اینکه یک نوجوان محکوم به اعدام بشه. واقعا دلم رو بدرد میاره و به همین خاطر اینقدر از اعدام بهنود شجاعی ناراحت و عصبانیم.

به امید روزی که قانون خشن اعدام در ایران برداشته بشه. واقعا فکر می کنید همچین آرزویی ممکنه یه روز به حقیقت بپیونده؟

بعدا نوشت: می تونید پستهای خانوم زیگزاگ و آورا رو هم در این زمینه بخونید. واقعیت اینه که خوندن هر پست و هر خبری در محکومیت این قضیه برای من نویدی هر چند اندک به سوی رسیدن به رویامه. رویایی که در اون هیچ انسانی انسان دیگه رو نکشه حتی به بهونه مسخره ای به اسم قصاص.

خواسته های عجیب یک کارفرما

2009-10-07T15:52:00.005+03:30

انگیزه اولیه داشتن این وبلاگ هونطور که قبلا گفتم (شاید هم نگفتم) نوشتن از تجربیاتم در زندگی بخصوص از تجربیات تلخم در ادارات مختلف که باهاشون سرکار داشتم و دارم، بود.
یه روز که از بیمه برگشته بود در حالیکه کارم حسابی گره خورده بود و عصبانی بودم، آقای همکار بغل دستیم به من پیشنهاد کرد که تو یه وبلاگ این خاطرات رو بنویسم و همونجا ایده اولیه ایجاد شد.
بدون داشتن هیچ منظور سیاسی باید بگم به نظر من و بسیاری دیگه از ارباب رجوع ها فساد اداری تو کشورمون رشد صعودی داشته و از بد روزگار این رشد تصاعدی بوده و هست. قبول دارم که هر کدوم از ما سهمی در افزایش این فساد داریم چه کارمندای محترم و چه من ارباب رجوع که حاضرم رشوه بدم که کارم راه بیفته ولی هر چی فکر می کنم نمی تونم به نتیچه برسم که چطور میشه جلوی این وضع رو به عنوان یک ارباب رجوع گرفت.
شاید اگه روز اول به من می گفتن که با رشوه کارت راه میفته من تحت هیچ شرایطی زیربار نمی رفتم ولی به تدریج و بعد از سرگردانی فراوون تو راهروهای اداره ها باید اعتراف کنم که به تدریج جزیی از این بدنه فاسد شدم و حاضرم طرف مستقیم بهم بگه چقدر می خواد که کارم راه بیفته. وضعیت اینقدر خرابه اینقدر خرابه که اگه کارمندی بدون هیچ چشمداشتی و بدون سرگردون کردن و پیچوندن من، همون اول کار، کارم رو راه بیاندازه و یا با یه راهنمایی درست مشکلم رو حل کنه و نه حتی از اون ساده تر با روی خوش با من برخورد کنه، باور کنید من شک می کنم و از اینکه در عوض این وظیفه اش چیزی ندارم که بهش بدم احساس عذاب وجدان می کنم.
اوضاع اینقدر خرابه که در خیلی مواقع وقتی پروژه ای به شرکتت پیشنهاد میشه، شخص پیشنهاد دهنده از روز اول درصد خودش رو تعیین میکنه و تو البته حق انتخاب داری که کار رو با احتساب درصد طرف قبول کنی و بتونی امور شرکتت رو پیش ببری و یا نه جانب درستکاری رو نگه داری و از قبول کار سرباز بزنی.
از این مقدمه طولانی بگذریم و بریم سراغ اصل مطلب:
با وجود اینکه همه به فساد اداری پنهانی معترفیم و همونطور که گفتم خیلی از ما جزیی از اون شدیم ولی درخواست رشوه بصورت علنی و کتبی از عجایبی بود که چند روز پیش برای اولین بار باهاش روبرو شدیم.
قضیه از این قراره که ما کارفرمای نگو و نپرسی داریم که کارفرمای سه تا از پروژه های شرکتمونه. اخیرا تغییر و تحولی در دپارتمانی که ما مستقیم باهاش کار می کنیم بوجود اومده و رئیس اون دپارتمان عوض شده. بگذریم از آزار و اذیتهای قبلی ها و مشکلاتی در مورد پروژه ها داریم و سنگ اندازی هایی که میشه.
دو روز پیش مخمل که رفته بود اونجا نامه ای رو با امضای رئیس جدید دپارتمان آورده با مضمون زیر:

به: شرکت محترم . . .
سلام علیکم
با عنایت به اینکه آن شرکت محترم تا این تاریخ مشاور طراحی سه پروژه این دپارتمان می باشد لذا به منظور تجهیز دفتر فنی این دپارتمان خواهشمند است دستور فرمائید در اسرع وقت وسایل مشروحه ذیل خریداری و تحویل این دپارتمان گردد.

امضا
رئیس دپارتمان

1- فکس مناسب یک دستگاه
2-لایترهای رنگی
3-سرویس رومیزی 3 دست
4- مداد تراش رومیزی 2 عدد

خدائیش شما بودید چه حالی بهتون دست می داد؟ ما که اولش کلی خندیدیم و بعد یه حساب کتاب سرانگشتی کردید و دیدیدم که یه چیزی حدود 250 تا 300 تومن هزینه داره و بعد سعی کردیم یه طوری از زیرش دربریم و در نهایت هم به این نتیجه رسیدیم که بهتره که انجام بدیم چون دیگه دستور کتبی از کارفرما بود. حالا فکر نکنید که خرید این اقلام به ما کمک می کنه که گزارش هامون رو زودتر تصویب کنیم و یا اینکه می تونیم زودتر صورت وضعیتمون رو نقد کنیم.
نه از این خبرها نیست اینها وظایف ما بعنوان مشاوره و هیچ ربطی به مسائل فوق نداره.
مخمل طبق تحقیقاتی که انجام داد متوجه دو نکته شد که ما رو به عمل به دستورات کارفرما مجبور کرد. اول اینکه روسای مافوق این رئیس دپارتمان برخلاف تصور ما احتمالا از موضوع خبر دارند و دوم اینکه مشاورهای دیگه هم مجبور شدن سایر نیازهای این دپارتمان رو برطرف کنن. به عنوان مثال یکیشون مسئول پارکت کردن کف اونجا شده و دیگری باید یه پرینتر رنگی سه کاره بخره.

نمی دونم چی بگم والا. بخندم یا گریه کنم؟ شما چی فکر می کنید؟

سفر به مرکز شهر

2009-10-05T14:00:00.004+03:30

دیروز بعد از حدود چهار ماه انتظار از اداره پست تماس گرفتند و گفتند که کارت ماشین اونجاست و اگه امروز تا ساعت 9 صبح خودم رو نرسونم برگشت می زنن. گفت "می خواستن برگشت بزنن و من گفتم یه زنگ بزنم و اگه پیداتون نکردم بعد برگشت بزنیم". هرچند من هنوز تو کفم (به فتح حروف اول و دوم :) ) که تلفن شرکت رو آقای پست از کجا آورده ولی خدا خیرش بده. آخه کی تو این دوره و زمونه بدون هیچ چشمداشتی خودش رو واسه یه غریبه تو درد سر می اندازه.

خلاصه بعد از سفر اولم در تاریخ 4 مهرماه به مرکز شهر، امروز هم مجبور شدم شال و کلاه کنم و برم میدون ولیعصر اونم قبل از ساعت 9 صبح.

فکر کردم بهترین راه اینه که از آریاشهر ماشینهای ولیعصر رو سوار بشم ولی الان فکرمی کنم اشتباه کردم.

سوار یه ون شدیم و من پشت راننده نشستم. از اولی که پیچید توی جلال همش دیگه دنده یک و به ندرت دو بود. بازم خدا رحم کرد که فقط با یک و دو رانندگی کرد و من تا مرز سکته پیش رفتم وگرنه که سکته رو زده بودم. تو همین سرعت کم اینقدر پیچید جلوی این و اون و اونقدر مویی از بغل ماشینها رد شد که همه گوشت تنم آب شد. (البته فکر کنم طبق معمول فقط گوشتام آب شد و از مقدار چربی ها کم نشد). تو یه مورد که فکر کردم الانه که آینه بغل طرف رو داغون کنه و خودم رو کشیدم سمت چپ و بعد که به خیر گذشت دیدم تو بغل خانوم بغل دستیم رفتم. کلی خجالت کشیدم البته خدا رو هم شکر کردم که جیغم رو قورت دادم وگرنه آبروم رفته بود.

اما نکته جالبش این بود که بعد از پل گیشا که فکر کنم اولین باری بود که دنده سه می رفت آقای راننده تصمیم گرفت بره لاین کنار و یکی دوتا ماشین بهش راه ندادن (می دونید که تو این مملکت راننده هایی که مسیر مستیقیم میرن فکر می کنن راه دادن به ماشینی که می خواد تغییر مسیر بده بی ناموسیه و از اون هم بدتر. حاضرن له بشن ولی راه ندن. اکثرشون وقتی راهنما می زنی یه دفعه مثل برق گرفته ها پاشون رو تا ته می چسبونن رو پدال گاز که خدای نکرده کار بی ناموسی نکرده باشن و غیرتشون و مردونگیشون به باد نره)

خلاصه داشتم می گفتم ماشین سومی هم مثل دوتای قبلی می خواست از غیرتش دفاع کنه و این عموی ما هم یکدفعه کله رو انداخت پایین و پیچید. من که یه لحظه فکر کردم پرشیا (همون ماشین سومیه) می خواد به پهلو از کنارش رد بشه که یکدفعه شنیدم خانوم کنار دست راننده پرشیا یک جیغ بنفش زد که ای الان می زنه به ماشینت و آقای محترم هم مجبور شد ترمز کنه. بعدش تا اونجا که ما می تونستیم بشنویمششروع کرد جیغ کشیدن به جون آقاهه که "خب چرا یه ترمز نمی کنی وقتی می بینی داره میپیچه جلوت". صحنه جالبی بود خود راننده ما هم خنده اش گرفته بود. با اینکه اصلا حال و حوصله خوبی نداشتم ولی خنده ام گرفت بیشتر بخاطر این که یاد خودم و مخمل افتادم. (اخه بلاخره مخمل هم غیرت داره دیگه :) ). داشتم به این فکر می کردم که خدا میدونه تاحالا چند بار ملت صدای جیغ و داد منو شنیدن که دارم به مخمل میگم چرا ترمز نمی کنی :)

خلاصه ما که صحیح و سالم رسیدیم شرکت ولی باور کنید هنوزم که هنوزه از رانندگی عمو حالم سرجاش نیومده. واقعا بد رانندگی می کرد.

حالا دوتا سوال دارم

1- چرا آقایون فکر می کنن وقتی تو رانندگی حق تقدم دارن اگه راه بدن به یکی دچار یک گناه نابخشودنی و یک کار زشت شدند؟

2- واقعا این راننده های ون با این هیکل شون خجالت نمی کشن همینطور عین چی می پیچن جلوی این و اون و هی لایی میکشن؟

یه اتفاق دیگه هم موقع سوار شدن اتفاق افتاد. ما که سوار شدیم ردیف اول من و یه خانم دیگه نشستیم و دو ردیف بعد هم آقایون نشستن. دو تا صندلی کنار خالی بود و نفر اول صف یه خانم بود که نمی دونم شوهرش یا برادرش همراهیش می کرد (البته آقاهه نمی خواست خودش سوار بشه و نقش محافظ رو داشت) و اجازه نداد بهش کنار آقایون بشینه (من نمی فهمم اگه می خواست این خانم رو سوار تاکسی کنه اگه دو تا آقا عقب بودند اجازه نم داد سوار بشه؟ ) قرار شد صبر کنه که جلو بشینه ولی نکته ناراحت کننده پسری بود که دست و پاش معلول بود و می کفت ردیفهای عقب نمی تونه بشینه. خلاصه هر کی هم می میومد جفت بود. کلی علاف شدیم که یه نفر بیاد و سوار بشه. آخر سر هم حوصله یکی از اون جفتها سر اومد و تصمیم گرفتن سوار بشن که آقای محافظ دادش در اومد که اینجا نوبتیه و مردم که علاف نسیتن. (یکی نبود به خودش بگه) در آخرین لحظه مسافرای ما تکمیل شد و ما راه افتادیم در حالیکه اونا داشتن دعوا می کردن. این وسط دلم برای اون پسر معلوله خیلی سوخت که بخاطر خودخواهی و مثلا غیرت عمو مجبور شد با اون وضعش منتظر ماشین بعدی بمونه. متاسفم واسه خودمون که تو این مملکت تو چه مسائلی گیر کردیم. واقعا که!!!!!

نوستالژی (1)

2009-10-03T14:11:00.001+03:30

این پست مربوط به بخشی از خاطرات مشترک من و زیزیلک و نونوچه است. از همه دوستانی که ممکنه به طور اتفاقی به اینجا سر بزنن و این پست براشون جذابیتی نداشته باشه پیشا÷یش معذرت می خوام.
بخش قابل توجهی از زندگی ما تو خونه ی پدر و مامانی گذشت. اونجا ما روزها و شبهای شادی رو گذروندیم که جز بهترین لحظات زندگیمون بود. همه از خاله و مامانی بگیر تا تک تک فامیلهای مادریمون نازمون رو می کشیدن و سعی می کردن خوشحالمون کنن. یادش بخیر خیلی دوران خوبی بود. خیلی از وقتامون رو تو کوچه با دخترهای محل (که تعدادشون خیلی زیاد بود و یکیشون الان زن داییمونه) هفت سنگ و لی لی و بازیهای دیگه می کردیم.
یکی از خاطرات اون دوران مربوط میشه به شاپور آقا. تو مطب مهربون ترین و خوشنام ترین دکتر شهر کار می کرد و یه موقعی خاله خانوم پیشش دوره میدید. مرد دوست داشتنی که هر روز غروب با دوچرخه می اومد خونه و همیشه می خندید.
چهارشنبه ای که گذشت تو مراسم شب هفتش شرکت کردم و کلی آشنای قدیمی دیدم که سالها بود ندیده بودمشون. آشناهایی از خونواده "پ". خونواده ی عریض طویلی که یه نسبتی با آقای پدر دارن و به نظر من تو اون شهر کوچیک جز خونواده های سرشناس و با کلاس حساب میشن. خونواده ای که با وجود ژن معیوبی که دارن همچنان فامیلی ازدواج می کنن و این ازدواج فامیلی و روابط پیچ در پیچشون باعث شده که من هرگز یاد نگیرم که چه نسبتی با هم دارن.
ولی تو این فامیل چندتایی هستند که خیلی بیشتر از بقیه تو ذهن من حک شدن و می خوام راجع بهشون صحبت کنم.
اول از همه ماهرخ خانم و قاسم آقا که وقتی ما بچه بودیم از معدود فامیلهای مادری بودن که تهران زندگی می کردن و خونه شون و بچه هاشون جز خاطرات به یادموندنی بچگیمه. بعد سالهای سال چهارشنبه دوباره دیدمشون. ماهرخ خانم رو از تو سالهای اخیر دیده بودم ولی قاسم آقا رو بعد شاید حدود 20 سال میدیم. از دیدنم خیلی خیلی خوشحال شد. اصلا باورش نمی شد که من بزرگه باشم و هی میگفت که تو مطمئن هستی که بزرگه هستی؟ آخر سر هم طاقت نیاورد و موقع خداحافظی سرم رو بغل کرد و چندین بوسید. احساس خوبی بود. احساس نوه ای رو داشتم که بعد چند سال پدربزرگش رو می بینه.
کس دیگه ای که دوستش داشتم و دارم گلی خانومه. اولین عروسی که از اول عمرم یادم میاد عروسی گلی خانمه. خیلی زا صحنه هاش رو یادمه و حتی یادمه که کجا برگزار شد. وقتی برای مامان خانوم و دایی کوچیکه گفتم، گفتن تو اون موقع سه سالت بوده و حتما بخاطر عکس ها یادت مونده ولی من جزئیاتی از عروسی یادمه که تو هیچ عکسی نبود و نشونی هام دقیق بود. ( ما اینیم دیگه) گلی خانوم رو همیشه دوست داشتم هر چند که تو عمرم خیلی کم دیدمش ولی همیشه دوستش داشتم. چهارشنبه اونم بود و من فهمیدم که برادرزاده شاپور آقا ست و خواهر شوهر خانم پنجره. (چه جالب) یه چیزایی از شوهرش (اونم از روز عروسیش) یادم بود ولی چهارشنبه دیدمش و خیلی گرم باهام برخورد کرد. (فهمیدم که اونم دوسش دارم).
خانم "پ" هم یکی دیگه از این آدماست. یادمه بچه بودیم خیلی خونشون می رفتیم و یکی از صحنه های که تو مراسم ختم مادرم یادمه حضور فعال خانم "پ" بوده و شاید واسه همین همیشه احساس خوبی نسبت بهش داشتم و دارم و یکی دیه از این خانم های "پ" هم خانومیه که چشمش یه کمی مشکل داره. اسمش رو نمی دونم ولی هر وقت هر کدوم از ما رو میبینه کلی محبت میکنه و یه بار به من گفت " من خیلی مادرت رو دوست داشتم" فکر کنم ما رو می بینه یاد اون خدابیامرز میفته.
خود خونواده شاپور آقا هم آدمای دوست داشتنی و مهربونی هستند. مخصوصا خانومش که از وقتی مامانی فوت کرده، هر وقت می بینمش یاد مامانی می افتم و بخاطر همین خیلی دوستش دارم.
در هر صورت دیدن آدمایی از گذشته و یادآوری خاطرات خوب کودکی خودش به اندازه کافی لذت بخش هست ولی وقتی با اظهار محبت دو طرفه همراه میشه و وقتی حس میکنی بعد از این همه سال بازهم به این آدما علاقه داری و اونا هم دوستت دارن احساس خیلی خیلی بهتری بهت دست میده.
خلاصه نونوچه و زیزیلک عزیز جاتون خالی که تو این احساس با من شریک بشید (البته اگه حس شما به این خونواده به اندازه حس من باشه خاطراتتون از اونها مثل خاطرات من باشه)
شاپور آقا خدا رحمتت کنه که حضورت همیشه برای من یادآوری خاطرات خوش زندگیم بود و مراسم ختمت هم همراه شد با دیدن آدمایی که برگهایی از خاطرات کودکیم رو نوشتند.
پی نوشت: بعد از مراسم که با مامان خانوم و زن دایی کوچیکه رفته بودیم خونه شاپور آقا فرصتی دست داد که ضمن یادآوری بسیاری از خاطرات اون موقع ها، سراغ تک تک همسایه ها و بچه هایی که اون موقع همبازیهامون بودن گرفتم. یادش بخیر دایی حجت، فرشته و فرحناز، مریم و داداشش و خیلی های دیگه.

بی ربط نوشت: شبگیر در جواب کامنت یکی از خواننده های وبلاگش یه پست نوشته که به نظرم جالب بود. نوع نگاهش به آدما و بخصوص به کسایی که مخالفش فکر می کنن برای من که تحمل عقیده مخالف رو مخصوصا در بعضی از موارد ندارم خیلی آموزنده بود هر چند که بعید می دونم بتونم خودم رو درست کنم ولی میخوام سعی کنم.

برگی از دفتر خاطرات زیزیلی

2009-09-28T14:44:00.003+03:30

امتحان روز شنبه می تونه آغاز یه بخش جدیدی از زندگی من و مخمل باشه. هر چند که هنوز هیچکدوم در موردش مطمئن نیستیم.

البته اگه نگرانی من در مورد مامان خانوم نبود و دلتنگی من واسه نونوچه، هیچ مسئله دیگه ای اینقدر کف ترازو رو به نفع موندن و ادامه دادن تو ایران (البته در حال حاضر) سنگین تر نمی کرد.

ولی در هر صورت می دونم که اقدام می کنیم بخصوص بعد از اتفاقات ماه های اخیر که هر دومون رو از لحاظ روحی داغون کرده.

بگذریم.

من از قبل از عید برای امتحان ثبت نام کرده بودم و روز ثبت نام مطمئن بودم که از 14 فروردین سفت و سخت شروع می کنم به درس خوندن ولی این شروع کردن بیشتر از 5 ماه طول کشید و بعد از اینکه در هفته اول شهریور نتونستم امتحانم رو به تعویق بیاندازم، استرس امتحان گرفتم.

این یک ماه فرصت خوبی بود که یکبار دیگه توانایی هام رو به خودم نشون بدم. همیشه فکر می کردم دوری از درس و کتاب و از اون مهمتر افزایش سن، قدرت یادگیری مطالب جدید رو کم کرده و نمی تونم خودم رو آماده کنم ولی وقتی شروع کردم همه چی بهتر از حد انتظار بود. چون وقتم کم بود مجبور بودم که خودم بخونم و برای اولین بار تو زندگیم از روز اول برای خودم برنامه ریزی کردم و تقریبا همه چیز طبق برنامه ریزی پیش رفت. با اینکه وقتم خیلی خیلی کم بود ولی خیلی چیزها یاد گرفتم و از اون مهمتر این بود که فهمیدم که می تونم. :)

ولی نمی دونم این امتحان چیه که حتی وقتی 30 سالت هم میشه و بعد از این همه سال که امتحان دادی تنت می لرزه از اسمش، حتی اگه بدونی که نمره ای که می خوای زیاد بالا نیست و تو به احتمال زیاد موفق میشی که نمره رو کسب کنی.

مصاحبه روز قبل از امتحان بود و با اینکه من خیلی خونسرد و بدون استرس رفته بودم وقتی وارد اتاق شدم و در رو پشت خودم بستم همه دانسته هام یاد رفت و پاهام شروع کرد به لرزیدن. حتی 50 درصد توانایی هام رو نتونستم استفاده کنم و نتیجه اش خیلی ناامید کننده بود ولی خب آزمون کتبی بهتر از حد انتظارم بود.

در هر صورت هر چی بود گذشت و من از شنبه بعد از ظهر برگشتم سر کار در حالیکه بعد از 6 ماه اسم آیلتس رو شونه هام سنگینی نمی کرد و از همه مهمتر برگشتم پیش اینترنت عزیزم و اول از همه یه سری به اون زدم. تو یه هفته ای که نبودم 280 تا ایمیل نخونده تو Gmail و60 تا پست عقب افتاده تو Google Readerو کلی مطلب توی Facebook داشتم و باید شروع می کردم. جبران سریع عقب افتادگی ها و مرور اخبار اونم تو یه همیچین روزهایی جز واجبات و من هم تا همین الان مشغول بودم.

اگه بدونید الان چه حس خوبی دارم. حیفم اومد این حس خوب رو با شما تقسیم نکنم.

پ.ن. : بعد از تذکر شدید اللحن زیزیلک بخاطر پست قبلیم مجبور شدم یکی دوتا از جمله های این پست رو سانسور کنم. به همه برادرا ن و خواهران عزیز و محترمی که از کنار این وبلاگ رد میشن در همین جا اعلام می کنم مسئولیت نوشته های من بعهده شخص شخیص زیزیلی ه و امیدوارم که من رو با زیزیلک اشتباه نگیرید. از زیزیلک عزیزم هم بخاطر زیرپا گذاشتن قرار اولیه مون در مورد این وبلاگ معذرت می خوام. زیزیلکم ببخشید هر چند که قرار ما در مورد اون وبلاگ بلاگفا بود و واسه این یکی قراری نداشتیم. (خب بابا ببخشید . . . شوخی کردم :) )

My trip to Italy

2009-09-17T03:07:00.001+04:30

I wrote this post while traveling. I had (and still have ) a bad feeling about publishing it, given the situation and my mood, but I decided it provides a good distraction from what might happen in a few days, so here it is:

I am sitting in the Venice train station and I am really bored. So even though I don’t have access to the internet, I thought I can use this time to write a post to update later.

I spent a week in Rome and three days in Venice. I won’t bore you with too many details but here are some highlights of my trip.

1- Romans are really nice and friendly. If you can’t find your way just ask. They are helpful and friendly even when they can’t speak English. That is perhaps why there are no street signs in Rome, just ask people and they will give you directions :)

2- There are too many artistic details everywhere, statues and marble and fascinating mosaics everywhere you look. There are so many of them that it becomes boring after a while. Every time there is an empty space, just throw in a statue as if it is that easy to make. In one single building you can’t find two similar ones, they all pose differently. I must have seen over a thousand statues in one week and that is not an exaggeration.

3- The most brutal of the dictators made the most magnificent of the buildings. My friend said “When you don’t care how many people are going to die over it, making large buildings becomes so much easier” and I think she was right.

4- I loved Michelangelo’s work. He was amazing. I wish I could take pictures of the Sistine chapel.It is believed that he himself hated painting and preferred to continue sculpting, but I think he was amazing in both of them.

5- Venetians are not nearly as nice as Romans. Venice is amazing, but is too much of a tourist’s city. There are so many rich tourists wondering around that they basically made Venetians opportunistic somewhat mean people (not that I am generalizing. but business owners in this city try to reap you off as much as possible). I particularly disliked the most famous parts of Venice such as St. Mark square. It was beautiful but the shear number of people and shops made it impossible to enjoy. If you ever travel to Venice, go to random alleys and streets. It is guaranteed that you will hit a dead end (all other roads end somewhere full of tourists) but you will find it nice and quiet and magnificent.

6- I love the clothing lines here. It just reminds me so much of my childhood. It is also so much better for the environment than the drying machines so popular in US and Canada. There is even a law in Toronto that you can’t hand cloths on your balcony because it destroys the image of the city. Now there is debate revising that decision, because of the environmental impact of this law. I hope it gets revised.

7- Oh! You made it this far? Still reading this post? Ok, let me tell you about one of the most interesting handicraft of Venetians. The mosaic glass. Venetians have been making different colored glass by blowing (yes the mold existed even before then) from the first century. There is a tiny island near Venice called Murano where the business of glass has been their main source of income for centuries. Only during Bonaparte’s time the industry declined, but now a days it has made full recovery. I could not resist but to buy a very tiny mosaic glass (almost the size of my hand) for about 50 Euros. It is expensive but I think well worth it.

8- In Iran we have this art called “Khatam” where they make a mosaic of tiny colored pieces of wood and they made really amazing hexagonally packed patters. The mosaic glass is exactly the same but it is made of glass and it is made in much higher temperatures. The similarities and resemblance was really interesting.

9- Finally what is the most interesting end to a conference about glasses and liquids? Visiting an island which specializes in the art of making glass and visiting another with open Mediterranean Sea. I went to the island Lido, just because my friend had told me to do so. I got there and I saw much more modern buildings that were somewhat boring, so I set up to go to the International film festival and see whether I get a chance to watch a movie. As I was walking over I saw it right in front of my eyes. A nice sandy beach with the beautiful sea. And I realized once you go far enough from the mainland you will eventually leave the canals which are build to protect the base of the city from the waves of the Mediterranean sea.

10- This last one I am writing from the airport. Tow things in Italy annoys me a lot, second hand smoke, which I am hypothesizing is the reason that Italians are so thin despite the food and disorder. Disorder is everywhere from the lines to the timetables, to the signs that directs you to your destination.

P.S. Last night our train was broken and I was really worried that I will miss my flight. It reminded me of the Kerman trip with all “avano ansar”. Sima joon remember that “magical” night we spent in the broken train? There was a rumor that we hit a camel sleeping on the tracks.

ترس های زیزیلی

2009-09-16T17:36:00.002+04:30

یادمه از بچگی می ترسیدم

از خیلی چیزها. از سوسک، از زیرزمین خونمون، از تاریکی مخصوصا تاریکی پستو، از واکسن، از آمپول و از دندونپزشکی و از خیلی چیزهای دیگه.

جالبه که من همیشه به خاطر شجاع بودنم تحسین می شدم و زیزیلک به ترسو بودن متهم می شد چون اون شجاعت این رو داشت که به ترس هاش اعتراف کنه و من بزرگترین ترس زندگیم که باعث می شد به همه ترس هام غلبه کنم ترس از بیان ترسم بود.

می ترسیدم که به ترسو بودن متهم بشم و می ترسیدم که بخاطر ترسم دیگه دختر خوب و حرف گوش کنی که همه انتظار داشتن نباشم.

حالا بعد این همه سال بلاخره شجاعت پیدا کردم که بگم می ترسم. حالا دیگه همه می دونن که از سوسک، از آمپول و از دندون پزشکی و از خیلی چیزهای دیگه می ترسم.

حالا براتون اعتراف می کنم که می ترسم. خیلی هم می ترسم. اینقدر می ترسم که یک هفته است این ترس زندگی رو برام کابوس کرده. شب و روز ولم نمی کنه.

اره می ترسم از فردا (جمعه) می ترسم. از همه چیزش می ترسم از اینکه ما بریم و بقیه نیان. از اینکه ما بریم و بقیه بیان و همه با هم کتک بخوریم و بیشتر از همه از اینکه کسی صدمه ببینه ( بخصوص نزدیکانم) می ترسم. بخصوص برای مخمل از همه بیشتر می ترسم چون که تو این شبها، هر شب کابوس از دست دانش رو می بینم.

می ترسم. خیلی هم می ترسم. ولی باز هم مثل بچگیم این ترس باعث نمی شه که نرم یا از کسایی که برام مهم هستن بخوام که نرن. چون باز هم ترس بزرگتری وجود داره که باعث میشه بر همه این ترس ها غلبه کنم.

الان راحت اعتراف می کنم که می ترسم چون الان دیگه بزرگترین ترس زندگیم اعتراف به ترس نیست. تا این اواخر فکر می کردم بزرگترین ترس زندگیم از دست دادن کسایی که دوستشون دارم ولی این روزها می فهمم که ترس بزرگتری هم وجود داره و اون . . .

متاسفم نمی تونم بگم خودتون حدس بزنید.

آره می ترسم. خیلی هم می ترسم ولی بیشتر از همه از آینده کشورم می ترسم.

پ.ن. : فکر کنم باید به فکر یه اسم جدید برای مخمل باشم وگرنه متهم می شم به مخمل دوستی. :)

خواص شگفت انگیز بستنی

2009-09-05T12:11:00.003+04:30

خواهرای خوبم سلام
خواننده های محترم ( البته شک دارم بجز خواهرام خواننده دیگه ای در کار باشه ) سلام
اولین مطلب وبلاگ قبلیمونو با یه دسر خوشمزه و شیرین آناناسی شروع کردم ، اما متاسفانه خیلی تلخ تموم شد . خوب چه میشه کرد ؟ روزگاره دیگه !
اما حالا تو این روزا که شادی کمتر پیدا می شه بهتون توصیه می کنم بستنی زیاد بخورین تا افسرده نشین .
یه نکته جالبی تازگیا کشف کردم که بد نیست شما هم بدونید . خیلی وقتا برای آدما پیش میاد که میگن : " دلم خنک شد " این خنک شدن دل به نظر ساده میاد اما من تجربه کردم که اگه وقتی خیلی غمگین یا خیلی عصبانی هستید یه خوردنی سرد مثل بستنی بخورید و دلتونو خنک کنید واقعا دلتون خنک میشه !
برای همین دانشمندا میگمن بستنی خواص ضد افسردگی داره .

بستنی و سلامتی

1 شير يکي از اجزاي تشکيل‌دهنده بستني است و همان‌طور که مي‌دانيد، شير سرشار از کلسيم است. کلسيم نيز ماده‌اي ضروري براي تشکيل استخوان‌ها و دندان‌ها است. بدن ما روزانه به کلسيم احتياج دارد و کودکان و افراد بالاي 40 سال بيشتر بايد کلسيم دريافت کنند. زنان يائسه به اين ماده معدني نياز دارند و کودکان براي استحکام استخوان‌ها و دندان‌ها بايد حتما کلسيم به بدن‌شان برسد. بنابراين بستني به دليل اينکه سرشار از کلسيم است مي‌تواند منبع تامين‌کننده خوبي باشد، به خصوص براي کساني که شير دوست ندارند.

2 در صورتي که ميزان چربي شير موجود در بستني کم باشد يعني بستني از شير کم‌چرب تهيه شود مي‌تواند حتي در رژيم غذايي براي کاهش وزن گنجانده شود.

3 اگر دريافت روزانه کالري کم باشد، طوري که کل کالري دريافتي کمتر از 1200 باشد، بستني شکلاتي به همراه يک تکه گوشت مرغ و يا ماهي مي‌تواند بهترين رژيم غذايي در کاهش وزن باشد.

4 کلسيم موجود در بستني از فشارخون جلوگيري کرده، مانع از سرطان کولون مي‌شود و حتي علايم پيش از قاعدگي مانند تغييرات خلق و خو، افسردگي و درد را کاهش مي‌دهد.

5 خوردن بستني موجب افزايش حالت شادماني و خوشحالي در افراد مي‌شود.

6 بيماران ديابتي يا کساني که قندشان بالا است، نگران نباشند. امروزه بستني‌هايي هم براي اين افراد تهيه مي‌شود. ديابتي‌ها مي‌توانند با خواندن برچسب روي بستني‌ها از ميزان کالري و قند و چربي بستني اطلاع پيدا کنند و با خيال راحت بستني بخورند. بستني‌هاي ميوه‌اي يا با طعم ليمو که قند آن کنترل شده است مي‌تواند بهترين بستني براي اين افراد باشد.

روانشناسی بستنی

بستني وانيلي: اگر بستني مورد علاقه شما بستني وانيلي است، فردي شاد، پرهيجان، تنوع‌طلب و رويايي هستيد و از روي انگيزه آني و بدون تفكر قبلي عمل مي‌كنيد و از خطركردن نمي‌ترسيد. اهداف بزرگي داريد و انتظارتان از خودتان بسيار زياد است. شما از بودن با خانواده لذت مي‌بريد و به طور كلي خون‌گرم، پرتلاش و بااحساس و در مواردي درون‌گرا هستيد. سازگاري شما با کساني است كه آنها هم بستني وانيلي را دوست دارند.

بستني شكلاتي يا كاكائويي: اگر بستني دلخواه‌تان بستني شكلاتي است، شما فردي سرزنده و خلاق هستيد. بسيار شيك‌پوش، بانشاط، برون‌گرا هستيد و به ندرت احساسات‌تان را مخفي مي‌كنيد. در ميهماني‌ها مورد توجه همه هستيد و شرايط يكنواخت برايتان كسل‌كننده است. سازگاري شما بيشتر با دوستداران بستني گردويي است.

بستني گردويي: در صورتي كه دوستدار بستني گردويي هستيد، احتمالا فرد مرتب و منظم و محتاطي هستيد. بسيار آرمان‌گرا بوده و به جزئيات كار اهميت زيادي مي‌دهيد. وظيفه‌شناسي، برنامه‌ريزي اقتصادي و وجدان‌كاري از خصوصيات شماست. از رقابت با ديگران، به خصوص در ورزش لذت مي‌بريد و دوست داريد هميشه رييس باشيد. شما بيشتر با دوستداران بستني شكلاتي و گردويي سازگاري داريد.

بستني موزي: اگر بستني موزي را به ساير بستني‌ها ترجيح مي‌دهيد، مسايل را بسيار ساده گرفته،‌ سخاوتمند هستيد و متعادل عمل مي‌كنيد. به راحتي با ديگران كنار مي‌آييد و صداقت و همدلي شما زبانزد همه است. شما قدرت سازگاري با همه نوع ذايقه را دارند.

بستني توت‌فرنگي: اگر بستني توت‌فرنگي را مي‌پسنديد، فردي خجالتي هستيد اما احساسات قوي داريد. شكاك، مستبد، خودراي و درون‌گرا هستيد و به‌دليل ضعف‌هايتان، خودتان را سرزنش مي‌كنيد. گاهي بداخلاق و بدبين مي‌شويد و اعتماد به نفس كمتري نسبت به ديگران داريد. دوستداران بستني توت‌فرنگي با شكلات دوستان بيشتر كنار مي‌آيند.

بستني قهوه: علاقه‌مندان به بستني قهوه، حافظه خوبي دارند و خاطرات گذشته را به خوبي به ذهن مي‌سپارند و از مرور كردن خاطرات لذت مي‌برند. آنها احساسات خود را به راحتي بروز مي‌دهند و با افرادي كه بستني شكلاتي دوست دارند، سازگارترند.

بستني پسته‌اي: اگر دوستدار بستني پسته‌اي هستيد، صبر و تحمل زيادي داريد و مشكلات را با شكيبايي پشت‌سر مي‌گذاريد. كمتر خشمگين مي‌شويد، فردي احساساتي هستيد، با ديگران روابط خوبي داريد و مشكلات دوستان و اطرافيانتان را درك مي‌كنيد. شما با افرادي كه بستني موزي را مي‌پسندند، هماهنگي بيشتري داريد.

شاد باشید و از خوردن بستنی لذت ببرید .

به کجا چنین شتابان

2009-09-01T14:43:00.004+04:30

به یاد استاد شفیعی کدکنی که در دهه هفتم زندگی و در روزهایی که بسیاری از دوستدارنش در آرزوی استفاده از محضرش می سوزن ناگزیر بار سفر بست و رفت.

به کجا چنین شتابان
گون از نسیم پرسید
دل من گرفته زینجا
ز غبار این بیابان
هوس سفر نداری؟

همه آرزویم اما … چه کنم که بسته پایم
چه کنم که بسته پای
مبه کجا چنین شتابان؟
به هر آن کجا که باشد،بجز این سرا، سرایم
سفرت به خیر اما
تو و دوستی خدا را
چو از این کویر وحشت، به سلامتی گذشتی
به شکوفه ها به باران برسان سلام ما را
برسان سلام ما رابرسان سلام ما راسلام ما را…

واقعا چرا؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

من زیاد نمی شناختمش و فقط بعضی از شعرهاش (مثل شعر بالا) رو شنیده بودم و دوست داشتم ولی از شنیدن رفتنش غم سنگینی تو دلم نشست از فکر این که چه دلیلی همچین آدمی رو بعد از این همه سال مجبور به مهاجرت می کنه.
واقعا جای تاسف و از اون بدتر جای ترس داره.

هذیان گویی یک زیزیله دل شکسته

2009-08-16T13:39:00.007+04:30

یادمه حدود سه سال پیش اولین روزی که دختر دایی کوچیکه می رفت مدرسه تو مراسم تدفین دائیش به زن داییم گفتم "خدا بهت صبر بده"بهم گفت "پدرم مرد همه گفتن صبر، مادرم که مرد همه گفتن صبر، اون برادرم مرد همه گفتن صبر، حالا هم همه میگن صبر، آخه چقدر صبر؟ چقدر صبر؟"

حالا امروز بعد از سه سال یه برادر دیگه هم رفت و باز هم صبر؟ آخه خدایا چرا؟

تراژدی وحشتناکیه که یه نفر سه تا برادرش رو تو حادثه رانندگی از دست بده. به این ادم چی میشه گفت برای دلداری؟ نمی دونم.
خدایا خسته شدم. سرم داره منفجر میشه از این همه خیر بدی که این روزا شنیدم.

امروز برادر سوم هم مثل دو تای قبلی بخاطر یه حادثه رانندگی و بخاطر یک بی احتیاطی دیگه رفت. رفت پیش همه اونهایی که به راحتی آب خوردن تو حوادث رانندگی تلف میشن و کسی هم عین خیالش نیست. در حالی امروز بردار زن داییم رفت که خانومش یه چند روزه بخاطر نوسان فشار تو بیمارستان بستریه و حتی ممکنه برای آخرین بار هم نتونه با همسرش خداحافظی کنه. مامانم میگفت عشق و علاقه این دو تا زبون زد فامیل بوده و حالا . . .

پسر خاله مامانم در حالی امروز رفت که فرصت نکرد عروسیه پسرش رو که قرار بود به همین زودی ها باشه ببینه و در حالی رفت که یه بچه کند ذهن از خودش بجا گذاشت.

یادمه کمتر از دو ماه پیش اتفاقی تو خیابون دیدمش. ما تو ماشین بودیم و اون با موتور لعنتیش. ما مسیر تقریبا زیادی رو دنده عقب رفتیم که بهش برسیم و شاید باور نکنید من یک لحظه تو ذهنم گذشت که شاید این آخرین بار باشه که می بینمش پس چه خوب که این فرصت رو از دست ندیم (من اصولا بدبینم). مامانم بهش گفت "چقدر پیر شدی" (به نظر من هم خیلی شکسته شده بود) و اونم گفت "رفتنی باید بره دیگه دختر خاله" واقعا اون روز کی فکرش رو می کرد که اینقدر زود بره.

وقتی به این فکر می کنم تو سال های اخیر زن داییم چند نفر از کسایی که دوستشون داشت رو از دست داد مغزم داغ میشه. واقعا چقدر صبر.

دیروز خرد و خسته و ناامید اومدم شرکت. بخاطر اتفاقات جمعه کلی روحیه ام رو از دست داده بودم و خبر ضربه مغزی پسرخاله هم داشت مدام تو سرم زنگ میزد که تو فیس بوک دوستم رو دیدم. بعد از دو سه سالی که رفته بود آمریکا و خبری ازش نداشتم. بعد از این همه مصیبت تو روزهای اخیر دیدن ناتالی اتفاق خوبی بود. بهش گفتم چکارا می کنی گفت "بیمارستانم، برادرم یه روز صبح پاشده و دیگه چشماش جایی رو ندیده، یه تومور رو اعصاب چشمش بود" حالا هم بعد از عمل معلوم نیست بیناییش برگرده یا نه!" بعد از چند سال دوری و دربدری همه خونواده ش چهار ماه پیش دور هم جمع شدن که اینطوری شد.

یادم میاد که روزای آخری که بابام تو آی سی یو بستری بود منو برد یه کلیسا با هم شمع روشن کردیم و وقتی برگشتم چقدر آروم شده بودم. چقدر دلم می خواد الان هم برم همون جا شمع روشن کنم. ولی چرا باید برم؟ مگه خدا به حرفهای ما گوش میده؟

دیروز بنفشه نوشته بود "عجب صبری خدا دارد" براش نوشتم اول صبحی ما رو به کفر گفتن ننداز.

خدایا اصلا صدای ما رو می شنوی و صبر می کنی؟

خدایا صدام منو می شنوی؟

خدایا صدای خونواده های غزادار این روزها رو می شنوی؟

خدایا صدای خانم محتشمی پور و خانم ها دیگه رو می شونی؟

خدایا صدای کروبی رو می شنوی؟

خدایا صدای اونایی که تو روزای اخیر به نوعی صدمه دیدن و الان هم معلوم نیست تو چه وضعی هستن می شنوی؟

خدایا صدای زن دایی من و صدای زن داداشش که این همه عاشق شوهرش بود و الان رو تخت بیمارستان افتاده می شونی؟ خدایا صدای پسرش رو که از نظر ذهنی و جسمی مشکل داره می شنوی؟

خدایا صدای ناتالی خوش قلب ترین دوستی که داشتم رو می شنوی؟

خدایا می شنوی و صبر می کنی واقعا عجب صبری داری؟

هرچند که من فکر می کنم صبر ما بیشتر از صبر توست چون ما رو قابل نمی دونی که بدونیم حکمتت چیه و فقط باید عواقبش رو تحمل کنیم.

وقتی مسلمان بخاطر خلخال یک زن یهودی بمیره هم جای تعجب نیست پس حکم ما چیه؟ ما باید این روز ها چه حالی باشیم؟ واقعا چقدر صبر؟

خدایا خسته شدم. خسته ی خسته.

خدایا دل شکسته ام. دل شکسته ی دلشکسته.

خدایا ناامیدم. ناامیدِ ناامید.

کافه چی تو کافه کافکا نوشته بود زندگی آدم رو مستهلک می کنه و من فکر میکنم زندگی آدم رو نابود می کنه.

Evolution

2009-08-14T03:49:00.002+04:30

Evolution is slow and painful. For every small change in our shape or behaviour hundreds of years are needed. First Genes mush mutate, once the mutation is complete there is a good chance that the mutation was towards the wrong direction and it eventualy fades away. Once in many million times the mutation takes us towards a new path with a better chance of survival and we eventually become better, stronger, or more compatible with our environment.

There are a lot of things about humans that we don't actually like, for example most of us prefer to be a vegetarian than having to kill an animal to feed ourselves. But our bodies are designed to be meat lovers. It is extremely hard for us to obtain for example vitamin B12 from other sources than red meat. These days vegetarians rely on supplements to over come this problem, but one day perhaps, there will be a mutation in us that allows for our body to produce vitamin B12. Then the vegetarian portion of the population will grow and eventually all people will be vegetarians.

Unfortunately in a similar way we are designed to survive and we are designed to kill others for food or for territory. As a matter of fact that is the reason we are here today. We successfully found enough food to survive and as Homo Sapiens managed to kill all the Neanderthals about 600000 years ago and become the only intelligent species on the planet.

It has been hundreds of years that the peace loving portion of the population is trying to teach the rest of us that violence isn't the answer. Talk to any human being these days, even the dictators or serial killers (well may be not the serial killers, because they are probably mentally sick) or the ones who order the start of the war and they will claim that human life is precious to them. They will tell you that they have been forced to take action. They have been forced to start the war or forced to kill fellow humans for the sake of humanity. Turns out the problem is that we have not evolved enough to be better people. We know that violence isn't the answer. There are many studies (see this for example) that says you won't gain any information by torturing people and yet there are many of us (believe me) that put in the right situation would commit torture. The most famous example is perhaps the Stanford Prison study, which shows put in the wrong place, the tortures are as much victims of their situations as the people being tortured. I saw another study that I can't find right now that persuaded enough, for the sake of science about %80 of ordinary people were willing to put an unknown person under excruciating pain.

Ever since Genghis Khan's reign of terror, we haven' t evolved. Deep down many of us (This makes me so scared. I like to think I am not one of them, but it is hard to deny when it includes %80) are build to love it. Build to love having more land and more power. Just count the number of teenagers that love horrifying video games and you get the picture. Came Hitler's time, the magic mutation wasn't happening yet. It may take thousands of more years before we all become like Mahatma Gandhi.

However this doesn't justify it does it? We are smarter than Genghis khan was, perhaps on average we are even smarter than people in Hitler's time. We have evolved enough to realize that torture is bad and horrible. We have tried to build safeguards such as UN to prevent us from killing each other. We are like vampires who try to live like humans. So when something as bad happens it makes me realize more than ever that our safeguards haven't been enough. We still need to work on it. Still need to think about it during the calm and quiet to prevent it from sparking when things start going wrong. We need to work on our social systems because the evolution has not taken place yet. We need to become violence vegetarians by choice and consciously because our biology is still weak and useless. When it comes time that I am put in a similar situation I will try to stop the violence. I will try not to be violent and I will try to spread the word against it.

P.S. If you can read Farsi, check this out

شیر پاکتی

2009-08-04T14:08:00.003+04:30

آقای قطبی

وقتی تیم پرسپولیس رو تو بدترین وضعیت ول کردید و شبونه فرار کردید بخشیدمتون چون دوستون داشتم.

وقتی علیرغم ادعاهای مکرر نتونستید تیم ملی رو به جام جهانی ببرید بخشیدمتون چون دوستون داشتم.

ولی امروز نمی بخشمتون چون دیگه دوستون ندارم.

مردم ایران همیشه در کنار شما بودن و حمایتتون کردن حتی وقتی که نتیجه نمی گرفتید. اونا قلبشون رو به شما دادن چون شما از قلب شیر حرف زدید. شما در عوض برای ما چه کردید؟ وقتی ما مردم به شما احتیاج داشتیم و دوست داشتیم یکبار دیگه شما رو در کنار خودمون ببینیم شما به ما پشت کردید. براتون متاسفم چون به هممون ثابت کردید فقط به فکر منافع خودتون هستید.

نگید که مجبور بودید چون شاگردهای با غیرتتون در تیم ملی ثابت کردند که اگه کسی بخواد می تونه در کنار مردم باشه. ما از شما نخواستیم که حتما در کنار مردم باشید ولی حداقل توقع داشتیم به احترام تمام عشق و محبتی که ایرانیها به پاتون ریختن روبروشون قرار نگیرید.

از امروز چطور می تونید در پیشگاه مادر سهراب و مادر ندا و هزاران شیر مرد و شیر زن ایرانی از دل شیر حرف بزنید در حالیکه خودتون حتی شیر پاکتی هم نیستید.

براتون متاسفم و نمی بخشمتون.

PLSSSSSSSSSSSSSSSSSS STOP IT

2009-08-02T10:42:00.007+04:30

یکی از دردناکترین تجربه های زندگی دیدنِ شکستن یک مرد و شنیدن صدای این شکستنشه. اونم مردی که لبخندش برات تصوری از انرژی مثبت و شادی کودکانه بود.خیلی از ما دیشب این تجربه رو داشتیم. ولی ای کاش که اون مرد بدونه که هنوز پیش ما همونقدر عزیزه و شاید عزیز تر از قبل

پ.ن. ا : در همین ارتباط، اینجا رو بخونید
پ.ن.2: این عکس رو از وبلاگ خانوم زیگزاگ برداشتم که اونم از یه جای دیگه قرض گرفته بود.

پ.ن.3: نونوچه ازم نخواه که غمگین ننویسم چون قلبم شکسته

خداحافظ بلاگفا

2009-07-29T17:48:00.008+04:30

امروز تمام نظرات نوشته شده توی بلاگفا رو با کپی و پیست به اینجا منتقل کردم و بعد از اینکه کمی پست های منتقل شده رو مرتب کردم بلاخره مجبور شدم کاری رو که دوست ندارم انجام بدم و همه پست های بلاگفا رو یکی یکی پاک کردم. باور کنید خیلی حس بدی بهم دست داد. دلم برای وبلاگ بلاگفامون تنگ میشه.
اولین روزی که با زیزیلک وبلاگ نویسی رو شروع کردیم هر دو رو انتخاب بلاگفا هم نظر بودیم و با هم یه قالب صورتی خوشکل واسش انتخاب کردیم. محیط بلاگفا رو دوست داشتم و باهاش احساس راحتی می کردم.

حالا بعد از حدود هشت ماه بخاطر عملکرد مدیران بلاگفا و بخصوص سرویس دهی نامناسبشون در روزهای اخیر مجبور شدیم از بلاگفا اسباب کشی کنیم.
از اومدن به اینجا پشیمون نیستم ولی ناراحتم. شاید این برگرده به دل بستگی من به همه متعلقاتم. چون بطور کلی دل کردن از هر چیز و هر جایی برام سخته هر چند که معمولا خیلی زود با محیط خو می گیرم و بهش عادت می کنم و امیدوارم که در مورد Blogspot هم همین طور باشه.
درسته که از دست بلاگفا خیلی خیلی عصبانیم و هرگز بخاطر توهین به من بعنوان یکی از استفاده کننده ها مدیراش رو نمی بخشم (یکی از این نمونه توهین ها این که ابزار تهیه کپی پشتیبان از کل مطالب وبلاگ تو این چند روزه غیبش زده بود) ولی این کمال نامردیه که بخاطر محیطی که تو این مدت در اختیار ما قرار گرفت از بلاگفا تشکر نکنیم.
بلاگفا این امکان رو به ما سه نفر داد که بعد از سال ها یکبار دیگه اتاقی مشترک داشته باشیم هر چند مجازی و ما تونستیم افکار و ایده هامون رو با هم توش به اشتراک بزاریم. جنبه هایی از وجود همدیگر رو شناختیم که قبلا بهش توجه نکرده بودیم و تونستیم به درک بهتری از دغدغه ها و تفکر همدیگه برسیم. در هر صورت بلاگفا رو بعنوان خونه مجازی اولمون هیچ وقت فراموش نمی کنیم و این رو هم فراموش نمی کنیم که صاحبخونمون چطور از اون خونه بیرونمون کرد.

پ.ن.: امروز که ساعتها تو این وبلاگ چرخیدم و مرتبش کردم احساس کردم که دوستش دارم. مخصوصا از قالب سبزش خیلی خیلی خوشم میاد. :)

New home

2009-07-26T21:12:00.004+04:30

I really don't like moving from one place to another. I remember the first time we ever moved from our old house in Tehran into a new apartment, we were really excited at first. We had lived in the old house for years. I was 18 when we finally convinced my dad that the 50 year old house in barely livable and it would be better if we moved to a nicer, safer neibourhood. Deep down however we loved the house and its private backyard and in particular the huge blue fountain with the statue of a little girl holding a gold fish in her hands. When The fountain was large enough that when I was a little kid the three of us could play in it in hot summer days of Tehran.

So we were excited that a newly wed couple is going to move to the house and they are going to take good care of the place. We tried to clean it well and leave them some stuff so that they can start their new life together comfortably. We even painted the fountain and the nice little girl for them to enjoy. Little did we know that this was their scam to get a huge discount and their plan was to destroy the place as soon as they have a chance and build a new apartment building over it. A few weeks after our neighbors told us that the house was destroyed with the little girl and her gold fish.

My next moving was when I left home to go to Canada and I had to be far from my family for the first time in my life. Ever since every time we moved, I have lost something. My lucky "La Little Prince" figure (which luckily I found in the next move), My friends in Canada, my best roommate ever and this time probably some of our friends who are used to checking us out on blogfa and won't find us here.

At the same time, every move brings with it a new life, a new start and new friends. We had to leave Blogfa. Everyone is leaving Blogfa. Its new policies and its taking side in light of the new events had made it unbearable. I hope we make new friends here and I hope that we can stay here for a long time.

Zizili had made a lot of effort to make this move to happen and I love the new green color. Ever since I was a child I loved green. Most of my friends know that and as a results a lot of my precious gifts are green :) I hope we stick with it forever if Zizili and Noonche also agree

سلام

2009-07-26T19:40:00.002+04:30

بخاطر برخی از مسائل مجبور شدیم از Blogfa به Blogspot اسباب کشی کنیم.

سعی می کنیم تا آخر هفته کل مطالب ثبت شده در وبلاگ قبلی رو به اینجا منتقل کنیم.

بعدا اضافه شد: به مناسبت منزل نو، من یه وبلاگ دیگه رو می خوام تو بخش پیوندها اضافه کنم.

وبلاگ آقای زیپ و خانوم زیگزاگ.

خانوم زیگزاگ کسیه که به من یاد داد چطور از Google Reader استفاده کنم. من قبلش نمی دونستم که حتی وبلاگ های فیل.تر شده رو هم میشه باهاش دید و در ضمن خبر اسباب کشی دسته جمعه رو هم من از خانوم زیگزاگ شنید. از همین جا میگم که زیگزاگ جونم خیلی باحالی و خیلی دوست دارم :*

وصیت نامه داریوش به خشایار (Blogfa - by Noonooche)

2009-07-25T05:07:00.001+04:30

اینک که من از دنیا میروم ؛ بیست و پنج کشو جزو شاهنشاهی ایران است و در تمام این کشورها پول ایران رواج دارد و ایرانیان در آن کشورها دارای احترام هستند و مردم کشورها نیز در ایران دارای احترام می باشند . جانشین من خشایار باید مثل من در حفظ این کشورها بکوشد و راه نگهداری این کشورها این است که در امور داخلی آنها مداخله نکند و مذهب و شعایر آنها را محترم بشمارد . اکنون که من از این دنیا میروم ؛ دوازده کرور زر در خزانه پادشاهی داری و این زر یکی از اکان قدرت تو می باشد ، زیرا قدرت پادشاه فقط به شمشیر نیست ، بلکه به ثروت نیز هست .البته به خاطر داشته باش که تو باید به این ذخیره بیفزائی ، نه این که از آن بکاهی . من نمی گویم که در مواقع ضروری از آن برداشت نکن ، زیرا قاعده این زر در خزانه آن است که هنگام ضرورت از آن برداشت کنند ، اما در اولین فرصت ؛ آنچه برداشتی به خزانه برگردان . مادرت آتوسا بر من حق دارد ، پس پیوسته وسائل رضایت خاطرش را فراهم کن ده سال است که من مشغول ساختن انبارهای غله در نقاط مختلف کشور هستم . من روش ساختن این انبارها را که با سنگ ساخته می شود و به شکل استوانه است ، در مصر آموختم و چون انبارها پیوسته تخلیه می شود ، حشرات در آن به وجود نمی آیند و غله در این انبارها چند سال می ماند ، بدون اینکه فاسد شود و تو باید بعد از من به ساختن انبارهای غله ادامه دهی تا اینکه همواره آذوقه دو یا سه سال کشور در آن موجود باشد و هر ساله بعد از اینکه غله جدید به دست آمد ، از غله موجود در انبارها برای تامین کسری خوار و بار استفاده کن و غله جدید را بعد از اینکه بوجاری شد ، به انبار منتقل نما . به این ترتیب تو هرگز برای آذوقه در این مملکت دغدغه نخواهی داشت ، ولو دو یا سه سال پیاپی خشک سالی شود . هرگز دوستان و ندیمان خود را به کارهای مملکتی نگمار . برای آنها همان مزیت دوست بودن با تو کافیست . چون اگر دوستان و ندیمان خود را به کارهای مملکتی بگماری و آنان به مردم ظلم کنند و استفاده نا مشروع نمایند ، نخواهی توانست به مجازاتشان برسانی ، چون با تو دوست هستند و تو ناچاری که رعایت دوستی بنمائی . آبراهی که من می خواستم بین رود نیل و دریای سرخ به وجود بیاورم ،هنوز به اتمام نرسیده و تمام کردن این آبراه از نظر بازرگانی و جنگ خیلی اهمیت دارد و تو باید آن آبراه را به اتمام برسانی .عوارض عبور کشتی ها از آن آبراه نباید آنقدر سنگین باشد که ناخدایان کشتی ترجیح بدهند که از آن عبور نکنند . اکنون من سپاهی به طرف مصر فرستادم تا اینکه در این قلمرو ایران نظم و امنیت برقرار کنند ، ولی فرصت نکردم سپاهی به یونان بفرستم و تو باید این کار را به انجام برسانی ، بایک ارتش نیرومند به یونان حمله کن و به یونانیان بفهمان که پادشاه ایران قادر است مرتکبین فجایع را تنبیه کند . توصیه دیگر من به تو این است که هرگز دروغگو و متملق را به خود راه نده . چون هر دوی آنها آفت سلطنت هستند . پس بدونه ترحم دروغگو را از خود دور نما . هرگز عمال دیوان را بر مردم مسلط نکن . برای اینکه عمال دیوان به مردم مسلط نشوند ،برای مالیات قانونی وضع کردم که تماس عمال دیوان را با مردم خیلی کم کرده است و تو اگر این قانون را حفظ کنی ، عمال حکومت با مردم زیاد تماس نخواهند داشت . افسران و سربازان ارتشی را راضی نگهدار و با آنها بد رفتاری نکن . اگر با آنها بد رفتاری کنی ، آنها نخواهند توانست معامله متقابل کنند . اما در میدان جنگ تلافی خواهند کرد . ولو به قیمت کشته شدن خودشان باشد . تلافی آنها این طور خواهد بود که دست روی دست می گذارند و تسلیم می شوند تا اینکه وسیله شکست خوردن تو را فراهم نمایند . امر آموزش را که من شروع کردم ، ادامه بده و بگذار اتباع بتوانند بخوانند و بنویسند تا اینکه فهم و عقل آنها بیشتر شود و هر قدر که فهم و عقل آنها زیادتر شود ، تو با اطمینان بیشتر میتوانی سلطنت کنی . همواره حامی کیش یزذان پرستی باش . اما هیچ قومی را مجبور نکن که از کیش تو پیروی نماید و پیوسته به خاطر داشته باش که هر کس باید آزاد با شد که از هر کیش که میل دارد پیروی نماید . بعد از اینکه من زندگی را بدرود گفتم ، بدن من را بشوی و آنگاه کفنی را که خود فراهم کرده ام ، به من بپیچان و در تابوت سنگی قرار بده و در قبر بگذار ، اما فبرم را که موجود است مسدود نکن تا هر زمان که میتوانی وارد قبر بشوی و تابوت سنگی مرا در آنجا ببینی و بفهمی من که پدر تو و پادشاهی مقتدر بودم و بر بیست و پنج کشور سلطنت می کردم ، مردم و تو نیز مثل من خواهی مرد ، زیرا سرنوشت آدمی این است که بمیرد ؛ خواه پادشاه بیست و پنج کشور باشد ، یا یک خار کن . هیچ کس در این جهان باقی نمی ماند . اگر تو هر زمان که فرصت بدست می آوری ، وارد قبر من بشوی و تابوت را ببینی ، غرور و خودخواهی بر تو غلبه نخواهد کرد . اما وقتی مرگ خود را نزدیک دیدی ، بگو که قبر مرا مسدود نمایند و وصیت کن که پسرت قبر تو را باز نگهدارد ، تا اینکه بتواند تابوت حاوی جسد تو را ببیند . زنهار ، زنهاز ،هرگز ، هم مدعی و هم قاضی نشو . اگر از کسی ادعایی داری موافقت کن یک قاضی بی طرف آن را مورد رسیدگی قرار بدهد و رائی صادر نماید ، زیرا کسی که مدعی است ، اگر قاضی هم باشد ظلم خواهد کرد . هرگز از آباد کردن دست بر ندار ، زیرا اگر دست از آباد کردن برداری ، کشور تو رو به ویرانی خواهد گذاشت ، زیرا قاعده این است که وقتی کشور آباد نمی شود ، به طرف ویرانی میرود . در آباد کردن ، حفر قنات و احداث جاده و شهر سازی را در درجه اول اهمیت قرار بده . عفو و سخاوت را فراموش نکن و بدان که بعد از عدالت بر جسته ترین صفت پادشاهان عفو است و سخاوت ، ولی عفو فقط موقعی باید به کار بیفتد که کسی نسبت به تو خطائی کرده باشد و اگر به دیگری ستم کرده باشد و تو خطا کار را عفو کنی ، ظلم کرده ای ، زیرا حق دیگری را پایمال نموده ای . بیش از این چیزی نمی گویم و این اظهارات را با حضور کسانی که غیر از تو در این جا حاضر هستند ، کردم ، تا اینکه بدانند قبل از مرگ ، من این توصیه ها را کرده ام و اینک بروید و مرا تنها بگذارید ، زیرا احساس میکنم که مرگم نزدیک شده است .

قصه های خوب برای بچه های خوب (Blogfa - by Zizili)

2009-07-14T05:07:00.002+04:30

یادمه اولین بار سوم یا چهارم دبستان بودیم و بابام برای اینکه ما رو با فرهنگ کتاب خونی آشنا کنه یه تابستون چند تا کتاب برای من و زیزیلک خرید. به یاد موندنی ترینشون دو جلد از کتابای قصه های خوب برای بچه های خوب بود.

من و زیزیلک تقریبا این دو تا کتاب رو خوردیم. هر دومون باهم می افتادیم سرشون و شروع می کردیم به خوندن. بابام از خوشحالی و برای تشویق بیشتر بقیه هشت جلدش رو برامون خرید و ما به سرعت خوندنشون رو تموم کردیم.

یادش بخیر. جابلقا و جابلسا، سعدی و مولوی، کلی داستان که خیلی شیرین و واقعا خیلی آموزنده بود. خیلی هاش رو هنوزم یادمه. به جرئت می تونم بگم که این مجموعه مفیدترین کتابهایی بود که ما بچگی هامون خوندیم و تو همون عالم بچگی تاثیر زیادی روی ما گذاشت. می تونم بگم علاقه شدیدم رو به مطالعه مدیون این کتابهای قشنگ و دوست داشتنی و نویسنده شون هستم.

نویسنده ای که در عزلت و تنهایی از این دنیا رفت و یکبار دیگه ثابت کرد که ما چقدر مردم مرده پرستی هستیم. کمتر ایرانی توی سن و سال ما پیدا میشه که حداقل یکی از کتاب های این مجموعه رو نخونده باشه. پس چرا نویسنده اش بجای اینکه مثل جی. کی رولینگ مشهور باشه باید تو تنهایی از دنیا بره.

دو هفته پیش تو شهر کتاب با مخمل دنبال اسباب بازی واسه دختردایی هام بودیم که شندیم خانوم فروشنده داره این کتاب ها رو به یکی معرفی می کنه و میگه من بچه بودم کلش رو داشتم و خیلی جالبند. من هم که فضول! دلم طاقت نیاورد و گفتم ببخشید من هم بچه بودم همشو خونده بودم و خیلی مفید و جالبن که یهو آقاهه هم گفت می دونم چون من هم از طرفداراش بودم. ولی مطمئنم اگه اون روز از اون دونفر هم می پرسیدید که نویسنده این کتابها رو می شناسید و یا می دونید الان در چه وضعیه اون ها هم مثل من نمی دونستن. می خوام از خودم و شما و همه طرفدارای این کتاب ها بپرسم: آخه چرا؟ چرا ما اینقدر نسبت به کسایی که مستقیم و غیر مستقیم به گردن ما حق دارن بی توجهیم و بلافاصله بعد مردنشون افسوس می خوریم و تازه می شناسیمشون.

یادمه چند وقت پیش هم وقتی خبر درگذشت منوچهر احترامی خالق اثر حسنی نگو بلا بگو رو هم شنیدم همینقدر حالم گرفته شد. تازه اون موقع بیشتر چون حتی یکبار هم قبلا اسمشو نشنیده بودم. فکر کن کسی که دوران بچگیت با شعراش کلی حال کردی اونوقت حتی یکبار هم اسمش رو نشنیدی تا روزی که از دنیا رفت.

در هر صورت ادای احترام می کنیم به بزرگانی که کودکی ما را ساختند و امروز دیگر در میان ما نیستند.

مهدی آذر یزدی و منوچهر احترامی روحتون شاد و یادتون گرامی

پی نوشت: عکس ها از صفحه Facebook قصه های خوب برای بچه های خوب و عکس مرحوم احترامی هم از سایت aftab.ir برداشته شده

خدانگهدار مایکل جکسون (Blogfa - by Zizili)

2009-07-12T05:06:00.002+04:30

نمی دونم اولین بار چند سالم بود که مایکل جکسون رو دیدم ولی خوب یادمه که توی ویدیو نوار کوچیکمون (که خدا بخاطر صدقه ای که داده بودیم واسمون فرستاده بود) یه برنامه ازش دیدیم که پشت صحنه کارهاش و تمرین رقص ها شو نشون می داد. اون موقع هنوز سیاه بود و خواهرش هم باهاش بود. همون وقت هم بنظرم بی نظیر بود. سالهای بعد که ویدیومون به نوار بزرگ ارتقا پیدا کرد یکی از دوست هام نواری رو آورد که گلچینی از کنسرت هاش و کلیپ های معروفش بود. خودشو و گروهش انگار از یه کره دیگه اومده بودن. رقصهاشون، راه رفتنشون و حرکاتشون واقعا معرکه بود.

به نظر من مایکل جکسون یک نابغه استثنایی بود و موزیک پاپ دنیا رو یک تنه متحول کرد. از اون دسته نوابغی که هر چند وقت یکبار بدنیا میان که صفحه ای از تاریخ رو ورق بزنن و ما رو به دوره ای جدید راهنمایی کنن. نوابغی که در همه رشته ها می تونیم ردپاشون رو برای همیشه ببینیم.

همیشه دوستش داشتم اونقدر که حیفم اومد تو این وبلاگ باهاش خداحافظی نکنم ولی معتقد بودم و هستم که قدر خودشو ندونست. حالا این هنرمند بی نظیر که به درستی سلطان پاپ دنیا لقب گرفته مرده درحالی که نتونست به آرزوی برگزاری مجدد کنسرتهاش برسه و طرفداراش رو در اندوه و ناباوری گذاشت.

همیشه فکر می کردم ما ایرانیها مرده پرستیم ولی بعد از مرگ مایکل جکسون فهمیدم این خصلت کل مردم دنیاست. تا وقتی زنده بود اینقدر برای خودش حاشیه درست کرد و براش حاشیه درست کردن که بیچاره منزوی شد و وقتی مرد همه مردم دنیا براش عذاداری کردن. به قول خونواده اش "ای کاش وقتی زنده بود می فهمید که اینقدر طرفدار داره"

در هر صورت این هنرمند حال دیگه مرده و دنیا از دیدن هنرش محروم شده ولی ای کاش تا وقتی زنده بود قدرش رو می دونستن تا مجبور نباشن واسش تابوت ۲۵ هزار دلاری بگیرن. توی مراسم یادبودش یکی از رهبران سیاه پوست در موردش جمله ای رو گفت که خیلی بدلم نشست. اون خطاب به بچه های مایکل جکسون گفت "در مورد پدرتون هیچ چیز عجیب و غیر عادی وجود نداشت بلکه این چیزهای عجیب و غیر عادی بودن که اون باید هر روز باهاشون مواجه می شد."

خدانگهدار مایکل جکسون و متشکریم

پی نوشت۱: عکس اول رو از ویکی پدیا برداشتم. عکس دوم رو هم ا زیه ایمیل گرفتم و مستقیم نتونستم بذارم. خواستم با Tinypic بزارمش که دیدم بله! به سلامتی فیلتر شده و بیخیال شدم تا امروز (22 تیر) که بالخره با فیلترشکن اومدم بالا. چه وضعی شده ها. آخه دیگه Tinypic رو واسه چی فیلتر کردید؟

پی نوشت۲: از روز بعد از مراسم یادبودش می خواستم درموردش بنویسم ولی بلاگفا یکی دو روز مشکل داشت. فکر کنم کم کم باید به فکر اسباب کشی از اینجا و رفتن به پارسی بلاگ باشیم.

پی نوشت 3: به نظر شما چه خبری به جز خبر درگذشت مایکل جکسون می تونست ایران رو از صدر اخبار دنیا بکشه پایین؟ می بینید که خدا هم با بندگان صالحشه حتی اگه به قیمت جون بنده نابغه و پرطرفدار ولی از دیار کفرش باشه.

بعدا نوشت: اون روز که این مطلب رو گذاشتم با زیزیلک چت می کردیم. خیلی چیزها تو ذهنم بود که یادم نموند بنویسم و واسه همین یکی دو جمله اش رو که بعدا یادم اومد اضافه کردم. هر چند که هر چی در مورد مایکل جکسون بنویسم حق مطلب ادا نمیشه

تولدم مبارک (Blogfa - by Zizili)

2009-07-07T05:05:00.001+04:30

وقتی کوچیکتر بودم مثلا بیست سال پیش وقتی 14 سالم بود همیشه برام این جمله که " سن خانوم ها جز اسراه " خیلی مسخره بود و می گفتم "واه، سن و سال که قایم کردن نداره. من هیچوقت دوست ندارم که سن و سالم رو قایم کنم" اون وقتها بزرگترین دغدغه هام چیزایی بود از مرتبه این بود که شاگرد چندم میشم، یه وقت تجدید نشم و یا اینکه مواظب کفش کتونیم باشم که کثیف نشه و کلاسم بیاد پایین و یا چه سوالی از فلان معلم بپرسیم که نتونه جواب بده و کنف شه و از این جور چیزا و یا ایکه سر چیزای مسخره با زیزیلک و نونوچه دعوام میشد.

یادمه اون موقع ها آرزو می کردم که ای کاش پسر بودم و حتی بخاطر اینکه دختر شدم ساعت ها گریه می کردم. فکر می کردم اگه پسر بودم دیگه دنیا واسم بهشت بود. یکی دیگه از آرزوهام این بود که زودتر بیست سالم بشه و جشن تولد بیست سالگیم رو بگیرم.

و مهمترین آرزوم قبول شدن تو دانشگاه تو یه رشته خوب بود.

وقتی بیست سالم شد، توی شهرستان دانشجو بودم و نفهمیدم تولد بیست سالگیم چطور اومد و رفت. برخلاف انتظارم تولد با جشن باشکوهی همراه نبود و دور از خانواده و در کنار هم اتاقی هام برگزار شد. فکر می کردم خیلی بزرگ شدم و خیلی چیزا سرم میشه. بزرگترین دغدغه هام این بود که ای وای فلان درس رو نیفتم و چطوری تو شاهرود راه برم و رفتار کنم که برام حرف در نیاد و از کی جزوه بگیرم و با همکلاسیام چطور برخورد کنم.

از زندگیم راضی بودم و به خونوادم افتخار می کردم و خوشحال بودم که توی همچین خونواده ای بزرگ میشم هر چند که هر وقت از شاهرود میومدم تهران به شدت با زیزیلک و نونوچه دعوام میشد و با ناراحتی و دلخوری برمی گشتم دانشگاه

ولی دروغ چرا! از خودم و رفتارم و قیافه ام خوشم میومد.

یکی از آرزوهام این بود که زودتر درسم تموم بشه و از دانشگاه و اون شهر خراب شده راحت بشم فکر می کردم اگه درسم تموم بشه دیگه هیچ غصه ای ندارم. هر چند که کم کم داشتم با دنیای زشت و ستمکار واقعی آشنا می شدم. بعضی وقت ها یه گوشه هایی ازش می دیدم.

تولد بیست و دو سالگیم آخرین تولدم در شاهرود بود و داشتم فارغ التحصیل می شدم. مخمل تازه وارد زندیگیم شده و بود و من داشتم دوره ای جدید و شیرین از زندگیم رو تجربه می کردم ولی حالا دیگه بزرگترین دغدغه زندگیم وارد شدن به دنیای واقعی بود. غم بزرگی از ترک شهری که ازش متنفر بودم احساس می کردم و خوب یادمه که این دلتنگی برای شاهرود و دانشگاه و دوره دانشجویی کاملا تولد بیست و دو سالگیم رو تحت تاثیر قرار داده بود. با ترس و امید به روزهای آینده نگاه می کردم و با حسرت به روزهای گذشته. ولی بازم از زندگیم راضی بودم و احساس خوشبختی می کردم.

بزرگترین آرزوم قبول شدن تو کنکور فوق لیسانس و پیدا کردن یه کار خوب بود.

حالا امروز در آستانه سی و چهارسالگی جرئت نمی کنم بیشتر از چند ثانیه تو اینه به خودم نگاه کنم. نمی دونم چرا نوک بینی م و چونه م به این سرعت دارن به هم نزدیک میشن. پوستی که یه روز بهش افتخارمی کردم حالا پر از لک و پیش و جوش شده.

موهای سفید سرم اینقدر زیاد شده که دیگه حسابشون از دستم در رفته. بعضی روزها زانو درد شدید دارم و کتف درد و گردن درد و از همه مهم تر سر درد جزیی از وجودمه.

در مورد اضافه وزنم و هیکلم حرف نزنم بهتره. مدتها است دارم به انواع و اقسام عمل های زیبایی فکر می کنم ولی ایمکاناتش نیست.

دیگه مثل 14 سالگی لازم نیست مدتها انتظار بکشم که یکسال به عمرم اضافه بشه و آرزو کنم زودتر به بیست سالگی برسم. دیگه روزها مثل برق و باد می گذرن و چشم رو هم میزارن روز تولدم می رسه.

پدری که همیشه باعث سربلندی و افتخارم بود از دست دادم و یکی از خواهرام هم کیلومترها ازمون دوره.

حالا کم کم دارم می فهمم که چرا سن خانوم ها جز اسراره اگر چه هنوزم به پنهان کردن سنم اعتقادی ندارم ولی این حرف دیگه برام مسخره نیست.

دغدغه های زندیگیم دیگه همشون مربوط به خودم نیست بخش زیادیش مربوط به وضعیت جامعه و وضعیت اعضای خونواده مه.

همه چی در مقایسه با گذشته ها تغییر کرده. دغدغه هام بزرگتر شده و غصه هام عمیق تر. تنها چیزی که هنوز مثل قبل مونده و باعث خوشحالیه رابطه صمیمانه من با خونوادمه و عشق و علاقه ای که بینمون مونده.

من هم مثل همه آدما در طول زندگیم بارها و بارها تغییر کردم. قیافه م، افکارم، دغدغه هام و مسیر زندگیم هر روز دچار تغییر و تحول شده ولی هنوزم به لطف داشتن یه خونواده مربون و یه همسر دلسوز و به لطف داشتن دوستای خوبی که در طول زندگیم باهاشون اشنا شدم، می تونم ادعا کنم که آدم خوشبختی هستم هر چند که دیگه از خودم و قیافم و وضعیت ظاهریم خوشم نمیاد.

در هر صورت من در آستانه سی و چهار سالگی یکبار دیگه با حسرت به گذشته و با بیم و امید به آینده نگاه می کنم با این تفاوت که این بار زمان به سرعت در حال سپری شدنه و من دیگه نمی دونم چه آرزو و چه هدفی دارم. شاید الان بزرگترین آرزوم گذروندن موفقیت آمیز امتحان IELTS باشه ولی مطمئن نیستم.

البته یه آرزو دارم و اونم اینه که بتونم بعنوان یک فعال حقوق بشر به مردم کمک کنم

تولدم مبارک

پ.ن.1: زیزیلک عزیزم تولدت مبارک. کاش اینجا بودی و با هم شمع تولد فوت می کردیم.

پ.ن.2: دوبار سعی کردم که این مطلب رو بزارم که هر بار blogfa بازی در آورد. این دفعه هم مطمئن نیستم موفق بشم.

پ.ن.3: من دارم سعی می کنم پست های غمگین نذارم. نونوچه جونم اگه این پستم هم غم انگیز بود ببخش

بعدا نوشت: این پست توکای مقدس رو هم ببینید بد نیست. من واقعا از پیری می ترسم و دارم با سرعت باد بطرفش میرم

متولد ماه تیر(Blogfa - by Noonooche)

2009-07-03T05:05:00.002+04:30

متولد زن تير ماه بسيار باوفا، نجيب، صرفه جو و گاهي اوقات خسيس، در آشپزي مقداري قابل، در شبهاي مهتابي بسيار عاشق، و در دوران مادر بودن يك زن كم نظير است.او از انتقاد به شدت نفرت دارد و به معايب خود كمتر گردن مي نهد و پذيرا مي شود.در عرض ماه سه چهار مرتبه بد خلق و خوش خلق مي شود و گاهي قهر مي كند و در لاك خود فرو مي رود. اگر با شما دعوا و اوقات تلخي كرد،‌براي آشتي كردن هرگز پيشقدم نمي شود. روزي كه هوا ابري و باراني است، اندهگين و كسل است، وقتي آفتاب از لابلاي ابرها بيرون آمد، كاري مي كند تا پا به پاي او غرق شادي بشويد. پيش بيني اخلاق و رفتار دختر تير ماه درست مثل اين است كه بخواهيد هواي دو ماه ديگر را امروز پيش بيني كنيد.

اما در مقابل راه پول جمع كردن را بسيار خوب بلد است و با اين خصلت خود مشاور مالي بسيار بزرگي است. به گذشته ها علاقه زيادي دارد و اشياء كهنه و قديمي را با ولع خاصي نگاهداري مي كند، به نحوي كه اگر شما بتوانيد اسباب و اثاثيه خصوصي او را بگرديد،‌با كمال تعجب چيزهاي كهنه اي در آنها پيدا مي كنيد كه سال ها از عمرشان گذاشته است: بلوزي كه از مد افتاده است، گيره مويي كه چندين سال قبل از كنار دريا خريده شده و حتي يك بار هم مورد استفاده قرار نگرفته، جوراب پاره اي كه ده سال پيش آن را مي پوشيد و به كوهنوردي مي رفت و قاب عكس شكسته اي كه روز گاري عكس پدر بزرگ در آن بود. شايد اگر روزي پاي غرور و ابراز شخصيت در كار باشد، ناگهان پول زيادي خرج كند، اما به طور معمول ميزان پولي كه خرج مي كند، خيلي كمتر از ميزاني است كه بدست مي آورد .

برخي نبايدها وجود دارد كه شما بايد در مورد زن متولد تير ماه به خاطر بسپاريد. اولا اينكه زن تير ماه از اينكه مورد انتقاد قرار گيرد، به شدت نفرت دارد، اگر مورد تمسخر واقع بشود، شديدا آزرده خاطر مي گردد و بالاخره اصلا تاب و تحمل طرد شدن را ندارد. اگر شخص مورد نظرتان متولد تير ماه است،‌حتما اين سه موضوع را به خاطر نگاه داريد. او كمتر ممكن است عصبانيت خود را ظاهر سازد. و بيشتر اوقات سعي مي كند به صورت كجدار و مريض با شما رفتار نمايد. اگر كاري كه موجب رنجش خاطرش شد، بهتر است قدم اول را براي آشتي، شما برداريد. سعي كنيد نسبت به مادر او خيلي مهربان باشيد. از نظر زن متولد تير ماه مادر كسي است كه اصلا نمي تواند ناراحتي اش را ببيند: از بازگو كردن جوك هايي كه براي مادر زن ساخته شده است، خودداري كنيد زيرا اصلا تاب تحملش را ندارد.

خلق و خوي او لااقل ماهي چهار بار تغيير كلي پيدا مي كند و اين تغييرات همزمان با تغييرات ظاهري شكل ماه است. علاوه بر اين روزي دو بار هم تغييرات مزبور نيز متناسب با جزر و مد درياست.( البته به شرط اينكه اين دريا، درياي خزر يا مديترانه نباشد زيرا اين دو دريا جزر و مد ندارد). شايد بهترين تعريفي كه بتوان از خلق و خوي او كرد، اين باشد كه گوييم زمان تغييرات اخلاقي اش قابل پيش بيني است، ولي چگونگي اين تغييرات غير قابل پيش بيني هستند.

او،‌مثل بقيه هم جنسان خود كه در اين ماه متولد شده اند، آشپز بسيار قابلي است. او به هيچ وجه با قوطي هاي كنسرو يا غذاهاي منجمد ميانه خوشي ندارد، علاقه اش به طباخي چنان است كه اگر فرصت كند حتي بيسكويت هاي مورد نياز منزل را هم شخصا مي پزد. رفتار اين زن به هنگام سرو كردن غذا واقعا تماشايي و جالب است. با حركاتي بسيار موزون و لبخندي بسيار دلپذير غذا را به سر ميز مي آورد، آن را سرو مي كند و چنان با دقت قطعاتي مورد نظر هر كس را توي بشقابش مي گذارد كه وصف آن غير ممكن است.

اگر شما بتوانيد اعتماد او را به خود جلب كنيد، از نظر غذا و عشق هرگز دچار كمبود نخواهيد شد. از نكاتي كه پس از ازدواج با زن متولد تير ماه بايد رعايت كنيد، خودداري از اقدامات و رفتاري است كه موجب تاثر او و فرو رفتن به لاك اندرون شود. احساسات او به قدري رقيق و حساسيت او به قدري زياد است كه كوچكترين بي توجهي و يا ندانم كاري شما مي تواند قلبش را جريحه دار سازد. حساسيت او در مقابل رفتاري كه با وي مي شود،‌خارق العاده است و در ضمن بسيار هم زود رنج است. اشكش فورا به راه مي افتد و اين امر ايجاب مي كند كه هميشه دستمالي همراه داشته باشد.

زني كه در تيرماه متولد شده است،‌الزاما خسيس نيست اما نشانه هايي از اين حالت در وي مشاهده مي گردد. شما مي توانيد او را صرفه جو و دور انديش بناميد . صبر و شكيبايي يكي از صفات بسيار خوب اوست، با وجود اين وقتي از موضوعي ناراحت شد، بايد به كمكش بشتابيد و كاري كنيد تا احساساتش جريحه دار نشود. از خود گذشتگي زن متولد تير ماه براي كساني كه دوستشان دارد، حد و مرزي ندارد. وقتي يكي از اين افراد به وي احتياج پيدا كرد، ‌ديگر هيچ نوع اثري از آن دور انديشي ها، احتياط ها و تعمق ها در وجودش مشاهده نخواهد شد و چنان بيبا كانه قدم پيش مي گذارد و از خود گذشتگي نشان مي دهد كه به راستي اعجاب انگيز است.

شما مي توانيد حتم داشته باشيد كه وقتي در تنگنا و سختي قرار گرفتيد، او نه تنها رهايتان نخواهد كرد، بلكه با تمام قدرت پا به پاي شما با مشكلات نبرد مي كند تا از مخمصه نجات پيدا كنيد.در يك چنين مواقعي است كه شما متوجه مي شويد آن موجود ظريف و شكننده ديروز چگونه مي تواند به صخره اي پا برجا و پرمقاومت تبديل بشود. در لحظات بحراني مغزش مثل يك كامپيوتر شروع به فعاليت مي كند و بهترين راه حل مشكلات را نشان مي دهد. اگر گرفتاري مزبور شامل حال خانواده او بشود، سعي مي كند با گرمترين احساسات و عميق ترين عشق ها خانواده خود را از بلا دور مي كند. علاقه اين زن به بچه هايش چنان است كه پس از تولد اولين كودك ممكن است اين توهم براي شوهرش براي به وجود بيايد كه ديگر مانند سابق مورد علاقه زنش نيست.

دختر خاله جونه عزیزم تولدت مبارک .

زیزیلک خانوم قشنگ تولدت مبارک .

زیزیلی خانوم مهربون تولدت مبارک .

شاد و خوش و سلامت باشید .

( Happy Birthday Zizili Joonam (Blogfa - by Zizilak

2009-07-02T05:04:00.002+04:30

Happy Birthday Zizili joon

Noonche joon you asked us not to write about the sad and the bad news and memories. Even though we can’t ignore them, life goes on and we should try to enjoy it. I agree with you so let’s talk happy news.

Happy birthday Zizili joon! I hope that you enjoy your birthday. I really miss being there and celebrating our birthdays together.

I couldn’t think of a good gift for you. So I decided to show you the Nova Science website. I hope it is not too confusing and too much science for you. In particular you can watch this new video about synthetic diamond I also hope that you can watch the video’s in this website. Neil deGrasse Tyson is an astrophysicist who tries to make science fun. He is really a funny guy and really smart. The topics are awesome and his explanations are easy to understand. It takes your attention away from the world around you.

July is a happier month than June. A lot of my friends and family are born in July, including Zizili joon, Sibak and dokhtar khale. I hope it brings us hope this year. More exciting; on Zizili’s birthday I am going to an engagement party and since I will be the only Iranian there, there is no need to talk about politics. A very good friend of mine is tying the knot with his long time best friend. Better yet, I am going back to Toronto for the party and I will be able to see my friends that I dearly miss as well. It is going to be a more promising month than June.

Zizili joonam, I hope you have lots of fun in Rasht and enjoy your birthday.

Noonche joon you are responsible for the cake.

P.S. I really miss Mamani

( In my Dad's memory (Blogfa - by Zizillak

2009-06-17T05:03:00.001+04:30

Two week after I had returned, working really hard to get some results for an upcoming July meeting in France (my first trip to Europe and I was really excited) his best friend of 50 years passed away unexpectedly. That year and the year before, we lost so many dear to us including my grandmother. It was just a spiral of misery after that. My dad lost hope, and with that his health and memory.

Three months later when I visited him again, even though I had heard the descriptions of his health it came as such a shock. Now all I can remember from him, is this frail old man who barely remembered me, battling with Alzheimer’s and Cancer. I couldn’t face it to go back home again for a third time and see him in his grave.

After all these years it is still hard for me to believe that he is not there anymore. For the first two years all my dreams about him, was about his illness, and his frail body crashing in my arms. Now at least I have good dreams. I see him smiling and happy. I see him hugging me coming back from work. One more time I am a happy little girl waiting by the door of our old house in Tarasht neighborhood listening to the sound of the cars passing by, trying to distinguish the distinct sound of his Toyota.

After any misery you learn how to cope, and eventually you learn that life is still going on. You learn that with or without you, your life is passing by, and you learn to have fun in Paris, in your first European visit.

Ironically I am traveling to Europe again this year. Haven’t been there since that summer and ironically I am sitting here trying to get some useful data and distracting myself from the chain of the events by working hard. I interrupt myself every two minutes or so to check out the news and it is not going so well. I can’t imagine the feelings of those who are loosing loved ones so unexpectedly. I hope by the time I find myself in Rome this ordeal is behind us. Like Zizili, I hate June and I will probably hate it for the years to come.

برای خواهرانم (Blogfa - by Zizili)

2009-06-15T05:03:00.001+04:30

گريه نکن خواهرم

در خانه ات درختی خواهد روييد

و درخت هايی در شهرت

و بسيار درختان در سرزمينت

و باد پيغام هر درختی را

به درخت ديگر خواهد رسانيد

و درخت ها از باد خواهند پرسيد:

در راه که می آمدی سحر را نديدی؟

(از کتاب سووشون)

خرداد ماه برای ما ماه غم انگیزیه. چهار سال پیش در هفتم خرداد پدرم برای همیشه از بین ما رفت و ما رو با غمی گذاشت که هنوز که هنوزه ازش کم نشده. می خواستم امسال در سالروز وفاتش مطلبی بنویسم ولی نخواستم حس و حال این وبلاگ رو هم غمگین کنم. ولی . . .

روزی که پدرم از دنیا رفت رو خوب به خاطر دارم. می تونم بگم بدترین روز زندگیم بود. احساس میکردم همه جا رو مه گرفته. احساس می کردم خورشید تیره و تار شده و من هرگز دیگر خورشید رو به رنگ واقعیش نمی بینم. وقتی تو خیابون راه می رفتم احساس می کردم باید همه مردم غمگین باشن و این درد عمیق رو حس کنن.

روزی که پدرم از دنیا رفت ناامیدی تمام وجودم رو پر کرده بود. این یاس بر تک تک سلول های بدنم فشار می آورد و درد شدیدی اون ها رو مرتعش می کرد. احساس می کردم الانه که متلاشی بشم. احساس می کردم تمام روحم در قلبم جمع شده و هر آن از دهنم می زنه بیرون. دلم می خواست با همه وجودم گریه کنم و جیغ بزنم.

روزی که پدرم از دنیا رفت احساس می کردم بین زمین و آسمون معلقم. مثل یه خواب بود. دلم می خواست بیدار بشم و ببینم چند ماه قبل هستم. دلم می خواست لحظه ها رو برگردونم به عقب. همش منتظر یه معجزه بودم ولی معجزه ای اتفاق نیافتاد و من موندم کوهی از غم و ناامیدی.

بعد از مدتی هر چند که این غم بر سینه ام سنگینی می کرد و می کنه ولی من تونستم باهاش کنار بیام و بزرگترین درسی که ازش گرفتم این بود که قطار زندگی هرگز بخاطر تو و مشکلات و غصه های تو از حرکت نمی ایسته و اگر جا بمونی باید پیاده دنبالش بدوی.

آری خواهرای عزیزم زندگی مجموعه ای از تلخی ها و شیرینی ها، مجموعه ای از سختی ها و راحتی ها و مجموعه ای از امیدها و ناامیدی هاست. مهم اینه که از تلخی ها و سختی های زندگی درس بگیری و از شیرینی ها و راحتی های اون لذت ببری و هرگز امیدت رو از دست ندی.

دوست من مواظب خودت باش(Blogfa - by Zizili)

2009-06-05T05:01:00.001+04:30

دادیمش رفت.

به همین سادگی. هنوز باورم نمی شه که دیگه ماشین عزیزم پیشمون نیست. اولین ماشین زندگیمون. اولین چیزی که تو زندگی مشترکمون خریدیمش. خیلی دوستش داشتیم. خیلی دلم براش تنگ شده.

خودش هم انگار نمی خواست دل بکنه از ما. از شنبه هی قرار بود که بفروشیمش و هی کار به فردا می رسید. هر دفعه صبح از پارکینگ بیرون می اومدیم من فکر می کردم که این آخرین باره که با این ماشین از در خونه میایم بیرون. تا بلاخره چهارشنه همه چیز تموم شد.

خیلی ناراحتم. هیچ وقت فکر نمی کردم به این زودی بفروشیمش. همیشه به مخمل می گفتم تو برو یه ماشین بخر و این بشه ماشین من.

اصولا میگن یکی از خصوصیات متولدین تیر حس قوی نوستالژیشونه و این مورد درباره من بشدت صدق میکنه. به این ماشین دل بسته بودم همونطور که به تویوتای زمان بچگیمون دل بسته بودم. حیف که هردوشون به خاطره پیوستن. می دونم هر بار که یه تویوتای اون مدلی قهوه ای و یه پراید نقره ای ببینم یادشون برام زنده میشه. هر چند که به لطف جمع آوری ماشین های بالای سی سال از اون تویوتا دیگه خبری نیست ولی تا دلتون بخواد تو این شهر پراید نقره ای ریخت هر چند که هیچکدوم پراید من نمیشه.

سال ۸۴ صاحبخونمون پول پیشمون رو پس داده بود و اون رو تبدیل به اجاره کرده بود ما هم بعد از گذشت ۶ سال از زندگی مشترکمون رفیتم و یه پراید نقره ای خوشگل و مامانی خزیدیم. پرایدی که خدایی کم آزار بود هر چند که ما خیلی اذیتش کردیم.

هردومون تازه یه سال بود که گواهینامه گرفته بودیم و ناشی بودیم. خلاصه همون روزای اول حسابی از خجالتش در اومدیم. مخصوصا مخمل خان که نمی دونم چرا اصرار داشت سنگ چین بره تو پارکینگ و پارکینگمون هم شیب تندی داشت و خلاصه هفته ای یه دفعه پیش حاج ممد تو گاراژ شاهین بودیم.

یادش بخیر. ماشینمون رو بعد از یه دوره طولانی از مشکلات و عزاداریهای مدام خریدیم و هر چند نباید خرافاتی باشم ولی خرید ماشینمون خط پایان این مصیبت ها بود.

بقول قدیمیها چرخش حسابی برامون چرخید. روزای خوبی باهاش داشتیم و خیلی جاهای کشور رو باهاش گشتیم. حتی تا مریوان و نزدیکیهای مرز عراق هم رفتیم. آخرین مسافرتمون هم به شاهرود بود که خاطرات زیادی رو برامون زنده کرد.

تنها دلخوشیم اینه که کسی که ماشین رو خریده خیلی دوست دارم. اقای تعویض روغنیمونه. یه مرد ساکت و ارومه که قیافش کلی انرژی مثبت به آدم میده. اینقدر دوست داشتنیه که با اینکه قرار گذاشته بودیم که برای فروش ماشین تخفیف ندیم وقتی گفت ماشین رو می خواد کلی از قیمتمون پایین اومدیم.

خداکنه چرخ ماشینمون (ببخشید ماشینش) برای اون هم بچرخه.

یه نکته جالب: آقای که ماشینمون رو خریده هم میگفت بخاطر تصادفی که ۱۶ سال پیش داشته، بعد ۱۶ سال می خواد برای اولین بار پشت ماشین بشینه. بیچاره پرایدمون چه قسمتی داشته!

پ.ن. ۱: این عکس رو که یادتونه از یکی از پست های قبلی قرض گرفتم. از ماشینمون روزای آخر عکس گرفتیم و در اولین فرصت میذارمشون.

پ.ن. ۲: آخرین باری که باهاش رانندگی کردم به آنتنش نوار سبز بستم و از شانس خوبم اقای خریدار هم که همشهری آقای میر حسینه از طرفدارای پر و پا قرصشه و گفته تا آخر انتخابات نوار سبز رو نگه می داره.

پ.ن. ۳: لینک موسیو گلابی و آقای شبگیر رو اضافه کردم. آخرین پست موسیو گلابی رو که درباره آقای موسوی نوشته بخونید. جالبه. سبز سبز باشید.

پ.ن.۴: بعد از مناظره جنجالی اون شب ( همون شب دیگه ) مامان خانوم تصمیم گرفتن که رای بدن. خداییش اگه ما سه نفری با بولدوزر هم می خواستیم ببیرمش پای صندوق نمی اومد. واسه همین یه تشکر ویژه از ریاست محترم جمهور دارم.

یه نگاه به ما کن (Blogfa - by Zizili)

2009-05-26T05:00:00.001+04:30

یکی از برکات دولت خدمتگزار ظهور اخبار بیست و سی بوده که با شکل و طعمی متفاوت ولی با خواصی یکسان با سایر بخش های خبری از شبکه دو سیما پخش میشه. آقای بای رو هم اولین بار در همین برنامه بعنوان یک خبرنگار فعال و زبر و زرنگ زیارت کردیم.

حالا روی سخنم با این خبرنگار محترمه.

جناب آقای بای زیر پاتونو نگاه کنید لطفا. ما ضعیفه ها همین پایین هستیم قربان!

آقای خبرنگار محترم هفته گذشته چهارشنبه از خبر سراسری ساعت 22 شبکه سه سیما گزارشی از شما پخش شد در مورد برپایی نمایشگاه توسط دانشجویان دانشگاه امیرکبیر در محل دانشگاه که در اون دانشجویان هر استان در غرفه ای مربوط به اون استان صنایع دستی و غذاها و شیرینی های متنوع استان خودشون رو به نمایش گذاشتند. انکار نمی کنم که نمایشگاه بسیار جالبی بود و می تونست گزارش جالبی هم باشه اگه شما آشکار حرمت دانشجوهای خانم رو زیر پا نمیذاشتید.

فکر می کنید ندیده گرفتن علنی خانم ها در گزارش به چشم کسی نیومد. مطمئن باشید که اومد. به چشم من و خیلی های دیگه اومد.

ماجرا از اونجایی شروع شد که شما به سراغ جمعی از دانشجویان متشکل از هفت تا هشت نفر آقا و یک خانم رفتید و از اول جمع شروع کردید به پرسیدن استان محل زندگیشون. بعد از دو سه نفر نوبت به اون خانم رسید. در حالیکه دوربین فیلمبردار شما بر چهره خانم ثابت شده بود و ایشون خودش رو آماده کرده بود که جواب شما رو بده شما با بی توجهی تمام به شراغ نفر بعدی که آقا بود رفتید و همینطور به سوال از دیگرون ادامه دادید. چهره بهت زده اون خانم در آخرین لحظه ای که دوربین با سرعت ازش رد شد و به نفر بعدی رسید نظر من و خیلی های دیگر رو به خودش جلب کرد.

من با خودم گفتم حتما تصادفیه و بعد شما به سراغ غرفه ها رفتید. غرفه هایی در تمومشون تعدادی خانم و آقا مسئول غرفه بودند و شما در مورد صنایع دستی و شیرینی های متنوع استانشون از آقایون اون غرفه ها سوال کردید. بله حتی از یک خانم هم سوال نپرسیدید. در اینجا بود که همسر من بعنوان یک مرد دادش در اومد که "چرا این اصلا از دخترها نمی پرسه" بله ! رفتار زننده شما حتی نظر همسر من رو بعنوان یک آقا جلب کرد چه برسه به خود من.

در آخر هم که به غرفه گیلان تشریف بردید، تنها مسئول غرفه خانم بود و شما مجبور شدید از بازدید کننده های غرفه در مورد غذایی که می خوردند سوال کنید. بیچاره غرفه گیلان که به جرم نداشتن آقا در غرفه از توضیح دادن در مورد صنایع دستیش محروم موند.

سوال من اینه: این توقع زیادیه اگه ما از شما بخوایم در گزارش از یک دانشگاه بعد از سوال کردن از ده دانشجوی آقا با یک خانم بله حداقل با یک خانم هم مصاحبه بفرمایید. اون هم در شرایطی که خوشبتانه از نظر من و ظاهرا بدبختانه از نظر شما و بسیاری از آقایون دیگه تعداد خانم های دانشجو در دانشگاه های کشور اگر بیشتر از آقایون نباشه کمتر هم نیست.