۲۲ مرداد ۱۳۹۲

زیزیلی به آفریقا می رود - 4

1- از بعد از اضای دو طرف قرارداد تا 10 تا 15 روز از طرف آفریقایی خبری نبود و واسه همین یه ایمیل زدم به جولی. اونم گفت که شرکت باید به یه شرکت که کارش تهیه ویزاست پول بده که اونا پروسه آماده کردن مدارک برای ویزا رو شروع کنن. از یه طرف دیگه دوستی دارم که با این شرکت از اول فروردین امسال قرارداد داره ولی مهاجرت کاناداش درست شده و رفته کانادا و هی اینا رو سر می دوونه. قرار بود اویل آگوست تاریخ قطعی بهشون بده که بازم نشد. ظاهرا اداره مهاجرت کانادا رفته تو اعتصاب و صدور P.R.  به تاخیر افتاده. خلاصه که نگران بودم نکنه وضعیت اون روند کار من رو تحت تاثیر قرار بده ولی اول هفته جولی ایمیل زد که پرداخت انجام شده و آدرس شرکت مهاجرتی  رو بهم داد که ترجمه مدارک رو براشون بفرستم که امروز یا فردا اینکار رو می کنم.
2- تعطیلات آخر هفته رفتیم رشت. همه از رفتن ما صحبت می کردن و واسه من یه جوری بود که انگار حرف ها در مورد یی دیگه ست. نمی تونم توضیح بدم چه جوریه. احساس نمی کنم که به همین زودی دارم میرم ولی هر وقت هم بهش فکر می کنم استرس می گیرم. واسه همین فکر کنم در بیشتر مواقع در فراموشی بسر می برم. زیرپوستی و یواش یواش به همه گفتیم که مهدی نمیاد و عکس العمل خاصی ندیدیم. فکر کنم کم کم دارم یاد می گیرم که چجوری باید خبرهای بد رو داد :)
3- به چک لیست سه صفحه ای که درست کرده بودم هی اضافه میشه ولی هنوز کارفرماهای محترم پول ندادن و ما در شرایط بی پولی بسر می بریم پس هنوز از خرید موارد لیست شده خبری نیست و در مورد کارها هم دست و دلم به کار نمی ره. خلاصه که می دونم 10 روز آخر روزی 48 ساعت وقت لازم دارم. 
4- قبل از سال 88 یه کلاس مکالمه خیلی خوب می رفتم و  از چهارشنبه شروع کردم به گوش کردن فایل هاش . ولی همچنان از 4 تا نرم افزارتخصصی که باید بلد باشم  دو تا رو که اصلا هیچچچچچچچچچچ و یکی دیگه رو که دوجلسه دیگه از کلاسش مونده و آخری رو هم بیخیال شدم. خدا رحم کنه
5- دختر دایی و شوهرش قراره بیان تهران زندگی کنن و الان در وضعیتی هستن که مرتب برای مصاحبه کاری و پیدا کردن خونه باید بیان و برگردن. دیشب هم خونه ما بودن. فکر کنم برنامه هامون یه جورایی با هم تداخل داشته باشه. :( البته جالبه که اونا میان و ما میریم. 
6- کارای شرکت خیلی بهم ریخته و داغون شده. نمی دونم چه گره ای به کار ما افتاده که باز نمیشه. یعنی تو این مدت این بدترین دوره شرکت بود که مصادف شده با رفتن من و این خودش مزید بر علته که نتونم فکرم رو برای رفتن جمع و جور کنم. بیشترین مشکلی هم که داریم مشکلات مالیه که بزودی فکر کنم به قول یکی از نماینده های مجلس پودرمون کنه.
پ.ن. امیدم واسه خوندن پست ها به زیزیلک بود که از وقتی گودر رفته دیگه وقتی پست می زارم اونم متوجه نمیشه. از خودش به خودش :)

۹ مرداد ۱۳۹۲

زیزیلی به آفریقا می رود - 3

1- نوشتن اسامی مستعار برام خیلی سخته. مخصوصا با حافظه اندازه عدس من. فکر کردم که ما که چیز خاصی نمی نویسیم و محض رضای خدا یدونه خواننده هم نداریم چرا باید به خودمون سختی بدیم؟ شاید از این به بعد بعضی اسم ها رو واقعی نوشتم.
2- یکشنبه هفته پیش داشتم با خانوم نارنجی چت می کردم که بهم گفت دیروز کلی گریه کرده و پرسید من دچار دلتنگی شدم یا نه؟ قراره نیمه شهریور واسه همیشه بره کانادا و هر چی نزدیکتر میشیم روحیه اش خیلی خرابتر میشه. در جواب سوالش اگه بخوام با خودم رو راست باشم هنوز باورم نمیشه که باید تا دو ماه دیگه برم و اشکالش اینه که هنوز دست و دلم نمیره هیچ کاری بکنم واسه همین جو دلتنگی نگرفتم البته هر چند وقت یه دفعه میاد سراغم ولی سعی می کنم ندیده بگیرمش. یکی از بدترین حس های این روزهای من اهمیت پیدا کردن یه دفعه ای چیزهای بی اهمیت دور و بره. مثلا یدفعه احساس می کنی حتی به نمک پاش دم دستت هم تعلق خاطر داری. 
3-با کلوچه در مورد یه خونه 40 متری صحبت کردیم که وسایلمون رو ببریم بزاریم اونجا. مشکل اینه که به گفته کلوچه تا آبان آماده نمیشه و اینجوری مخمل مجبوره تنهایی اسباب کشی کنه. البته من سعی می کنم وسایلی که باید جمع شه و قراره تو جعبه بمونه جمع کنم ولی اسباب کشی تنهایی به نظرم خیلی سخت میاد. از اون بدتر اینکه مخمل اصلا از محلش خوشش نمیاد اگه به مخمل باشه از این خونه نمیره و اجاره رو تمدید می کنه ولی به نظرمون منطقی نمیاد که با حقوق یه نفر بخوایم یک میلیون اجاره بدیم که البته امسال حداقل تا 30-40 درصد زیاد میشه.
4- همچنان بزرگترین دغدغه من برای رفتن وضعیت نونوچه و نخودچی (خواهرزاده بدنیا نیومده) و از اون مهمتر رابطه بین نونوچه و مامان خانومه. من اگه باشم شاید بتونم بین نونوچه و حساسیت های خیلی خیلی زیاد مامان خانوم تعادل برقرار کنم مخصوصا که مامان خانوم از وقتی از پیش زیزیلک برگشته به شدت حساس شده و همش میگه من هرچی بگم از طرف شما محکومم و از این حرفها ضمن اینکه اگه به مامان خانوم باشه تا سه ماهه اول نونوچه باید کاملا در حالت درازکش زندگی کنه تا خطری ایجاد نشه. ایی خدا!!!!!!!!!!!!!!!!!!
5- این چند وقت پنجشنبه صبحها کلاس کنترل پروژه و جمعه صبحها کلاس یه نرم افزار تخصصی ثبت نام کردم که تا سه هفته آینده ادامه داره. دوشنبه یه چک لیست واسه کارایی که قبل رفتن باید انجام بدم نوشتم. با توجه به جیب خالی و گرمای زیاد هوا فعلا خرید کردن منتفیه و با توجه به اینکه چند تا پنجشنبه و جمعه آینده کلاس دارم و تا وقتی واسه ویزا اقدام نکردم خداحافظی کردن بی معنیه، از صبح دارم فکر می کنم تو چندتا پنجشنبه جمعه باقیمونده می تونیم به کارامون برسیم یا نه؟
6- خیلی نگران مامان خانوم هستم از تو حرفهاش با من از هر سه جمله حداقل یه جمله ش با این حرف شروع میشه که "تو هم که داری میری"
7- بعد از اینکه جولی قرارداد امضا شده رو فرستاد دیگه خبری ازش نشده البته آقای همکار میگه که دنبال کار منه.

۲۹ تیر ۱۳۹۲

زیزیلی به آفریقا می رود - 2

1- روزی که تو این وبلاگ نوشتم "بیشترین چیزی که در مورد رفتنم باعث آزارم میشه فکر کردن به این مسئله ست که رفتن من باعث ناراحتی خیلی ها میشه." فکر نمی کردم فقط تو چند ساعت بعد اولویت هام عوض بشه. هیچ وقت فکر نمی کردم یکی از بهترین خبرهایی که تو عمرم شنیدم باعث بشه این همه به خاطر رفتنم غصه بخورم. امروز بیشترین چیزی که در مورد رفتنم باعث آزارم میشه فکر کردن به این مسئله است که بعد از 10 سال انتظار، وقتی نوخودچی به دنیا میاد من ایران نیستم که ببینمش و از بدنیا اومدنش لذت ببرم و از اون بدتر که دردوران بارداری کنار نونوچه نیستم. خیلی حس بدیه. بدتر از اون اینه که این روزا تا حرف می زنم نونوچه و مامان خانوم بهم یادآوری می کنن تو که نیستی ببینی :(
2- دیروز بعد از چند بار شنیدن جمله " تو که نیستی ببینی در مورد تولد نخودچی، وقتی مامان خانوم دوباره این رو گفت برگشتم گفتم که "حالا شما هم هی به من بیچاره یادآوری کنید و داغ دلم رو تازه کنید". فکر نمی کردم به دل بگیره ولی بعد چند ساعت که نونوچه گفت شما چرا بوی رفتن نمی دید و من از مامان خانوم نظر خواهی کردم گفتش "من هر وقت حرف بزنم شما با من بد برخورد می کنید. من سعی می کنم حرف نزنم ولی بازم از دهنم در میره" و خلاصه حسابی بهش برخورد. شب دختر خاله می گفت "شما سریع در مورد مامانتون جبهه گیری می کنید. خیلی سعی کردم گریه ام رو کنترل کردم ولی نمی دونم بقیه هم اینقدر که من به احساسشون اهمیت میدن به احساسات من اهمیت میدن یا نه ؟ :(
3- مخمل چپ میره و راست میاد و میخونه " من و این همه خوشبختی محاله.........محاله..........محاله........." ولی من واقعا نمی دونم چطوری می تونم 6 ماه دوریش رو تحمل کنم. چند روز پیش به یکی از دوستام که قراره یه ماه قبل من بره افیقای جنوبی و اون هم احتمالا بدون همسر می گفت به حرف آسونه که 6 ماه بدون مخمل میام ولی همش می ترسم از نظر احساسی کم بیارم. بهم گفت اتفاقا 6 ماه اول اونقدر درگیری و همه چی جدیده که فرصت غصه خوردن نداری تازه مشکلات بعد از 6 ماه شروع میشه. شما چی فکر می کنید ؟ :(
4- از دیروز که نونوچه گفته شما بوی رفتن نمی دید یه کمی به خودم اومدم و دیدم هیچ کاری که نکردم بماند حتی منی که به همه توصیه می کردم ماه های آخر لیست بنویسن تا الان یه لیست هم نتونستم درست کنم. فقط دیروز که خونه رو تمیز کردیم به دخترخاله گفتم امروز که خونه تنهاست از گوشه کنارای خونه و همه چی که دوستشون دارم عکس بگیره. واسه خونه قبلی هم اینکار رو کرده بودم. تو خونه قبلی هال و آشپرخونه رو خیلی دوست داشتم و تو این خونه اناق خوابمون رو. اولین اتاق خوابمون بود که خیلی دوستش داشتم. یه اتاق خواب صورتی با یه لوستر خوشل صورتی. این هم از قدم اول برای رفتن :)
5- برای ثبت در تاریخ: بعد از مرحله فرستادن روزمه و انجام یه پروژه آزمایشی و کلی چک و چونه برای حقوق (به اصرار مخمل من 10000 رند بیشتر از پیشنهاد اونا، پیشنهاد دادم و اونها هم با 5000 تا بیشتر موافقت کردن و مخمل میگه اون 5000 تا پول تو جیبیه اونه :) ، جولی یه قرارداد برام ایمیل کرد و من امضا کردم و فرستادم و شرکت هم امضا کرد و نسخه نهایی برای من فرستاده شد و الان منتظر قدم بعدی هستم. شرکت هزینه بلیط هواپیما و هزینه های درخواست ویزا رو تقبل کرده و برامون تا 6 ماه خونه اجاره می کنه و ماشین شرکت رو تا 6 ماه در اختیارم میزاره و موبایل و اینترنت هم میگیره که هزینه شون از حقوقم کم میشه.
6- به مخمل میگم مثل مردهایی شدم که میرفتن ژاپن واسه کار :) البته واقعا ازش ممنونم که برخلاف خیلی از مردهای ایرانی برام محدودیتی قایل نیست. این فرهنگ مرد سالار اینقدر تو پوست و خونمون هست که وقتی اوائل می خواستم این شرایط رو پیشنهاد بدم برای خودم مسئله یه ذره سنگین بود ولی برخلاف من، مخمل خیلی خوب با این مسئله برخورد کرد. حتی آقای همکارمون زیرپوستی (شایدم مستقیم) تعجبش رو با این جمله که "می دونم این مسئله برای مهندس هم قابل هضمه نیست" عنوان کرد :)

۱۹ تیر ۱۳۹۲

زیزیلی به آفریقا می رود-1

خوبه دیگه ملت میرن فرنگ ما هم میریم آفریقا. به قول مادر شوهرم "جا قحطیه می خوای بچه ام رو ورداری ببری آفریقا"

همیشه می دونستم مهاجرت یه پدیده استرس آور و افسردگی آوریه ولی تا وقتی درگیرش نشده بودم درکش نمی کردم تا اینکه اوایل امسال یکی از دوستام که تقریبا همزمان با من پرونده مهاجرتی کانادا داشت، مدیکالش اومد و بلافاصله هم ویزاش اومد من دچار استرس شدم و وقتی دومین دوستم که پرونده ش بعد من بود ویزا گرفت دیگه استرسم کامل شد ولی چند هفته بعدش با همکاری دوستم یه پیشنهاد کار از آفریقای جنوبی گرفتم و بعد از اون اینقدر همه چی سریع پیش رفت که فرصت نکردم به استرش فکر کنم ولی حالا تقریبا سر همه چی به توافق رسیدیم و امروز- فردا احتمالا قرارداد برام فرستاده میشه. یکی از مهمترین موارد مورد توافق اینه که من بلافاصله بعد از اینکه ویزا گرفتم باید برم و خب این میشه یه چیزی بین دو تا سه ماه دیگه.  این خیلی خیلی سریعتر از چیزیه که من انتظار داشتم ولی تا الان پیش امده براتون که وقتی در معرض یه عمل خیلی سریع و اتفاقی قرار می گیرید قدرت عکس العمل نشون دادن ندارید، من هم این روزها همینطوری شدم. همش فکر می کنم که باید چی کار کنم و چی رو جمع کنم و از کی خداحافظی کنم ولی اراده هیچ کار رو ندارم. نمی دونم چی کار کنم واقعا...........

از شدت بلاتکلیفی تصمیم گرفتم اینجا یه رو گرد گیری کنم و بعد از مدتها ننوشتن، از حال و هوام و استرس هام و بعد هم از تجربه گرفتن ویزای کار آفریقای جنوبی و در آخر هم از تجربه زندگی تو آفریقای جنوبی بنویسم. کسی چه می دونه شاید در آینده بدرد یه کسی خورد.

۹ اردیبهشت ۱۳۹۱

ما ملت نژاد پرست


ما واقعا ملت عجیبی هستیم.
از پشت کامپیوتر نشستیم و واسه امارات و بقیه شاخ و شونه می کشیم. به بهونه ابوموسی نژاد پرستیمون گل کرده و هر چی از دهنمون در میاد به عربها میگیم غافل از اینکه کلی هموطن عرب داریم. غافل از اینکه بخش زیادی از درآمد نفت کشورمون رو مدیون استان های عرب نشین هستیم. 

از اونطرف یه ایرانی داره دریای خزر رو با یه طرح مسخره مثل دریاچه ارومیه نابود می کنه کسی عین خیالش هم نیست.

ابوموسی 2000 سال پیش مال ما بوده قبول! ولی همین ابوموسی رو نسل های قبل ما نتونستن اختیار 100درصدش رو بدست بگیرن و طبق یه معاهده سرش مصالحه کردن کامل از دستش ندادیم ولی خب ظاهرا کامل هم صاحابش نیستیم. حالا هر چی پروفایل فیس بوک رو عوض کنیم هم دستمون به جایی بند نیست همینه که هست. چرا نباید به فکر دریای خزری باشیم که هنوز دستمونه ولی اگه آبش سرازیر بشه به سمت کویر معلوم نیست چقدر بتونه دووم بیاره.

خوب رگ خواب ملت رو می شناسن. هنوز بعد از این همه بلایی که سر ما آوردن می دونن چه سازی بزنن که ما رو برقصونن. عقلمون رو دادیم دست اونا و هی نشستیم عرق ملی رو به رخ همه می کشیم. افسارمون دست ایناست بعد فحش به آمریکا و انگلیس و عربا می دیم. هر چی سرمون میاد تقصیر خودمونه و حق خودمونه چون ملت جوگیری هستیم بدون فکر مثل گله گوسفند دنبال بز گله راه میفتیم.

این روزها ایمیل پشت ایمیل میاد که استقبال دانشجوهای بسیجی از دیپلمات ایرانی (که اون دسته گل رو  به آب داده). ظاهرا یکی از سر مسخره بازی و کاملا به شوخی این متن رو نوشته و ملت هم تو این فورواردها و دست به دست کردنها بدون اینکه به متن و عکس و این چیزا فکر کنن این رو جدی گرفتن تو فیس بوک و ایمیل ها پر شده. آخه یه ذره دقت و حساسیت هم خوب چیزیه. هر چیزی رو که فوروارد نمی کنن. البته خودم هم چند بار از این سوتی ها شاید داده باشم ولی الان سعی می کنم حساس تر باشم. وضعیت این روزهای ابوموسی و خلیج فارس هم همینطوره بدون اینکه فکر کنیم کی و با چه هدفی این آتیش رو به پا کرده همینطور هیزم و بنزین میریزیم روش و دودش اینقدر بلند شده که دیگه اطرافمون رو نمی تونیم ببینیم.

یاد قضیه خر برفت و خر برفت می افتم.